woensdag 16 augustus 2017

Wat God doet dat is welgedaan

Gezang 432

1   Wat God doet, dat is welgedaan,
zijn wil is wijs en heilig.
'k Zal aan zijn hand vertrouwend gaan,
die hand geleidt mij veilig.
In nood is mij
zijn trouw nabij.
Ja Hij, de Heer der heren,
blijft eeuwig wijs regeren.

2   Wat God doet, dat is welgedaan.
Hij is mijn licht en leven.
Ik wil mijzelf van nu voortaan
blijmoedig aan Hem geven,
omdat ik weet
in vreugd en leed:
zijn vaderlijke ontferming
blijft eeuwig mijn bescherming.

3   Wat God doet, dat is welgedaan,
daar laat ik het bij blijven.
Al moet ik door de engten gaan
waar mij de dood zal drijven
als God mij leidt
kan ik de tijd
van duisternis verdragen:
ik zal zijn licht zien dagen.

Liedboek voor de Kerken 1973

Prachtige woorden over je overgeven aan de leiding van de Vaderlijke zorg. 

Maar één ding weet ik zeker. Lijden komt niet van God. God wil niet dat Zijn kinderen lijden. Maar Zijn kinderen lijden wél. En IN dat lijden is Hij erbij. En in het grote geheel van Gods plaatje/borduurwerk, kunnen wij niet half bevatten hoe Hij in ons leven werkt. Denk aan Job, die de grootsheid van Gods werken te zien kreeg. Pas toen drong het tot Hem door dat God God was in al Zijn grootheid en hij Job in al zijn kleinheid. Eerst kende Hij God alleen van woorden, nu heeft hij Hem zelf ontmoet in al Zijn volheid. 'Ik weet dat mijn verlosser leeft'. Wij kunnen Zijn grote plan nooit begrijpen. We weten wel dat Hij het lijden laat meewerken ten goede. Grote woorden als je er midden in zit. Maar als je sterker uit een periode van lijden komt, kun je vaak beamen: 'ja, het was toch ergens goed voor'. Het lijden dat een gevolg is van de gebrokenheid van de schepping. Dingen die we onszelf of een ander aan doen. Dingen die ons overkomen. Het is een kosmisch krachtenspel tussen het goede en het kwade. Het goede dat uiteindelijk overwint. En als we proberen te begrijpen hóe, lopen we hopeloos vast. Als we vertrouwen op Hem die die hele kosmos overziet - tot in het kleinste detail - dan kun je je er aan overgeven. Er doorheen gaan... de pijn en het lijden. Hij weet hoe de weg is er doorheen. En loopt ten alle tijde die weg met je mee. Heeft die weg  - in Jezus - met je meegelopen... 

Gisteren waren we naar de begraafplaats met Duitse soldaten in Ysselsteyn geweest. 

"Soldatengraven zijn de grootste predikers voor Vrede“. #AlbertSchweitzer

Je wordt er letterlijk stilgezet. Zo groot. Zo veel... 

 

 

 

We wren er om kwart voor 1. Om 1 uur begon het carillon te spelen: 'een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de zijnen'... Dan word je nog stiller dan je hier al werd... 

In stilte vervolgden we onze weg. Zaten op een bankje. De vriend van Oudste visualiseerde dat al die militairen daar in de houding weer ouden staan. Een compleet leger op het immense veld. WoW... 

Voor we het wisten waren we een uur verder. Ik besloot dit keer het carillon te filmen. 



Het carillon speelde nu een ander lied. Na enig navragen op FB werd gesuggereerd dat het bovengenoemd geciteerd lied was. 

Net als 'een vaste burcht' is het een Luther-lied. 

Maar ik kwam er in mijn hoofd niet mee rond... 'wat God doet dat is welgedaan'. Maar is het echt de Vaderlijke zorg dat al die jonge mensen in de bloei van hun leven hier liggen? Ja, ik weet zeker dat Hij in dit gruwelijke lijden zorg gedragen heeft voor elk individu. En voor het hele netwerk om deze jonge mensen heen. Zijn Vaderlijke zorg is dat Hij meehuilt om alle tranen die gevloeid hebben. Zowel bij vriend als 'vijand'. Als je kind lijdt, lijd je zelf ook. Wij merken dat deze dagen, omdat het met jongste niet zo lekker gaat bij de opvang. Dat voel je in je binnenste. 

Ik hoor liever een lied over schuilen bij een 'vaste burcht'. Een veilig toevluchtsoord in tijden van lijden. Hoe gruwelijk het leed ook was. Dat lied troost. Als je al die kruizen ziet staan, weet je dat het veilig is bij die vaste Burcht. 

Maar 'wat God doet dat is welgedaan' schuurt. Het klinkt of dit alles Zijn leiding was. En dat geloof ik niet. Hij leidt ons niet in de woestijn. We komen in de woestijn door eigen keuzes. Het volk Israël koos er zelf voor in de woestijn te blijven. Hij is er wel bij in die zelfgekozen - doodlopende - wegen. 

Als ik het lied verhaal naar 'uiteindelijk heeft God alles in Zijn hand', ook dit lijden en deze gruwelijkheden heeft en had Hij onder controle (want dat geloof ik wel... al is het vaak niet op de manier die wij met onze beperkte mensen-ogen voor ogen hebben), dan past het. Bij Hem loopt niets uit de hand. Ook niet in de oorlog van ons eigen leven. Kan ik me aan die leiding overgeven?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten