zaterdag 9 september 2017

Basisvertrouwen

Artikel over hechtingsstoornis

Dit is een heel goed artikel waarin precies uitgelegd staat wát nu een hechtingsstoornis is en hoe dat komt, wat de oorzaken zijn. https://kiind.nl/domino-effect-onveilige-hechting/.
Er staat uitgelegd van het 'pokerface-experiment' maar ook dat de oorzaak van onveilige hechting niet enkel bij de ouder hoeft te liggen (die niet adequaat op het kind reageert (met begrip voor de emotie en tevens geruststellen)).

Voor mijn trauma's was mama niet echt de mama die ik nodig had. Te angstig, te overbezorgd, zelf te gebroken.
Voor mijn autisme was ze wel een veilige plek.
Zij liet me uitrazen en stelde gerust. Zij was een veilige plek voor me om autistisch te zijn (wat ik een hele tijd terug ook al in deze blog beschreef: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/god-heeft-alles-onder-controle.html).

En toch kan het misgaan. Zoals ook in bovenstaand artikel onder het kopje 'Risicofactoren onveilige hechting' beschreven.
Er ontstaat een hechtingsstoornis dóór het autisme.
En zeker toen ik jong was, wist nog niemand dat ik autisme had, terwijl ik het wél had.

Mensen met autisme hebben meer dan anderen basisvertrouwen nodig.
- Er is basisvertrouwen nodig in anderen;
- er is basisvertrouwen nodig in de mensen die jou nabij zijn én
- er is basisvertrouwen nodig in je eigen lichaam, gevoelens en denken.

Om anderen vertrouwen te geven moet je eerst een basis hebben. 

Zoals je in mijn vorige blog (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/09/zeg-het-met-heel-veel-hartjes.html) kunt lezen, ontbreekt dat stukje basisvertrouwen in/bij mijn man. In het groen is er niets aan de hand. Maar in het rood is hij niet de man die begrip heeft voor mijn emotie en me tevens kan geruststellen. Terwijl een autistisch mens dat bijna als een soort van basisbehoefte nodig heeft!!! Ieder mens, maar een autistisch persoon lukt het heel moeilijk om zélf te reguleren. Heb je die externe steun daarin nodig.
Het wegvallen of ontbreken van basisvertrouwen bij mensen die je ontmoet in je volwassen leven is funest. 
Juist door het autisme is het zo nodig. Is het een eerste levensbehoefte om het gebrek aan regulatie van verhoogde innerlijke stress te compenseren .
Voor een deel lukt het mezelf. Door al mijn ontwikkelde plannen. Daardoor is het minder nodig om te gaan klampen bij mensen die moeten voorzien in die basisbehoefte aan begrip en geruststelling. Maar het lukt helaas nooit volledig.
Mijn gierende paniek als een stukje basisvertrouwen wegvalt, komt vooral opzetten, als het mezélf niet lukt om mijn verhoogde innerlijke stress te reguleren. Ik heb die ander nódig! En de paniek als dat niet komt heeft dan niet zozeer te maken met afhankelijkheid (zoals het wel vaak gevoeld en ervaren wordt door een ander) als wel door mijn gebrekkige regulatie-capaciteiten op momenten van verhoogde innerlijke onrust. Dat is lastig... Omdat een ander me ziet als afhankelijk van hem/haar, claimend, dwingend. En die wil me los wringen. En dat los wringen is funest. Omdat dan gemist wordt, dat ik dat basisvertrouwen nodig heb om te kunnen functioneren.

Gelukkig dat ik daar door mijn plannen steeds beter zélf in kan voorzien!!! Dan hoef ik mezelf niet meer pijn te laten doen door het onbegrip hierin en het niet verstaan van mijn wérkelijke nood.

Basisvertrouwen bij onze Vader.





En gezegend ben ik dat ik bij mijn Hemelse Vader áltijd die veilige plek ervaar. Hij betekent - naast mijn plannen - enorm veel voor mijn regulatie!!!

En als je wél beschikt over basisvertrouwen, als daar wél in voorzien wordt, dan ga je jezelf een stuk sterker voelen. Dan leer je dealen met hoe je zelf bent en wat je meegemaakt hebt. Omdat je er niet langer voor wegloopt.

Daarbij is het doel ook niet het bereiken van een of andere onechte status van spirituele perfectie, waarin niets verkeerd is (in mijn leven nooit meer rood voorkomt) en alles oké is en waarin we alles wat we als lelijk, gebroken, of nutteloos beschouwen onder het tapijt vegen. Integendeel.
Net als bij de herfst, horen mooie kleuren en vieze, rottende bladeren bij elkaar. Mooie paddenstoelen en modder gaan hand in hand. Heel veel regen en zelfs jarig zijn in de herfst. Het volle leven is niet volmaakt. Maar wel echt en kleurrijk, vruchtbaar en heel. Dat is blijmoedig leven en tegelijkertijd verdrietig kunnen zijn om een geleden verlies. 
Image may contain: text

Image may contain: text

Image may contain: text

Geen opmerkingen:

Een reactie posten