donderdag 21 september 2017

kinderen en dronken mensen

Je kent het wel. De uitspraak kinderen en dronken mensen spreken de waarheid. 
Maar hoe zit dat met verstandelijk beperkten? Op de school van jongste zitten kinderen van zeer uiteenlopend niveau. Jongste zit in ern zorg-plus klas. Je hebt ook zorgklassen (hoger niveau) en leerklassen (waarbij het hoogste niveau raakt aan de basisschool). In de taxi waarin jongste opgehaald wordt, zitten achterin twee puberjongens van een hoger niveau. Ze praten. En bezitten vermogens tot klieren. Want de grens wat wel en niet kan, vatten ze ook niet. 
Jongens die klieren? Schrik niet. Voor zover ik weet, klieren ze jongste niet (zal ik nooit terug kunnen horen). Maar zodra ik de deur van de taxi opendoe, beginnen ze met het imiteren van mij. Met een hoog vrouwelijk stemmetje zeggen 'doei-doei'. Ik was me er amper van bewust dat ik dat bij afscheid van jongste zei, maar nu weet ik het wel. Twee verstandelijk beperkte puberjongens die me imiteren.. Op een niet leuk toontje... Het klinkt in mijn oren als de jongelui op het schoolplein vroeger... En wat moet ik ermee? De chauffeur er op aanspreken? Dat zou wijs zijn als ze jongste pijn deden. De jongens zelf aanspreken? Beseffen ze wat ze doen? Zolang ik er niets van zeg en net doe of ik niets hoor, blijft het een leuk spel voor ze. Ik ben bang als ik er wat van zeg, ze helemaal het gevoel hebben dit 'leuke spel' gewonnen te hebben. Een dilemma. Feit is wel dat het pijn oproept. Oude pijn? Ongetwijfeld. Want het is natuurlijk van de gekke dat twee van die opdonders die macht over me zouden hebben... 
En wat ook mee speelt... Ik kan hen wel aanspreken... Maar wat doet jongste op school? Begeleiders tot bloedens toe krabben, in de haren hangen, etc. Met dat verschil dat jongste verstandelijk écht niet weet wat hij doet... En deze jongens veel beter. Bij jongste is het een uiting van de boel niet overzien en dat verbaal niet aan kunnen geven. 'help ik word rood... Om te waarschuwen ga ik in je haren hangen...'. 
Deze jongens zijn echt met een in hun ogen leuk spel bezig... 
En ik schaam me dat ik na jaren verwerken toch zo gemakkelijk die pijn kan voelen. Het voelt als falen. Waarom kan ik dat niet uitschakelen en 'er boven staan'? (wat ongetwijfeld als advies op deze blog zal komen). 

Trouwens... Dat oude pijn-gevoel wordt door nog iets aangeraakt. 
Af en toe deelt mijn man foto's van jongste op fb die door school/opvang op Klasbord gezet zijn (een soort afgeschermde facebook, voor alleen de ouders van de eigen klas/groep). Maar er verschijnen giga-veel foto's op. Van álle kinderen. De momenten dat jongste er op komt (met ogenschijnlijk ontspannen foto's) zijn op één hand te tellen... Op een moment dat de hele groep naar een leuke speeltuin is, blijft jongste achter omdat ze bang zijn voor overprikkeling... Terwijl er mooie zem-foto's langskomen, kan jongste niet meezwemmen, omdat hij poept in het water. Zelfs in deze speciale klas/opvang, valt jongste buiten de groep en zodoende ook buiten de 'prachtige foto's'. Van een krabbende jongste, maken ze geen foto's. 
Wat pikt hij op van dat constant buiten de groep (moeten) staan? Mij benauwd het... Als ik weer zie dat er nieuwe foto's binnen zijn en nieuwsgierig ga kijken, komt er een golf van verdriet over me, als ik zie dat jongste wéér niet bij die 'leuke momenten' was. Wetend én voelend waarom niet... Je eigen kind hoort er niet bij... Het is nog het enige 'normale' waar je in zijn zware beperking naar verlangt...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten