vrijdag 25 augustus 2017

Lucht en leegte

Enkele weken terug schreef ik een blog over dat leven het wachten op de dood is: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/08/wachten.html.

Ik schreef de blog vanuit ons vakantiehuisje. 
Vanuit een zekere onderprikkeling, die me down maakte. 
Als ik het Bijbelboek Prediker lees, herken ik me in zijn woorden en beschouwingen. Wat heeft alles voor nut? Het is enkel lucht en leegte en het najagen van wind. 

Wij vertrokken op een vrijdag naar het vakantiehuisje. En een paar weken te voren word ik al zenuwachtig. Ik voel een druk dat 'het' dán klaar moet zijn. 'Het' is: inpakken, de was klaar hebben om ingepakt te kunnen worden, het huis enigszins op orde, taken verdelen tussen mij, mijn man en oudste, extra spullen voor jongste gereed hebben en alle planningen rond jongste. Een onoverzienbare brei! Om de brei overzichtelijk te maken, verdeel ik hem in hapklare brokken. Maar hoe mooi mijn planningen ook zijn, de brokken blijken soms toch te groot voor alle onvoorzienbare dingen. Zelfs als ik daarmee rekening probeer te houden. Hoe dichterbij het vertrek, hoe groter het gejaagde gevoel te hebben dat ik alleen maar achter de feiten aanloop. Als autist moet ik dingen in mijn eigen tijd/rust/tempo/ritme kunnen doen. Druk is funest. Het gevoel dat er iets moet, iets verwacht wordt, of er een deadline is. Daarom ging werken ook niet meer (ging eigenlijk nooit, maar in het begin trachte ik naar mezelf en de buitenwereld enorm mijn best te doen om ook daarin normaal te zijn). En dan komt de dag van vertrek. Al die laatste taken. Als een hijgende hond, ratel ik door, slinger met commando's, het lontje is kort, de boog gespannen. Maar we zetten door. 
En dan is het zaterdagochtend. Ondertussen is alle spanning verdwenen (we zijn er!!).  Ik zit op de rand van het bed van het vakantiehuisje. En vroeg mezelf af waarom ik mezelf en ons gezin deze kwelling aan blijf doen? Nou, op de eerste plaats is thuisblijven met jongste óók geen optie... wellicht nog slopender dan weggaan... 
Maar ik las vanochtend ook een artikel in het ND. 

 

 

En daar staat nog een reden: Op de vlucht voor je eigen agenda. En dat is ook waar. Onze gezinsagenda is een contante bron aan activiteiten. En ook daarbij ervaar ik druk. En thuis staat die wasmachine, strijkplank, stofzuiger, etc. Want het werk thuis gaat fulltime door. Je zou vanuit thuis uitjes kunnen plannen. Net als je op een vakantie-adres doet. Maar het huishouden en gezinsagenda blijft trekken. Ook dan. Op vakantie gáán dwingt je om in een ander ritme te leven, zónder verplichtingen (waar je soms in een impulsieve bui 'ja' tegen gezegd hebt). En eenmaal uit die sleur kom je met je gezin tot andere gesprekken en kom je zelf tot helende inzichten. Je zintuigen staan open voor ervaringen zoals in Toverland: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/08/overwhelmed.html.

Maar dan komt de dag waarvan je wist dat die zou komen. De vertrekdag. Wéér die druk. Vóór half elf het huisje uit. Een onoverzichtelijke brei aan taken die móeten gebeuren, maken me een ratelende slang. Aan één stuk door met hoge stem en ademhaling ratel ik de brei aan elkaar. Rood. Gelukkig heel veel hulp van man, maar vooral oudste en vriend. Zij hielpen de brei reduceren. Eenmaal met de hele lading in de auto en 3 fietsen er achterop, valt de spanning van me af. We hebben nog gezwommen en midgetgolf gespeeld en gewinkeld in Venlo. 

Nu - precies een week thuis - is nog steeds niet alle vakantiezooi opgeruimd en gewassen. Maar dat geeft geen stress. Er is geen deadline en ik doe het in hapklare brokken in mijn eigen tijd/tempo/ritme/manier. Het maakt me niet onrustig, omdat dit het beste voor me werkt. Ik hoef niet binnen een dag alles weer in de kast te hebben. Het is goed zo. 

Waarom doe ik het mezelf aan... op vakantie gaan? Om onszelf de ruimte te bieden de lucht en leegte te erváren. Om het met mezelf uit te houden zonder elke dag op de vlucht te zijn ervoor door me te laten leiden door een te drukke agenda. Leven is wachten op de dood. Is het niet meer dan dat? Is het niet meer dan (verplichte) taken om die wachttijd te verkorten? Vooruitzicht hebben, geeft ons iets wat we nodig hebben om de dag door te komen. Om die wachttijd tot de dood in alle rust door te komen. En dat vooruitzicht is mijn Vader, die nooit sluimert en slaapt. Die het samen met mij uithoudt en volhoudt. Een vooruitzicht voor elke dag in het leven. Dat vooruitzicht ontdek ik als er rust en ruimte is. Vrij van mijn dagelijkse druk. Daarom doe ik mezelf het 2x rood worden aan (2x vóór vertrek). Omdat ik het vooruitzicht ken... van voorgaande vakanties. Dat vooruitzicht is blijvend. Het rood worden tijdelijk. 

1 opmerking:

  1. Herken die stress wel van vroeger,toen de kinderen nog meegingen.Ik was toen psychisch niet zo sterk,en kon er weken tegenaan hikken om alles te regelen.Nu heb ik meer rust in hoofd en hart.Dat wens ik je toe

    BeantwoordenVerwijderen