dinsdag 5 september 2017

Een blog over mijn blogs...

Als mensen IRL aan me vragen 'hoe gaat het met je?', is mijn antwoord meestal 'goed'. Ik wil wel anders antwoorden, maar kan het niet. Ik kan gewoon heel moeilijk mondeling duiden hoe het met me gaat. Schriftelijk gast dat gemakkelijker. In mijn blogs kun je ook lezen hoe het met me gaat. Je krijgt een redelijk beeld van me, als je mijn blogs leest. Het is geen één op één gesprekje over de toestand van mijn ziel. Maar het is alsof ik op een podium sta en mijn verhaal doe voor een groep luisteraars (die per keer in grootte en samenstelling kan verschillen). Niet echt bedreigend, want ik hoef niet op persoonlijke vragen antwoord te geven. Ik loop gewoon leeg. Punt. 

Er zijn mensen die me (via FB) leren kennen. En als ze horen van mijn autisme oooo zo begaan zijn. En hoe moeilijk dat wel niet moet zijn, etc. Het lijkt of er interesse is in mijn leven. Maar... als ik hen dan wijs op blogs die ik geschreven heb (omdat reactie uitblijft, wijs ik hen er op... vanuit de gedachte dat ze écht geïnteresseerd zijn, maar het wellicht gemist konden hebben), is de reactie 'ik laat me niet dwingen'. Dat is het moment dat 'vrienden' beginnen te merken wat autisme écht inhoudt en me gaan ontvrienden. Wat begon met diep meeleven eindigt in het gevoel gedwongen te worden en groeiend verzet/afkeer. Terwijl het er voor die ander misschien uitziet als dwingen of zo voelt, is het van mij een poging tot communiceren. De ander wil weten hoe het met me gaat en daarin staat het precies! 

Zo kreeg ik na de vakantie van iemand de vraag hoe mijn vakantie was geweest. Ik: 'leuk'. Maar de persoon in kwestie heeft niet mijn blogs gelezen. Waarin ik open was over de worsteling van het vertrek van jongste en het overwhelmed zijn van de omgang met jongste in een pretpark. En zo nog wat andere zaken. Het lukt me gewoon niet zo'n directe vraag te beantwoorden. Dat is mijn onvermogen door mijn autisme!!! 
Het zou ZOVEEL GEMAKKELIJKER voor me zijn, als veel meer mensen uit mijn netwerk wél mijn blogs lazen... Schrijven is mijn manier van communiceren.... En om te voorkomen dat ik honderd keer hetzelfde moet schrijven, schrijf ik het één keer voor de hele groep. 
Mensen lezen ook boeken... maar haken af in het lezen van mijn blogs...  want dat is teveel tekst... Te gelovig,.. of wat dan ook. Terwijl het één van mijn weinige tools is in verbinden met een buitenwereld. Toen ik jaren geleden deze tool nog niet had, bleef er ook nog veel meer in mijn inner-wereld zitten. 
Als ik mensen wel eens wijs op mijn blogs, is de reactie ook vaak: 'je schrijft het toch voor je éigen verwerking?'. Dat klopt. Het is een vorm van reguleren. Maar tevens een poging te verbinden. Omdat één op één met je praten (of chatten) zoveel lastiger voor me is... Dat is geen onwil. Dat is mijn onvermogen door mijn autisme!!! Je ziet dan ook gebeuren dat de vrienden die mijn blogs niet lezen, het contact daarmee verwaterd. Sommigen heb ik leren kennen op conferenties of retraites. En dan zien ze een vrouw waar best mee te communiceren valt - voor dat moment. Wederzijdse verbinding, waar ik dan ook ontzettend mijn best voor doe (onzichtbaar). Maar het contact houdt geen stand, omdat ze niet meegaan in mijn schriftelijke taal. En als ik hen op die hoofdtaal van me wijs, dan heet het dwingen... Het is mijn onvermogen door mijn autisme!!! 

Toen ik vanmiddag ging wandelen, zag ik deze vogel op een tak zitten. 




Ik ging op een bankje zitten om hem te observeren. Ik heb er best lang gezeten. Maar het beest vloog niet weg. Ik maakte me er wel zorgen over. Ik dacht 'dadelijk zit hij vast aan die tak!'. Of dat echt zo was, weet ik niet. Toen ik wegging, zat hij er nog... Ogenschijnlijk een vrije vogel, maar beperkt door die tak waar hij aan vast leek te zitten. Ik kreeg dat als beeld voor mijn autisme. Ogenschijnlijk ben ik vrij. Maar het is nauwelijks zichtbaar hoe ik letterlijk vast en gebonden zit aan mijn autisme. Mensen beseffen dat gewoon niet... Denken dat ik communiceer als hen... En als er dan geen gelijkwaardige respons komt, nemen ze ook niet de moeite om in te stappen in mijn andere manier van communiceren. 

Jezus doet dat wel gelukkig. Die sluit aan bij Zijn 'gesprekspartners'. Bij degene die Hij ontmoet. Bij mij. 
In mijn taal komt Hij bij me binnen. In dromen, beelden, muziek, Avondmaal. Via andere zintuigen. Ik blijf me daarover verwonderen. 

Ik las in een boek dit citaat: 
De komst van God in ons leven maakt ons niet tot volmaakte mensen, maar tot mensen die met hun onvolmaaktheid telkens weer terechtkunnen, bij een trouwe en altijd begripvolle vriend, bij Jezus. Een vriend die niet gekomen is om te oordelen, maar om te redden. 
(citaat uit 'De Jezus manier' van Arie-Jan Mulder)

 

Zo voelt dat voor mij ook. Bij Jezus kan ik zonder woorden terecht! Hij weet dat ik het in gesproken taal nauwelijks uit kan drukken. Maar Zijn armen staan altijd wijd open. Ook met/ juist voor mijn onvolmaaktheid!!! 'Kom maar, ik weet het!', hoor ik Hem letterlijk in mijn oor fluisteren...

Bij een kleurplaat, deelde ik deze gemeende woorden: 
Je bent zoooo kostbaar, en zoooo waardevol. 
Dat is voor God niet eens in geld uit te drukken. Je bent ook betaald met Zijn eigen leven. Waarom? Om je vrij te kopen. Hij wil dat je vrij bent! Dat Hij je gekocht heeft houdt niet in dat dan jouw wil gebonden is aan Zijn willekeur. Dat je een slaaf van Hem bent. Het is inderdaad: 'niet meer ik, maar Hij in mij'. En dat nu maakt je juist vrij. Je hoeft niet meer gebonden te zijn aan je eigen wetten en regels, maar mag spelen, kleuren, bloggen als een vrij kind.

 

Ja, ik ben vrij. Maar wel beperkt door die tak (mijn autisme). Dat maakt het wel moeilijker... ook voor de buitenwereld. Want in eerste instantie is die tak niet zichtbaar... Tot ze erachter komen dat ik écht een andere manier van communiceren heb. En dat labelen ze dan met 'dwingen'. 

Dat is eenzaam... dat is verdrietig... dat dit schrijven één van mijn weinige tools is tot verbinden met mijn lezers, maakt ontzettend kwetsbaar... want alles hangt af van de bereidwilligheid van die ander of ze deze taal willen herkennen en er in mee willen gaan... 

En als ik merk dat weinigen dat willen doen, dan sta ik daar met mijn helft van een haakje te roepen: hier!, hier! (Vertaald in pb's als 'heb je mijn blog gelezen?'), in de hoop dat mensen aanhaken aan mijn haakje... en ik niet eenzaam aan de kant blijf staan met maar één helft van het haakje. 

Alles wat ik zoek is een plek om te bestaan. Om erkend te worden in mijn specifieke manier van communiceren, als een huis om in te wonen. Veiligheid bij elkaar. Want met een half haakje achter blijven, voelt onveilig... Een weg om langs te gaan, zoek ik. Een wei, een plein, een tuin, een tent. Beschutting bij die ander. Ik zoek vooral een stem die zegt: 'goed dat je er bent'. Of beter nog, die zegt: 'wat goed dat je dit schrijft! Ik lees je. Met mij heb je dus even die verbinding.' Dank aan allen die dat blijven doen. En niet af-haken.

8 opmerkingen:

  1. Juist door de blogspot leer je zoveel...hoe fijn de vrouwendag wat..zo samen zijn,terwijl we elkaar niet echt kenden.Je bent kostbaar in Zijn (en mijn)ogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Even een knuffel voor jou. Het is gewoon zo dat mensen de laatste jaren minder de tijd ervoor nemen om te reageren op een blog. Ook al lezen ze je blog misschien wel. (Dat zou een aandachtspuntje voor ons allemaal moeten zijn). Om afhaken te voorkomen zou je tussenkopjes in je blog kunnen maken. Ik haak gauw af omdat ik moeite heb om me lang te concentreren door mijn ADHD. Maar met een groter lettertype en met tussenkopjes lukt het beter. Het contact lukt het beste als er over en weer gereageerd wordt op elkaars blog!

    Dank je wel voor je openhartige post!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daarom werk ik ook wel met afbeeldingen. Omdat dat ook een beetje breekt. Maar inderdaad, zijn tussentijdse kopjes ook wel fijn. Vergeet ik in de flow vaak. Dank voor je reactie.

      Verwijderen
  3. Ik vind het ook leuk als mensen mijn blog lezen en nog leuker als ze reageren. Toen ik begon met bloggen zat ik midden in de behandelingen tegen kanker en kreeg ik meer reacties als nu. Meer mensen volgden mij via mijn blog, terwijl ik nu die aandacht net zo hard nodig heb.

    Maar ik heb wel geleerd dat aandacht en de liefde voor mij van mensen niet afhangt van het feit of ze mijn blog wel of niet lezen. Ik herinner mezelf daar weleens aan.
    Ik voel mezelf snel teveel en ben altijd bang iemand te claimen, dus ik zal niet snel vragen aan iemand of hij of zij mijn blog leest. Mensen hebben ook gewoon een eigen (vaak druk) leven en hebben geen tijd om een blog te lezen. Niet iedereen houdt er ook van om te lezen. Mijn eigen man leest nog geen tiende van wat ik lees per dag denk ik. Ook dat heb ik moeten leren, dat iedereen anders is. Hij heeft weer een drukke baan en andere interesses.
    Probeer blij te zijn met de trouwe mensen die wel de moeite nemen om jouw blogs te lezen. En zie de rest niet als afwijzing (zeg ik ook tegen mezelf soms).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zie het ook niet zo zeer als afwijzing. Maar omdat dit eigenlijk mijn manier van communiceren is, vind ik het lastig als mensen dan NIETS lezen, en dan later nog mijn verhaal willen horen. Dan denk ik 'als ze het gelezen hadden', hadden ze die vraag niet hoeven stellen.
      Dank voor je reactie.

      Verwijderen
  4. Lieve Ingeborg, je blog's lezen, is een verrijking en zeker de moeite waard, om te weten wat er in een mens om gaat. Anders zouden we steeds een vraagteken moeten zetten over beweegredenen of reactie's c.q. geen reactie's. Dus blijf a.u.b. doorgaan met het schrijven over je belevenissen. Ik sla er jammer genoeg wel eens een over, maar dat heeft niet met jou te maken, maar ligt aan mijn eigen omstandigheden. Ik vind het heel gedurfd hoe je jezelf bloot geeft en ook de manier van schrijven is prettig om te lezen. Ik denk dat dit voor heel veel mensen geld. Ga maar lekker door hoor, met je blog's schrijven. Echt mooi !!!!

    BeantwoordenVerwijderen