woensdag 27 september 2017

Trots?

Ik had me feestelijk gekleed vanmiddag - voor mijn doen. Maar kon de feeststemming niet voelen. Vanmiddag was op de school van oudste de Propedeuse-uitreiking.

En ja. Je bent trots.
Maar feestelijk voelde ik me niet.
Ik was en ben van slag. De buurvrouw die kanker blijkt te hebben. Het gebeuren met mij, de laatste dagen... Wat eigenlijk ten opzichte van die kanker niets voorstelt... Want wat is er nu werkelijk gebeurd. Zowel direct als via een omweg (alter-leugens) contact gehad met mensen waar ik geen contact mee mocht hebben (wat ik eigenlijk niet eens wist... Ik heb niemand vermoord. Niemand bedreigd. Heb geen privé data (wat ook niet mijn bedoeling was). Maar ik voel me of ik op heterdaad betrapt ben tijdens het trekken van een mes... Niet echt jovel dus... Ik kom niet meer aan kleuren toe. Niet aan lezen. Ik voel me depressief... Onbegrepen... Of ik het ook niet meer verdien me 'goed' te voelen...

Maar wat stelt het voor bij het bericht dat je kanker blijkt te hebben...
Ik ben van slag. Huil veel. En ben doodmoe...
Snak naar troost, omarming, vrijspraak.
Omdat ik nu in mijn hoofd maar blijf geloven dat ik een monster ben... Monsters breken in. Claimen. Zijn uit op de privé van anderen en zorgen dan ook nog met opzet dat ze uitkomen bij mensen die daar heel gevoelig voor zijn. Al die dingen zijn niet zo. Dat zeg ik naar eer en geweten. Kortom: Ik spreek mezelf vrij. Ik ben géén monster. Wel van slag. Om al deze dingen bij elkaar. En trots.





2 opmerkingen: