donderdag 12 oktober 2017

Op de valreep van mijn oude jaar.

Ik schreef vanochtend deze terugblik: 

De laatste dag als veertiger. 
Een bewogen decennium achter me. 
Van een werkzaam leven naar een leven aan de zijlijn. 
Hoewel ik nu meer in de wereld sta dan toen ik werkte. Toen ging al mijn energie, tijd, aandacht naar werk en was er verder geen ruimte meer. 
Verder diepe en mooie processen doorgemaakt. Véél meer zelfkennis. Veel verwerkt. Alleen daarvan al grijzer geworden. 
Zorgen met de kinderen werden van kleine zorgen grote zorgen. 
Ik loop nog dagelijks te worstelen met mijn eigen-anders-zijn. Omdat een groen leven ook afhangt van sociale factoren en ik daarin het onhandigst ben en de grootste pijn oploop. De zelfkennis aanwezig. De praktijk vaak weerbarstiger dan ik zelf zou willen. 
Tien bewogen jaren. Bewogen ook omdat jullie - dit platform erbij kwam. Tien jaar geleden was wat dat betreft het leven eenvoudiger en liep ik ook wat dat betreft minder pijn op. Maar het heeft ook mooie kanten. Een aantal van jullie had ik niet gekend, of had ik geen contact mee onderhouden zonder dit platform.  
Tien bewogen jaren .
Ik sluit ze vandaag af. 
Morgen begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 
Dank voor jullie vriendschap. 



Het leven kan sowieso raar lopen en in een split second veranderen. Als ik terugblik op mijn leven kom ik bij mijn vader thuis. Vrijdag 11 september 1970 kwam hij thuis met hoofdpijn. Maandag 14 september 1970 was hij dood. Acute hersenvliesontsteking. Slechts 42 jaar oud. 
We woonden net anderhalf jaar in Medemblik vanwege het werk van mijn vader. We kwamen daarvoor uit Oss, omdat mijn vader daar werkte (mijn beide ouders komen daar niet vandaan). Maar op het moment van overlijden werkte mijn vader in Cuijk. Hij verbleef door de weeks bij een hospita en in het weekend in Medemblik. Mijn ouders hadden daar wel al een koophuis op het oog. Maar zover heeft het nooit mogen komen. Mijn vader overleed. Vrienden van mijn moeder zorgden ervoor dat ze samen met ons (3 dochters) terug naar Oss kon verhuizen. 
Als mijn vader was blijven leven, was ik in Cuijk terecht gekomen. De kans was groot dat ik dan in een hele andre stad zou studeren. Ik zou mijn man niet ontmoet hebben. Zou ik er één ontmoet hebben? Ik zou niet bij de firma gaan werken, waar ik 19 jaar gewerkt heb. Met een andere man ook andere kinderen gehad. Of geen. Andere vrienden. Andere kerk. Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe mijn leven was geweest als dat dramatische weekend in september 1970 niet had plaatsgevonden. Onvoorstelbaar hoe letterlijk je leven van het ene op het andere ogenblik een totaal andere wending kreeg. Al was ik me daar als 2 jarige niet van bewust. 
Er zijn mensen die beweren dat alles voorbestemd is. Dat alles wat je meemaakt zo moest zijn. Het kan er bij mij niet in dat dit Gods leiding was. Dat Hij al die dingen al voorbereid had om mij uiteindelijk anno nu op de plek waar ik nu leef 50 te laten worden. 
Ik citeer de laatste regels van mijn terugblik: 
Morgen (13/10) begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 
Ik hoorde eens dat het gezegde 'ik doe mijn best en God doet de rest' niet klopt. Het moet zijn: ik 100% én God 100%. Hij vult niet aan. Beiden een aandeel van 100%. Mijn leven is 100% mijn verantwoordelijkheid en 100% die van God. Ik heb sinds de dood van mijn vader mijn leven geleefd. En God heeft het mij laten leven. Als ik op plekken kwam waar ik liever niet wilde zijn. Hij was erbij. 100%. Met alleen een aanvulling op mijn pogen te leven neemt Hij geen genoegen. Hij wil me veel meer geven. 100% betrokken. De omstandigheden totaal anders door één dramatisch weekend. Hij ging door met zorgen ook, nee júist in die absurde omstandigheden. Het is niet geleid, maar Hij leidde wel. In dat veranderde leven. Hij leidde me door het water, door het vuur. Hij gaf me niet dat kolkende water en ook niet die vlammen. Wel zorgde Hij dat ik niet verdronk en de vlammen me niet verteerden. 
Morgen (13/10) begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 

Ik sluit af met een kleurplaat die ik vandaag maakte. 
Ik zag letterlijk door de bloemen (op deze kleurplaat) het bos (of de weide) niet meer, dus heb ik er maar een kleurrijk zooitje van gemaakt, waarbij ik heerlijk buiten de lijntjes heb gekleurd.
 

Op naar een liefdevol nieuw levensjaar morgen. 50 lentes jong. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten