zondag 15 oktober 2017

Wie wind zaait zal storm oogsten

 

Wie wind zaait, zal storm oogsten (Hosea 8:7). Het is de wet van zaaien en oogsten, die ik geleerd heb uit het boek Grenzen. 

Een week of twee geleden heb ik wind gezaaid. Enorme wind. Knetterrood was ik. In Knetterrood veroordeel ik mezelf en valt elke grens weg. In alle openbaarheid is dat op facebook te lezen. 
En dat heeft twee kanten. 
De eerste kant is dat er een kring aan bidders opstond. 

 

Er werd in die storm aan me geschreven: 
I, op de foto zie ik 2 mooie mensen. Weet dat er een ring van krachtige bidders rondom jou heen staan. Je bent een mooi mens. Geliefd door de Vader!!!
Gods waarheid over ons leven is: ‘Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en ik houd zo veel van je dat ik de mensheid geef in ruil voor jou, ja alle volken om jou te behoeden’. Jesaja 43:4, 5
Verwarring, onrust zaaien is een beproefde leugenlist van de duivel. Gods waarheid wordt er door in twijfel getrokken, verdraaid, ontkend. God heeft zijn eniggeboren Zoon gegeven. Ook voor jou. Jezus is Heer, Messias, Hij is Verlosser. Ook al ervaar je het nu niet zo - je bént verlost door Jezus Christus

Toen ik dit las, kwam het binnen. Heel veel mooie woorden woeien weg met de hevige wind. Bereikten me niet. 
Deze woorden wel. Alsof Jezus bij me kwam zitten en dat over me uitsprak. Zoals Hij dat ons voordeed. Aansluiten bij de ander. Liefdevol. Wenkend, niet wijzend. 
Het was ook of ik die ring aan bidders kon voelen. Als een beschermende muur. De wind probeerde alles kapot te blazen, maar dankzij die beschermende muur ging de storm liggen. 

Maar dan de andere kant van die storm... De ontvriendingen op FB... Er werd een lieve opmerking gemaakt dat daarmee de kwaliteit van mijn overgebleven vriendenkring stijgt. Mooi! 
Maar ook niet mooi. FB is voor mij een manier om anderen te leren kennen én anderen kennis te laten maken met mij. Waar 'normale' mensen gemakkelijk op elkaar afstappen, is dat voor mij vele malen moeilijker. Behalve het 'hoe gaat het?- goed'- praatje, kom ik niet veel verder. 
Zo waren er enkele weken terug (vóór die harde wind van me, ook op FB) nieuwe mensen in de kerk. We spraken met elkaar. Het was goed. Eenmaal thuis verbonden we ons met elkaar via FB. Zo leren we elkaar beter kennen, was het idee. Maar toen kwam héél kort erna, die harde wind. Als ik het van een afstandje probeer te zien - me probeer in te leven, moet ze niet geweten hebben wat haar overkwám. Nog niet bekend met mijn autisme, laat staan met de excessen die daarbij kunnen horen (want in de kerk ontmoette ze me als 'gewone vrouw'). Te kort 'bevriend' om te weten hoe het bij mij gaat en werkt. Één van de ontvriendingen was dan ook zij. 

 

Vanochtend waren we in de kerk. Evenals vorige week. Het was overigens een prachtige avondmaal-dienst. Voor wie hem wil kijken, de moeite waard! De preek van harte aanbevolen. 
http://kerkdienstgemist.nl/assets/1478650-PKN-Oss#.WeNIvdFNehA 
Wat ben ik blij met onze dominee Henk Spoelstra (bewust FB-loos). 

Maar deze én vorige week kon ik vanaf mijn zitplaats bovengenoemde vrouw recht in de ogen kijken. Diepe schaamte maakt zich van me meester. Ik kijk naar de grond, opzij, naar de kansel. Als onze blikken elkaar maar niet kruisen... 
Dat is de geoogste storm van mijn gezaaide wind. Pffff... Ik durf niet op haar af te stappen en het gesprek er over aan te gaan. Ik zat wel tijdens de dienst te denken (dat gaat allemaal ongefilterd náást elkaar... luisteren naar een prachtig genadevolle preek én luisteren naar mijn gedachten die doorgaan) om haar er een brief over te schrijven. Dat ik kan begrijpen dat ze geschrokken is. Dat ik kort vertel dat ik heel rood kan zijn, maar een week later weer heel groen. Dat ik haar uitnodig om alsnog elkaar beter te leren kennen. Maar de keus om al of niet te verbinden bij haar laat. Niet dwingen, maar vrij laten. Het kwam als rode draad telkens in de dienst terug. (Zo wil ik ook zijn. Helaas maken mijn uitingen van het me onmachtig en machteloos voelen door bijvoorbeeld niet begrepen zijn, op anderen de indruk als dwingend. Terwijl het meer machteloosheid is, die ik óók weer niet adequaat kan uiten. Nog meer onbegrepenheid, als dit verkeerd geïnterpreteerd wordt... ).
Ik wil deze brief schrijven, met de keus om opnieuw te verbinden bij haar. Ongeacht wat ze doet, zou het voor mij de weg vrij maken om mijn blik ook weer in haar richting te kunnen laten zijn. Vrij van diepe schaamte. 
Mondeling is in deze niet mijn taal. Schrijven is wat bij mij past. Na de herfstvakantie, ga ik ervoor zitten. Om nieuwe woorden te zaaien en hopelijk daarmee een nieuwe relatie te oogsten. Al bestaat de relatie er maar uit dat ik niet meer weg hoef te kijken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten