vrijdag 29 september 2017

Feest en schuld



Gisterochtend was ik naar een vriendin in het westen van het land. Om het e.e.a. voor mijn komende verjaardagsfeest voor te bereiden. Waar ik er een paar weken geleden nog volop zin in had, stralend en rustig in het leven stond, was dat nu heel anders. In mijn hoofd is het op het moment geen feest meer. Mijn hoofd blijft zichzelf aanklagen. Voor wat passé-alters deden.
Ik geef mezelf ongenadig op mijn kop. Doe mezelf pijn. Wil er niet meer zijn. En die combinatie maakt dat het geen feest meer is. Ik ga niet in detail treden over hoe en wat. Maar geloof me dat ik niet lief voor mezelf ben. In en uit pure wanhoop. Dat maakte dat ik niet veel meer weet over de dag van gisteren. Volledig gedissocieerd. En een geblesseerde heup.
Maar goed. Ik ben weer terug. In het hier en nu. En houd vooral rust. Dat is het beste op het moment.

Waarom laat ik mezelf het stralen ontnemen?
Alters kwamen als overleving.
Ook en veel als mijn autistische ziel in het gedrang was.
Nooit begrepen.
Altijd afgewezen.
Niet gehoord.
Verkeerd begrepen.
Dat houd je als klein meisje niet vol.
Daar heb je sterkere mankrachten bij nodig.
Mankrachten. Of vrouwkrachten.
In iedergeval krachten die het voor me opnemen, en als het moet op niet-rechte paden.
Toen ik jong was begonnen mijn alters al met liegen.
Waarom? Vooral om te pleasen.
Om een andere ik naar voren te laten komen dan ik werkelijk was.
Mijn overkoepelende ik durfde dan de waarheid niet te zeggen.
Denk maar aan het liegen tegen mijn moeder: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/05/straf.html.
Totaal onbegrepen.
Ik dúrfde de waarheid niet te zeggen... 'mam en leraar, ik heb de cijfers verborgen en vervalst, maar dit zijn de echte cijfers en die zijn zo gekomen doordat ik structureel wordt buitengesloten en dat durfde ik je niet te zeggen'. Waarom niet???
I DON'T KNOW....
Van jongsaf altijd het gevoel dat iedereen boos op me is... Waar dat vandaan komt... ook geen idee...
Misschien zat er een angst dat als ik bovengenoemde zin zou uitspreken, ik opnieuw niet begrepen zou worden.
En het het beste wat mijn moeder kon doen deed ze. Ze had door dat ik gedrag vertoonde uit nood geboren. Ze hoefde het verhaal waarom het zo was en waarom ik tot dat moment die cijferlijst verborgen hield niet eens te weten. Ze deed haar ogen dicht en tekende.
De klasseleraar voelde zich wel voor de gek gehouden. Zoiets had hij kennelijk nog nooit meegemaakt. Daarop volgde beschreven straf.
Ik vermoed dat mijn hoofd-ik mijn moeder wilde pleasen... 'mam, het gaat goed met me. Maak je over mij geen zorgen'. Ik kon en wilde haar geen pijn doen. En dat ging zó ver dat ik zelfs toen het uit kwam haar geen pijn wilde doen. En dus loog ik de boel aan elkaar.... Nee. Mijn alters. Want die gingen mij helpen.

En dat is nu niet anders gebeurd...
Ik voel (oud) onrecht.
En mijn alters gaan op zoek.
Op zoek naar dingen uit het verleden om recht te krijgen.
Zoekend in BEKENDE netwerken.
Want als ze daar een leugen-vraag stellen om uit eindelijk in gesprek te kunnen of persoon x wat te maken heeft met het verleden, dan gaan ze misschien makkelijker in gesprek omdat ze zien dat er vertrouwde mutual friends zijn. In dit geval een bekende vrouw uit Utrecht en een bekende man uit het westen van het land. Serieus niet wetend dat de persoon waar het laatst ontmaskerde alter bij uitkwam kennelijk dichterbij-banden had met één van de mutual friends dan zomaar een 'mutual friend'.
En ja, onder mijn eigen ik (en het account wat ik samen met een vriendin heb) stuur ik ook wel uitnodigingen naar bekenden van bekenden (zussen, kinderen, etc.), omdat ik niet weet waar de grens ligt (nee, sorry, dat voel ik niet aan). Hoor ik bij jou? Dan hoor ik bij je hele netwerk. Daar geen kwaad in ziend. En de ene geeft daar een grens in aan en de andere niet... (best verwarrend ook).  Maar het heeft niets te maken met willen inbreken. Of claimen. Of wat dan ook...
En ik klik impulsief op al die friend-suggesties die in fb voorbij komen...
Dat komt door mijn stomme 'onmiddellijk op elke prikkel reageren'- gedrag.
Nee. Dat heeft géén doel.... !!!!!!!

Met dat laatste alter probeerde ik 'in gesprek' te komen met iemand die ik via beschreven impulsiviteit ook al eens eerder onder mijn hoofd-ik uitgenodigd had. Omdat dat wel heel verdacht is, is de onmiddellijke aanname uit te zijn op geclaim en binnen te willen komen in het netwerk van Z.
'Ga je alters maar na, je kent haar wel'. Als ik haar echt had gekend en had gewéten dat ze een dichterbij-relatie had met Z, had ik die fout nóóit gemaakt....
Want dan had ik kunnen voorkomen wat ik nu aan het doen ben.
Mezelf verdedigen. Mijn waarheid verdedigen. Een waarheid waarvan ik constant het gevoel heb niet geloofd te worden. Het voelt als dat onbegrepen zijn van vroeger. En heb de neiging ook hier weer alters voor in te zetten. Alters die moeten opkomen voor mij en mijn waarheid. Alters die in mijn plaats gaan staan. Ik heb het nog niet gedaan. Maar moet daar wel tegen vechten.
Alters manifesteren zich als ze het gevoel hebben mij te moeten beschermen. Er wordt me onrecht aan gedaan. Ik word niet geloofd. Dan durf ik zelf niet te gaan staan. Omdat ik al weet niet meer gehoord te worden. Niet geloofd. Weggedrukt. Genegeerd, etc. Dan gaan mijn alters staan. Die gaan roepen, waar mij het roepen ontnomen wordt.

Er zijn meerdere gedupeerden.
Die weten het ondertussen.
Maar hadden het amper door.
Ze hadden het niet door dat Tine een alter van mij was.
En nu ze dat weten, doen ze er heel luchtig over.
Hebben niet het gevoel dat het geclaim is.

Maar hier blijft de zin echoën 'Ga je alters maar na, je kent haar wel'. Het antwoord is NEE, NEE, NEE.
Er was geen doel.
Anders dan voor mezelf puzzelstukken oprakelen...

Ik blijf denken dat mensen boos zijn.
En ben boos op mezelf dat het allemaal zo gelopen is.
Ik heb mijn overgebleven alters nog niet ingezet.
Maar in plaats daarvan klaag ik mezelf voortdurend aan.
Heb ik mezelf letterlijk pijn gedaan.
Omdat ik zelf ga geloven geen recht van leven meer te hebben.
Dus moet ik het mezelf maar willen ontnemen.

En toen hoorde ik vanochtend een oud, bekend lied van Reni en Elisa Krijgsman 'op visite'. Het eerste couplet. Dat trof me. Ik heb het eerste couplet uit het lied geknipt. Het was net of het specifiek voor mij gezongen werd. Ik heb het eerste couplet er uit geknipt en wat plaatjes er bij gezocht over zelf-veroordeling.


'Voor degenen die worstelen met schuld, die zich schamen omdat hun onvolmaaktheid wordt onthuld'. Vanuit die schuld en schaamte zou ik mezelf zó klein voelen, dat ik om groter te worden, om te pleasen, alters in ga zetten... Dat is mijn levenslange patroon. 
Ik voel me een soort van bedreigd. Mijn ziel voelt zich bedreigd. Mijn ziel mag geen plek innemen. 'Nee. Naar jou wil ik niet (meer) luisteren. Ik houd me verre van het geclaim'. (Nogmaals: het was geen geclaim...). Als een soort nieuwe waarheid trek ik deze woorden weer mijn hoofd in.  Vanuit die bedreiging willen mijn alters opstaan. En als dat niet gebeurd, ga ik mezélf slaan. Dan maar helemaal uit het speelveld. 

Hier wat uitleg bij de plaatjes die ik in bovenstaand couplet gekozen heb:

Dit moet ik mezelf echt vertellen... Ik ben niet slecht... Ik hoef mijn waarheid niet te bewijzen. Er is er Eën die oordeelt en Hij alleen kent de volle waarheid. Hij gelooft in mij!!! Nu ikzelf nog. 

Inderdaad: Wat heb ik nu misdaan? Ik weet van mezelf dat ik geen slechte doelen had anders dan mezelf willen helpen. En dat dat zo gebroken eindigt, wil niet zeggen dat ik ik ook echt schuldig ben. Ik kan mezelf wel zo voelen, maar ben het niet. Het is gebrokenheid en géén schuld. Geen schuld, wel verantwoordelijk. Verantwoordelijk voor mezelf én mijn alters... Maar er is absoluut geen opzet in het spel al voel ik dat ik daar wel van verdacht werd. 

Ik wil hier vooral over zeggen dat ik met boosheid op mezelf weer nieuwe gespletenheid IN MEZELF creëer. Ik wakker daarmee alters aan op te staan voor het onrecht.  Het maakt mezelf kapot.

Helemaal waar. Lees bovenstaande maar. 

Nog twee extra plaatjes die niet in het filmpje verwerkt zijn: 

Dit leidt alleen tot zelfdestructie. Zoals gisteren het geval was.

Zie het plaatje hierboven over de gespletenheid. Boos zijn op mezelf maakt mezelf ziek. Maar het is feitelijk ook boosheid die ik naar (oude) daders niet durf te uiten. Naar mensen die me nu niet begrijpen ook niet. Ik houd het in. En denk alters nodig te hebben om alsnog (oud) recht te halen. Mijn eigen boosheid inhouden maakt me vanbinnen ziek. Mijn eigen niet op durven staan, maakt me ziek. Bang zijn om de waarheid te vertellen, maakt dat ik alters inzet om te liegen... 

Ik ben zo kwaad op mezelf... dat de zelfcompassie ver te zoeken was... en uiteindelijk een zelfpijniiging werd... 
Maar weet je? Ik mag er zijn. Het wordt tijd dat ik het oude stralen weer oppak... 
Ik ben het waard. Ik ben mezelf waard. Ik ben het niet waard mezelf zo neer te drukken. 
Een alter lichter. En wie weet wel allemaal lichter. Want ik heb steeds meer het proces door wanneer ik ze (onbewust) in zet. En daar mag ik aan werken. 
Ik hoef niet uit het veld geruimd. Ik mag er zijn. Bij mijn man die me hierin helemaal steunt... (maar het ook zo moeilijk vind). Uiteindelijk doe ik hem ook pijn door mezelf pijn te doen.  
Hij gelooft in mij. 






2 opmerkingen:

  1. Probeer niet zo streng te zijn..dat hoeft niet.God heeft je vergeven...aan het kruis.Hij zal al je tranen afwissen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo goed dat je laat zien wat er gebeurd in je hoofd/leven. Ook de andere kant: dat je een man heb die je steunt. Je bent kostbaar, ook al voel je je dat vaak niet. xxx

    BeantwoordenVerwijderen