maandag 9 oktober 2017

Heel druk in het hoofd

Mijn hoofd ziet er ongeveer zo uit. 

 

En niet alleen nu, maar altijd. Ik filter wat via mijn voelen, horen, zien, denken, ruiken en proeven binnenkomt niet. 

Zaterdag was ik naar deze dag van Dit Koningskind. 

 

Met de begeleidster erbij waren we met 5 vrouwen. 
Dankzij de zeer goede gespreksleidster was het een zinvolle uitwisseling van herkenbare gevoelens en ervaringen. 
En anders dan bij andere lotgenotengroepen is het niet zo dat gedeeld verdriet half en geheeld verdriet is. 
Nee, je weet dat je met het verlaten van de ruimte tegen dezelfde relationele zaken en een ingewikkeld, onbegrepen leven aan blijft lopen. Dat is inherent aan hoe het hoofd werkt. 
De begeleidster merkte ook dat het erg druk was in onze hoofden. Zij heeft geen autisme, maar merkt wel dat de ene vraag de andere oproept, en een stroom aan nieuwe gedachten en vragen op gang brengt, dat we ondertussen bezig zijn ons af te vragen waar het gesuis vandaan komt, waarom het glas op tafel halfvol en niet vol is en of de blik van begeleidster nou vriendelijk of boos bedoeld is en of een lach nou uit- of toelachen is. 
Waarschijnlijk ben je al moe na het lezen van deze zin. Maar ik ben dus voortdurend bezig met prikkels/informatie op te nemen, het trachten te verwerken, én te interpreteren. En bij dat laatste wordt heel veel ingevuld voor een ander. 
Je weet dat NIVEA het beste is (niet invullen voor een ander). Maar toch. 
Na afloop was het al raak. Mijn man zou met jongste met de trein naar me toe komen om me naar huis te brengen. Maar dat was ik vergeten, snapte de situatie niet en belde 400x mijn man... die zijn telefoon niet gehoord had... In mijn hoofd is hij al dood, haat hij me, zijn we al gescheiden en ben ik al nieuwe woonruimte aan het zoeken. 
Het enige wat helpt bij invullen voor een ander is dat je om duidelijkheid vraagt. Klopt het dat je boos op me bent? Klopt het dat ik de situatie zo interpreteer? Klopt het dat je me haat... 
En het is zooo verdrietig als mensen dan géén antwoord geven... Ik blijf dan met 400 open eindjes en vragen zitten, waardoor de gierende onrust alleen maar erger wordt. En het gaat een dag, een maand, een half jaar goed met onderdrukken van die onrust door bijvoorbeeld kleuren. Maar ik hoef maar iets te zien of horen en al die 400 open eindjes poppen weer op. Het blijft ergens in mijn systeem zitten, al die onopgeloste zaken. Ze kunnen een poosje onderdrukt worden. Maar dan vliegen ze er toch weer uit... En ik wil het zo graag onderdrukken... Want op het moment dat ik het onderdruk, lijk ik normaal en is er ook wat verbinding met anderen mogelijk... En dat is toch waar ik naar snak. Want al die - voor anderen onzin-vragen, zijn maar lastig en onbegrijpelijk. Mensen snappen mijn redenaties niet. Snappen me überhaupt niet. En dat is: 😢😢😢😢😢😢😢. 
In periodes dat ik mijn natuur erg goed kan onderdrukken is het mogelijk verbindingen te hebben... word ik minder afgestoten... Of is dat afstoten ook een 'invullen voor een ander?'. Ik kan het vragen... Dat doe ik ook... Maar antwoorden blijven uit... En dat maakt me zoooo verdrietig... 

 

1 opmerking:

  1. Met onderdrukken ik het niet weg...lijkt me zo moeilijk.. Om te weten dat het niet overgaat

    BeantwoordenVerwijderen