dinsdag 26 september 2017

Wie is er voor mij?

Wie me een beetje persoonlijk op fb volgt, weet dat ik met een alter te ver over verscheidene mensen hun grens ben gegaan. Draaiend en kerend. Maar het moest er van komen. Ik mocht afstand van haar nemen. Maar vóór dat dat lukt, is er strijd. Heftige strijd. Zo'n alter laat niet zomaar los en ik moet er aan wennen. Het gebeurde op een dag waar mensen in Zijn naam bij elkaar kwamen. Ik was behoorlijk in paniek en liep naar de nazorg. Eerst opgebiecht aan één van de gedupeerden van mijn alter. Terecht werd ik naar de nazorg verwezen. Wat moet je nog met zo'n complexe vrouw. Het alter ondertussen in zware paniek. Ik zelf ook. Mijn verhaal verteld. 'Daar zijn we niet voor', kreeg ik te horen. Flash backs van mijn hele leven kwamen voorbij. Ik ben al getraumatiseerd vanaf mijn geboorte. Niet omdat ik een slechte moeder had, maar doordat door mijn autisme er geen goede hechting kan plaatsvinden. Vervolgens maak ik trauma op trauma mee. En ik had al op de middelbare school last van alters. Last en gemak. Ze hielpen me overleven. Maar wel op zo'n manier dat ze alles wilden controleren voor me en dat ging als het moest op een leugenachtige manier. Stiekeme wegen. Omdat ik - de behuizing van die alters - niet zichtbaar durfde zijn. Ik durfde niet te zeggen en vragen wat ik wilde, en mijn alters deden het dan op een stiekeme manier. Ik kwam in mijn nood bij decanen, dominee's, etc. En ook in hun netwerken zocht ik alles uit. Zij voelden veilig. Ik wil hun verbanden snappen. Controle hebben. Vragen stellen om mijn eigen leven beter te begrijpen. Maar ook voor hen de nood te complex. 'Daar zijn we niet voor'. Ik ben naar het Riagg verwezen. Van het Riagg in Oss naar het Riagg in Tilburg. Naar de studentenpsycholoog, die me met behulp van een krant (zodat ik hem niet aan hoefde kijken) een beetje aan het praten kreeg.
Riagg werd GGZ. Tig therapieën en crisisbehandelingen gehad. Van hot naar her. Van GGZ naar gemeente. Voor 400 euro per maand alleen maar bezig zijn met behandelingsplannen tikken of een oppervlakkige wandeling. Onbetaalbaar. Mijn leven lang heen en weer geslingerd van hulverlener naar hulpverlener van dominee naar coach van coach naar psycholoog van psycholoog naar pastoraal werker. 'daar zijn wij niet voor'. De problematiek te complex en door mijn autisme verre van standaard. 'daar ben ik niet voor, daar is onze instantie niet (meer) voor', 'daar is die niet voor'. 'je hebt altijd wel wat', 'de ene leugen na de andere' (door mijn alters vertrouwen mensen me niet meer). 'slachtofferrol!', 'positief zijn'. 'daar ben ik niet voor'. 'daar zijn wij niet voor'. Mensen lopen van me weg. Houden het niet met me vol. Verschuil ik me achter mijn alters, die net wat geregelde contacten verzieken? In hoeverre ben ik zélf verantwoordelijk? Kan ik mijn alters écht aansturen en opstaan en ze wegtrappen - het zijn monsters die bestreden moeten worden?
Ik voel schuld en schaamte omdat ik me liet leiden door mijn alters in plaats van dat ik zelf de autoriteit en verantwoordelijkheid nam. Ik voel schuld en schaamte, omdat ik daarmee voor de overige gasten best een stempel op die dag drukte. Het overkwam me! Ik was tevoren ook van plan thuis te blijven. Maar mijn alter werd ontmaskerd de avond te voren. Ik móest het opbiechten. Mijn man wist van niks en 'stuurde' me het huis uit, omdat hij me een leuke dag gunde. En ik liet me sturen, omdat dit voor mij de enige mogelijkheid was dit alter in het Licht te stellen. De duisternis ervan te belijden. Eigenlijk toch wel verantwoordelijkheid nemen. Een veiliger plek is niet denkbaar... 'daar ben ik niet voor... Ga naar de nazorg'. 'daar zijn wij niet voor'. En de hele rij aan mensen die op mijn zeer gebroken en complexe leven stukliepen en hetzelfde zeiden, kwamen in één lange flashback voorbij...
Daardoor enorm geleerd zelf te knokken. Ik knok me hier ook weer uit. Een stukje lichter weer. De controle waar dit alter mee bezig was in liefde losgelaten. Tine heette ze. Ik heb haar bedankt voor wat ze voor me gedaan heeft, vanaf mijn 16e.
De laatste jaren disfunctioneel. Vroeger functioneel.
Het nadeel van alleen knokken: Een mens alleen - zonder professionele reflectie - gaat in het duister opereren. Door mijn eenzaamheid gaat mijn gedachtenleven een eigen leven leiden. Eigen fantasieën. Dingen worden groter dan ze moeten zijn. En in de kerker waarin mijn ziel verdwijnt, gaan de alters leugenachtig opereren. Om me wederom uit die 'grote dingen' te redden. Daarom liegen ze ook. Ze doen alles om mij te redden.
Als ik een ander was zou ik ook stuk lopen op mezelf, afstand houden en mezelf niet meer vertrouwen. 'daar ben ik niet voor', zou ik tegen mezelf zeggen. En hoe meer en vaker dat tegen me gezegd wordt, hoe groter mijn paniek, hoe harder de alters gaan werken, hoe meer ze recht willen halen in veilige netwerken.
Ik durf niet meer te zeggen 'zie je me?, hallo, ik zwaai! Ben ik zichtbaar'. 'daar ben ik niet voor, donder op met je bevestiging willen'. Ga naar de dokter. Ga naar die. Ga naar die. En overal opnieuw beginnen. Soms maar voor 4 keer. Want dan is het budget op. Ik durf niet meer te roepen. Dat laat ik over aan de overgebleven alters. Zij roepen. Willen recht halen voor het verleden. Spitten in veilige netwerken. Misschien om deel van hen te zijn? Ergens bij te horen?
Ik wilde vroeger ook in andermans gezinnen wonen. Daar was wel een vader. Misschien lukt daar het hechten wel? Het gezin van een ander leek altijd mooier dan het niet verbonden zijn met mama, wat ik voelde. Ik zag andermans gehechtheid, verbinding en samenzijn. Mijn niet-verbonden ziel wilde zo graag deel zijn van hen. Niet beseffend dat dat ook niet zou lukken. Daarom gaan mijn alters ook mijn veilige netwerken af. Mijn niet verbonden ziel hoopt daar de veiligheid te vinden die het mist. Maar antwoorden op mijn verleden vind ik niet. En de verlangde veiligheid evenmin. Mensen houden zich ver van mij. En ik begrijp het nog ook...




2 opmerkingen:

  1. En toch....hoor je erbij.Bij ons,en zeker bij God

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Even een berichtje om te laten weten dat ik je "lees". Welkom, ook bij op mijn blog. Ik weet dat wederkerigheid moeilijk is. Maar in alles is Hij verzocht geweest. Hij begrijpt je meer dan ik het kan of dan wie dan ook dat kan. Hij heeft echt een "dagtaak" aan ons. Ook al voelt het niet altijd zo: Hij slaat ons met zoveel liefde gade, als wij op ons donkerst zijn en helpt ons het hoofd weer op te hebben! xxx

    BeantwoordenVerwijderen