woensdag 29 november 2017

Autisme is als rijden met een aanhangwagen

Autistisch zijn 
is levenslang. 
Is als rijden met een aanhangwagen. 
Een last die je voort moet trekken. 
Het tempo getemperd. 
Continu vraagt het oplettendheid. 
Wil je een afslag op je levenspad, 
moet je je veelvuldig laten spiegelen. 
Komt de last nog mee. 
Kan ik het tempo bijbenen? 
Achteruit is tegendraads. 
De overige levensweggebruikers vaak tot last. 
Ruimte nemen, ruimte krijgen. 
Bij alles wat je verricht, 
vergt het extra draagkracht. 
Het lastigste en verdrietigste: 
Mede levensweggebruikers die geen rekening houden met je te lange combinatie. 
Ze rijden hun eigen rit. 
Een weg zonder die lastige combi's (auto + aanhanger) is het comfortabelst voor hen. 
Komen ze je tegen op hun weg, 
Wordt je niet gezien. 
Dat past niet in hun straatje. 
Rijd je toch hun straatje in, 
dan moet je een bochtje achteruit. 
Je hoort daar niet! 
Je aanwezigheid genegeerd. 
Dat maakt de te trekken last nog zwaarder. 
Vooruit. 
Ga vooruit. 
Plannen. 
Routes die deze wegen vermijden. 
Maar het is onvermijdelijk dat je toch weer op dat verkeerde pad komt. 
Kijken, kijken en blijven kijken. 
De last is soms te zwaar. 

 

2 opmerkingen:

  1. Het lijkt me zwaar om altijd te denken dat je de ander tot last bent. Het zou ook kunnen zijn dat de ander gewoon genoeg heeft aan zijn of haar eigen zorgen en zijn of haar eigen 'aanhangwagen' heeft natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen