vrijdag 1 september 2017

Overgave

Vandaag werd mijn oom begraven. Op de Zuiderbegraafplaats van Rotterdam. 

 

Mijn man ging mee. Mijn moeder. Oudste zoon en oudste zus. 
Het klinkt gek. Maar het was goed om oude tantes en neven en nichten weer te zien. Het was een gezellig samenzijn nadien. Het klinkt cliché. Maar het familie-samenzijn in deze omvang komt enkel nog met begrafenissen voor. Een soort van reünie. Dat was ook de reden dat oudste meewilde. Hij wilde oude tantes nog zien (één zelfs voor het eerst), voor dat dadelijk die generatie weg is (zoals aan mans kant al het geval is). Oudste is een jongen van verbinding. Bewonderingswaardig. 
Oudste heeft ook net zijn rijbewijs. Hij wilde rijden! Van Oss naar Rotterdam. En terug. Ik zat naast hem. Het was de eerste keer op de snelweg. Poeh... dat is echt overgeven. In het begin zat ik alleen te panikeren (zoals oudste dat noemt): 'rèèèm!!!, houd afstand!, kijk uuuiiiittt!!!!, zachter!'. Je voelt je zo machteloos... dat je zelf niéts kunt doen... je moet je letterlijk overgeven... Nou. Het was weer duidelijk. Daar ben ik geen held in! Heerlijk voor hem, zo'n panikerende moeder naast hem. Maar niet heus. 
Op de terugweg lukte dat overgeven al beter. Al had ik soms wat lichamelijke reflexen, reagerend op het verkeer. En dat heb ik als ik zelf rijd niet... Dan rijd ik best ontspannen. Heb zelf de controle over het voertuig. Nu moest ik dat overgeven... Dat doe ik natuurlijk ook als man rijd. Maar dan ken je de kapitein en zijn manier van 'varen'. Bij oudste moet ik nog leren vertrouwen. Dat als ik de controle overgeef, dat ook echt in goede handen is. Ik merk nu hoe moe ik ben. Niet van de begrafenis, niet van het familie-samenzijn. Maar van het niet kunnen overgeven. Van het niet kunnen vertrouwen dat de overgave in goede handen is. Dat put uit. (Op de terugweg ging het beter. Niet zijn rijden. Want dat deed hij heel ontspannen en perfect. Maar mijn vertrouwen daarin). 

Zo is het ook in het leven. Ik heb het zelf meegemaakt. Hoe je jezelf leegtrekt en uitput, als je je verzet tegen overgave aan Papa (wat vandaag ook gebeurde... verzetten tegen overgave). Ik verzette me jarenlang omdat ik niet kon vertrouwen dat de controle uit handen geven ook écht in Goede Handen was. Zelf de controle houden over alles... zelfs over dingen die ik meegemaakt had... die bleven zorgvuldig onder mijn eigen pet. Burn-out. BAM. September 2011. Uiteindelijk kom je op zó'n dieptepunt, dat ik niet dieper uitgeput kon zijn dan dat. Op zaterdag 5 november 2011 fietste ik over een fietspad op een gammele fiets. Van de uitputting leek het of de fiets stil stond. Ik dacht: 'ik rij links of rechts het water in. Ik kán niet meer'. Uiteindelijk fietste ik rechtdoor. En kwam ik op het punt van overgave. Wát een last scheelde dat! 

Dat merkte ik ook al op de terugweg in de auto. Als je meer vertrouwen hebt, ben je een jasje lichter. En nu thuis, ben ik ook stiekem trots op mijn rijdende zoon. Hij doet het toch maar. In alle rust. Chapeau. 
En mijn gepanikeer? Deels is dat denk ik moeders-eigen. Deels zit denk ik het auto-ongeluk uit 1980 nog in mijn ONDERBEWUSTE systeem: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/05/auto-ongeluk-1980.html. Ik was toen buiten bewust zijn toen het gebeurde. Maar het is denk ik wel in het systeem van lichaam en geest opgeslagen. Vol van vertrouwen bij moeder van vriendin in de auto. Maar het ging mis... Overgave is geen garantie dat het goed gaat. Dus ontstaat er verzet tegen overgave. Tenzij je door de ervaring leert vertrouwen dat het wel goed zit. Want bij man in de auto, heb ik die lichamelijke reflexen niet (meer). 

Zo is het ook in het leven. Overgave aan God is geen garantie dat het goed gaat. Wel dat Hij zich aan mij verbindt. Dat breekt het verzet. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten