dinsdag 3 oktober 2017

Beschermen?

Als mijn man met jongste gaat wandelen, kan het gebeuren dat hij een huis van een ander inrent op dat moment. Tot de zolder aan toe. Als een ondeugende peuter gaat hij dan op het bed liggen. Dekens over zich heen. Brede lach op zijn gezicht. Misschien nog hopend op een lift, want dat is een favoriet speeltje. Als je dan als huizenbezitter aangifte gaat doen tegen insluiping, en alarminstallaties gaat plaatsen, dan begrijp je er écht niets van. Ja, het is vervelend dat hij op je grondbezit kwam. Hij steelt niet, rooft niet. De wereld is van hem en hij is van de wereld. Weet hij veel dat de wereld over die drempel van die ander ophoudt. Hij denkt niet in drempels. Één grote drempelloze speeltuin. 
Als hij de spanning voelt dat anderen dit niet prettig vinden, gaat hij lekker schaterlachen. 

Hij bekijkt de wereld vanuit een ander perspectief dan mijn, dijn, grens en dorpel. Allen deel van één wereld. 

Het enige wat werkt? Dat wij (en de instelling waar hij logeert) hém beschermen. Je eigen deur op slot. Een hoog hek om het instellingsgebouw. Hem beschermen tegen gevaar dat hij niet ziet. 

Hij is niet vuurwapengevaarlijk. Steelt niet. Is niet uit op kwaad. Hij leeft in zijn eigen wereldje zijn leven en dat daar verboden paden bij zijn? Ga de paden niet afschermen en bewaken en bij één stap er op allle alarmbellen laten rinkelen. 

Zie hém. Niet als inbreker en gevaar, maar als méns. En heb hem innig lief. 

 

Muziekles op school. 

 


 
Wandelen op school. 

Mensen die innig van hem houden beschermen hém. Gaan liefdevol met hem fietsen. Leren hem hoe wél te leven. Schenken geen aandacht aan het 'insluipen'. 

In 2013 stonden we naast mensen op de camping die wel aandacht schonken aan zijn negatieve gedrag. Zij plaatsten letterlijk een hek tussen onze vouwwagen en hun caravan. 

 
Ja, natuurlijk mogen zij hun bezit 'beschermen'. 
Maar nog steeds konden wij hem niet tegen houden als hij in zijn eigen wereldje van het tikken op een touwtje overging op tikken op de caravan (wat hij met zijn vingertoppen doet... meer om het ritmische geluid te horen dan moedwillens een caravan in elkaar te rammen.) En de hele camping is toch zijn speeltuin? Dat dat dan weer van een ander is snapt hij NIETS van. Wij zagen het kind, hielden innig van hem en namen hem zoveel mogelijk mee. Uit wandelen. Uit fietsen. Uit zwemmen. Hem beschermen tegen op het verkeerde grondgebied tikken (was het enige dat hij deed). Hij kan niet voor zichzelf opkomen als anderen hem als gevaarlijk zien, terwijl er daadwerkelijk niet eens gevaar is (alleen in hun beperkte visie). 

Ik kan dat wel. Voor mezelf opkomen. En tegelijkertijd mezelf beschermen tegen op het verkeerde grondgebied gaan tikken op touwtjes. Zie het gevaar ervan niet. Maar als mensen in hun beperkte visie geloven dat ik dan wel een gevaar ben, moet ik mezelf daar tegen beschermen. Tegen élke impuls om met mijn tiktouwtje het verkeerde pad op te lopen en daar te gaan tikken. Wat is een verkeerd pad? Waar mensen wonen met zo'n beperkte visie. Gelukkig zijn er heel veel paden wel te betreden. Daar wonen mensen met een ruimere blik. Daar voel ik me veilig. En kan ik ontspannen. Daar hoef ik geen capriolen uit te halen om mezelf van dat verkeerde pad af te praten, of dat alters te laten doen.

Punt.


1 opmerking:

  1. Wat veel tegelijk speelt er in je leven.Veel sterkte,in alle eenzaamheid

    BeantwoordenVerwijderen