dinsdag 19 september 2017

Binden?

Een spannend en eigenlijk te vol dagje. Over het algemeen heb ik een agenda die meer in balans is. Genoeg dingen om niet in mijn eigen wereldje weg te zinken, maar ook genoeg om niet overprikkeld te raken en aan de druk en niet-overzien door de hoeveelheid dingen ten onder te gaan. Ik leer steeds beter die balans te vinden én te bewaken. Maar soms komen dingen helaas toch samen op één dag - in één week. Er ligt meer op mijn bord dan mijn dagplanning aankan.
Zo had ik gisteren een afspraak bij de endontontoloog. Het was slechts een kijk-afspraak, maar toch. Ik trilde van angst. Alles wat in je mond gebeurd, qua geluid en vooral gevoel, komt hard binnen qua prikkels. Maar ik trof een hele vriendelijke man die alle begrip had voor mijn angsten. Heel rustig. Door hem heb ik de moed om op 7 november aanstaande de 90-minuten-durende behandeling aan te gaan.

Vandaag stond er een kennismaking in de agenda met de nieuwe consulent van 'dit Koningskind'. De oude consulente (waar ik goed contact mee had), was al twee jaar weg. Nu pas een nieuwe. We hadden een duidelijk afgebakende hulpvraag: Ons helpen met welke stappen te nemen richting wonen van jongste. Overzicht daarin creëren. Wanneer wat. Fijn, want de instanties die daar vroeger mee hielpen, zijn ook grotendeels wegbezuinigd.
Maar goed... Doodeng zo'n nieuwe consulent... Je moet toch zichtbaar zijn om he hulpvraag duidelijk te maken. En ook hij was duidelijk: Hij kan erbij helpen... Zij het voor maximaal 4 keer. Protocollen van 'dit Koningskind'.
Pffff... Leren kennen en afscheid nemen... En ik/we beseften weer dat autisme en de daarbij behorende begeleidingsvraag levenslang is en de verleende hulp altijd zo kortdurend is... Kan ik me dan emotioneel binden? Kan en wil ik me geven aan iets dat na 4 keer stopt???
Godzijdank is mijn leven véél groener. Maar groen leven is hard werken. Mensen beseffen vaak niet hoe hard ik werk om mijn leven groen te houden. Niet meer ontprikkelen bij mensen die daar niets mee kunnen... Ten alle tijde afhankelijkheid voorkomen. Plannen, plannen, plannen. Oranjeplannen. Roodplannen. Maar heel veel plannen zijn rood-voorkomend. Zorgen dat mijn interne stress-niveau niet zóver oploopt dat ik ontplof. Mijn man kan daar niets mee, vreemden kunnen er niets mee. Dus het was heerlijk te bomen nu met iemand die verstand van zaken heeft. Dát heb ik nodig. Zulke ontlaad-adressen. Maar die heb ik niet. De dominee komt eens per maand. Maar als het echt op ontladen aankomt, is ook hij het verkeerde adres. Ooit in rood hem gebeld. Maar hij heeft vrij snel duidelijk gemaakt dat hij dát toch niet meer wilde. Pfff...
En nu had ik even het gevoel van Yessss... Er komt iemand voor me beschikbaar... Voor langere tijd. Blijkt het voor 4 keer... En dan ga ik een muur om me heen zetten... Omdat ik anders te veel ga hechten. En alleen maar in paniek raak van afscheid... Had ik maat mensen waar ik me voor langere tijd aan kan hechten... Ik snak ernaar en mijn man ook... Omdat hij ook zo beperkt is in goed met me omgaan en tegen zijn grenzen oploopt... Ja, contacten heb ik zat. Maar echt gehecht? Deze afspraak van vanochtend deed me beseffen hoe tergend eenzaam ik ben... Dat ik heel erg mijn strijd om groen te blijven alleen voer...
Uiterlijk ziet dat groene leven er als super-relaxed uit... Maar het is knoerhard werken...

Kortom... Zoveel spanning rondom dit bezoek vanochtend dat ik blij was dat ik kon kleuren.

Daarmee kan ik mijn emoties reguleren. Zorgen dat ze zover onderdrukt worden dat het niet tot ontploffen komt... Want zo werken die plannen... Het liefste knal ik de emoties er (bij iemand) uit. Bij mijn man... Die zijn best doet er goed mee om te gaan... Bij zoveel meer mensen. Dat zei die consulent ook: Jullie moeten een clubje mensen om je heen hebben... Het is nu zo kwetsbaar... Mijn man is de enige plek waar ik rood kan zijn. Maar ook weer niet, want het maakt hem knalrood... 
Dus met kleuren zorg ik dat de stoom er afgaat en ik op niemand een beroep hóef te doen... 
Godzijdank had ik ook weer een oppashond. 

En dit is zo'n lieverd!! Hij zou zo een hulphond kunnen zijn!!! Hij voelde mijn spanning en week geen moment van mijn zijde... 
Want ik was verdrietig om de confrontatie met mijn eenzaamheid vandaag... 
Helaas moest ik vanmiddag wel even van zijn zijde wijken. Ik schreef het al. De dag was te vol. Ik had vanmiddag een afspraak bij 'lieve-piet'. Omdat hij in een kliniek woont, is elk bezoek gepland en tevoren aangemeld. Dus je verzet dat niet zo gemakkelijk. Het was maar een uurtje. Dus ben trouw mijn afspraak nagekomen. Hij leerde me een les. Hij zou zo graag buiten die kliniek wonen. Hij woont hier al 24 jaar. Maar hij kan het niet... zelfstandiger wonen. Hij zei: 'Dan móet ik het wel accepteren. Me overgeven aan het feit dat ik hier moet blijven. Vechten tegen iets wat niet te veranderen is, daar ga je aan onderdoor'. Dankjewel Piet. Ik weet dat zelf ook dondersgoed. Maar het was goed dat te horen uit de mond van iemand die diep lijdt. Mijn autisme blijft. En dat ik geen mensen om me heen heb, waar ik mijn prikkels kan reguleren, verandert niet. Dat moet ik omarmen. En ter zelfbehoud zorgen dat het niet te veel escaleert in mijn hoofd en ik dus ook geen 'nood-mensen' nodig heb. Al smakt mijn ziel daar nog zo naar... Ik mag al dankbaar zijn voor alle groene contacten. En dat ben ik oprecht. En behalve kleuren en af en toe een hond die onvoorwaardelijk aanwezig is, schrijf ik het hier lekker van me af... Wat ook best eenzaam voelt, omdat er steeds minder lezers zijn... Ja, ik schrijf het voor mezelf... Is dat zo? Schrijf ik get voor de erkenning??? Om gezien te worden??? Nee... Om te ontladen... Op een virtuele bank. Met een handjevol virtuele mensen die dit lezen... En dat voelt eenzaam...



1 opmerking:

  1. Heftig hoor....weet dat ik aan je denk en voor jullie bid.Zoveel lijden...God help hen

    BeantwoordenVerwijderen