zaterdag 30 september 2017

Voorbeeld van hoe een alter berichten stuurt

Op zoek naar iets uit mijn jeugd, blader ik door mijn plakboek van vroeger.
Ik denk om informatie te vinden over mijn fietsongeluk op 11-jarige leeftijd, waar ik deze blog over schreef: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/een-rood-fietstochtje.html.

Aan de hand van deze kaart er bij (de mensen die me hadden zien vallen en zorgden dat onze fietsen weer bij ons kwamen), wil ik op zoek naar deze mensen. Om alsnog het verhaal van toen ook uit andermans mond te horen. Puzzelstukjes in mijn hoofd compleet te krijgen.




Met een ander alter dan het laatst ontdekte ga ik op zoek en uiteindelijk stel ik een 'binnen-kom-vraag' om in gesprek te komen. 
Waarom met een alter? 
Omdat ik het zelf niet durf... 
Hier ook een veilige (gemeenschappelijke vrienden) Ingrid Westervoorde gevonden (een Bert in zijn geheel niet).
En dan volgt deze berichtenwisseling: 





Probeer ik hier dan binnen te komen in iemands netwerk? (bijvoorbeeld van die gemeenschappelijke vrienden). Nee. Nee. Nee. 
Ik weet nu dat zij dat niet is. En dan heb ik weer rust en hoeft het even niet meer te blijven haken... 
En omdat ik verder ook niets kwaads doe, zag ik hier geen kwaad in... 

Maar ja... het werd pas als 'kwaad' gezien toen dat andere alter aan een kennelijk héél dichtbij persoon van iemand vragen ging stellen... En nee... dat wist ik niet. 

Dat ik het alters laat doen, is ook precies om dezelfde reden dat die alters ontstaan zijn. 
Een getraumatiseerd leven en dat is voor iemand met autisme sowieso al het geval. Je hele leven is een trauma. Vanuit het zelf niet kunnen/durven uiten (en dat wordt door telkens op mijn bek gaan/ dat getraumatiseerde leven alleen maar versterkt...), schakel ik ook alters in, die stoerder/sterker zijn dan ik zelf. 

Het is de angst ongehoord te zijn. Niet begrepen. Niet goed/adequaat kunnen uiten (van o.a. mijn boosheid) én niet goed begrepen worden maakte alters noodzakelijk. Dat komt ook in dit artikel heel helder naar voren. Een artikel over emoties en gevoel bij iemand met autisme: https://goo.gl/U5vJty.
Of te lezen via deze schermopname: 


En mijn alters worden nu nog steeds ingezet om dingen duidelijk te krijgen. Overzicht te krijgen. Grip te krijgen. Controle over een niet-overzienbare-situatie te krijgen. 
Zij werk(t)en voor mij, als ik me niet bij machte voel dat te doen. 
En ik merk dat ik met deze uitleg ook een stem ben voor 'collega-autisten'. Ook zij hebben zulke patronen ontwikkeld... 
Maar het is lastig en complex... 
Dat zeker. 
Maar met dit voorbeeld snappen jullie misschien beter hoe ze nú nog ingezet worden. 

En met betrekking tot mijn heup waar ik nu last van heb (zie mijn vorige blog): Ik wist amper waar een heup zat. Ja. Uit de biologie-boekjes. Maar echt het voelen in mijn lijf... Dat blijft ook een lastig iets... Echt voelen... in mijn lijf... Hooguit onrust. Hoge ademhaling. Trillen/shaken. Een hart dat in mijn keel of zelfs oren klopt. Want als ik zulke berichten als hierboven stuur, klopt mijn hart in mijn oren. 
Waar zit boosheid? Waar zet die zich vast? Heb ik ooit vlinders gevoeld? Rationeel kreeg ik iets met mijn man. Maar gevoel? 
De combi geest/lichaam... Ik kan het niet voelen, laat staan uiten... 
Maar nu voel ik wel. Wist niet dat ik hem had. Een heup. 
Vooral verandering van houding doet pijn. 
Oh. Is dat mijn heup? 
Het zal wel zo zijn. 

Maar dat ik zoveel met die alters opereer, maakt me toch een soort van onbetrouwbaar...
Dat maakt dat mensen afstand van me nemen. Of op zijn minst met grote voorzichtigheid met me omgaan... Ze voelen zich toch een soort van verraden net als die klasse-leraar toen (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/05/straf.html). 

En hoe meer ik merk dat de zoveelste afstand van me neemt/met voorzichtigheid met me omgaat, hoe meer mijn ziel om recht gaat SCHREEUWEN...  
Ik stuur alters aan die dat daadwerkelijk gaan doen. 
Echt schreeuwen. Op een niet leuke manier te keer gaan. 
Omdat mijn ziel in het geding is. Geen ruimte van leven heeft. 
Er ontstaan desnoods nog nieuwe alters, omdat mijn ziel omhelzing behoeft, maar afstand krijgt. 

Mijn man heeft sinds gisteren het boek 'het beste wat we hebben' van Griet op de Beeck in huis. Omdat lezen op dit moment echt niet lukt voor me (letters dansen voor mijn ogen, word er duizelig van), bladerde ik er snel door heen  en zag dit staan: 


Ik vind dit zo'n treffend citaat... Want ja. Emoties verdringen is diep schadelijk... 
En het is prachtig en moedig dat zij haar verhaal op de tv doet. 
Maar hoeveel alters heeft zij ontwikkeld door haar vroeg-kinderlijke trauma's? Die zie je niet in beeld. Als een publiekelijke held wordt haar verhaal nu verslonden. 
Prima. 

Mijn verdriet is noodgedwongen vaak een ongeleefd leven... 
Omdat ik het niet kán uiten... 
En dan helemaal verkeerd ga uiten... 
Langs wegen die niet horen en niet mogen. 
Waardoor ik niet meer serieus genomen wordt. 
Waardoor ik er alleen mee blijf lopen. 
Waardoor ik veel dingen ook pas aan mijn man vertel als het fout gaat (zoals met alter Tine). 
Ik zonder me veel (van hem) af. 
Terwijl ik weet dat hij er best voor me wil zijn en dat ook is. 
Hij heeft me zaterdag opgevangen. 
Hij was er donderdagavond voor me. 
Na uren spanning voor hem.
Hij was er gisteravond voor me. 
Hij wil er altijd voor me zijn. 
Dat is het punt niet. 
Mama wilde er vroeger ook voor mij zijn.
Maar ik was er niet. 
En het zoekt toch uitwegen...
Want ongeleefd verdriet maakt je dood. 
Zet aan tot jezelf pijn doen. 

Omdat ik zo raar in contacten sta, gaan mensen liever het contact uit de weg. 
Waar mijn verdriet gehoord moest worden, blijft het ongehoord. 
En maar verdringen. En maar verdringen. 
Daar ben ik ook meester in.
Hoewel ik nachten kan huilen (vooral als ik het gevoel heb totaal verkeerd begrepen te worden), is het toch vooral verdringen. Want wat ik er 's nachts uit huil is maar een topje van de ijsberg. 
Weer verkeerd begrepen. 
Weer afstand t.o.v. mij. 
Veel van mijn verdriet blijft ongeleefd...
En dan breekt het des te heftiger - via alters - uit. 
Mijn ziel schreeuwt om recht. 
En dat uit zich helemaal verkeerd: 
in harde (zelf)veroordeling.
Omdat het nauwelijks durft uiten. 

Mijn alters beuken de deur bij God helemaal plat. Doet U dan recht? 
Het is vreselijk om met je geest een soort van opgesloten te zitten... Nooit echt (emotioneel) contact met iemand te kunnen hebben... En als het er voor even op lijkt, dan is het alweer klaar. Voor die ander. Voor mij is het nooit klaar. Het is veel éénrichtingsverkeer... Eénrichtingsverkeer tussen mijn man en mij. Tussen anderen en mij. Zelden wederkerig... (en dat is zooooo eenzaam...!!!)
Ik ben een open boek... 
Mensen kunnen dwars door mij heen kijken bijna. 
Zo open ben ik. 
Zo kwetsbaar stel ik me op.
Omdat ik ook niet snap waar die grens ligt, van kan dit of kan dit niet. 
En zo krijgen mensen dingen van mij te zien en horen, die het voor hen noodzakelijk maken voorzichtig naar mij te zijn en te blijven. 
Deze zichtbaarheid zal nooit moedig genoemd worden. 
Enkel lastig. 
Een vorm van lastigheid die bij zo'n Grietje nooit zichtbaar zal zijn. 
Zij is met haar moed een geliefd en dapper persoon. 

Bij mij wordt gezegd: 'ben je daar nu al weer met je negatieve gedrag'? 
Dus ga ik me verstoppen. 
En komt het er inderdaad negatief uit. 
Zeer onredelijk naar de mensen om me heen. 
En niets sparend van mezelf. 

Je moet iemand hebben die door je weerstanden heen kan breken. 
En dat is bij een 'normaal' persoon al lastig. Bij iemand met autisme nog véle malen lastiger... 
En gelukkig is dat ook wel gebeurd met het naar boven halen traumatische gebeurtenissen bij mij. 
Anders had dat nu nóg vast gezeten. 
Maar tegelijkertijd loopt zo iemand er dan wél tegen aan hoe weerbarstig mijn autisme is. 
Ik kan me niet adequaat uiten. 
Deed dat vooral op een eisende manier. 
En die ander lukte het niet adequaat te reageren. 
Verleende betekenis aan mijn negatieve gedrag. 
En wilde zich daar zo ver mogelijk van houden.  
Bam. Ook dat was weer een trauma. 

Ik schrijf dit om inzichtelijk te maken hoe vreselijk complex het ligt. 
Hoe vele malen makkelijker het is om een Grietje (of ander publiekelijk figuur) te omarmen dan zo'n complex persoon als ik ben. 
Ik ben in dit geval niet (meer) boos. En snap dat het zo gelopen is. Heb daar begrip voor en heb evenzo lief. 

Terwijl ik dit typ, wordt ik getagd door een vriendin in een paatje:

No automatic alt text available.

Het is de spijker op de kop. 
Mensen willen van mijn negatieve gedrag (bijvoorbeeld het impulsief vrienden uitnodigen, zoals ik in mijn vorige blog beschreef) vaak een verklaring hebben. 'Wat is het doel'? 
Geen doel. Punt. 
En de andere punten heb ik ook al uitvoerig uitgelegd... 

Als ik een cijfer moet geven aan mijn eenzaamheid: Een 10. 
En nee. Ik ben niet daadwerkelijk alleen.
En ja: er zijn zat mensen die liefdevol op me reageren. 
En ja: ik kan eisend overkomen, waardoor men nóg voorzichtiger wordt in geven. Omdat het dan 'afgedwongen' zou zijn. Het is hooguit gedrag waaraan door anderen die betekenis gegeven wordt. 
Want ook dat is mijn manier van uiten. Uit onvermogen om me anders en adequaat te kunnen uiten. 

Ik voel me een monster. Of is dat nu weer een alter die dat zegt?











Geen opmerkingen:

Een reactie posten