zaterdag 21 oktober 2017

Efteling

Doodmoe, maar voldaan na een dagje Efteling.
Mijn moeder in de rolstoel. Jongste in de rolstoel. Meer dan zat prikkels.
Te veel prikkels.
Want ondanks de dankbaarheid lig ik nu toch in bed te huilen. Dat is de overprikkeling. En dat gaat samen met voldaan zijn.
Huilen ook omdat mijn man op is. Op van alle zorgen en spanning. En dan merk je dat hij maandag 59 wordt. Richting de 60. Hij kan steeds minder aan... Maar desondanks nog steeds een 'peuter' in huis. Van deze confrontatie wordt ik ook verdrietig.
En over die 'peuter' gesproken. Jongste was ontzettend lief vandaag. Heeft genoten. En mijn moeder ook. Daar doe je het voor.



1 opmerking:

  1. Ja, zo'n dagje uit kent een prijskaart. Vooral achteraf. Fijn dat het toch ook een mooie dag was: huilen èn nagenieten...

    BeantwoordenVerwijderen