maandag 27 november 2017

De verkeerde kant op?

Ik lees al geruime tijd in dit prachtige boek van Arie-Jan Mulder:

Image may contain: text

Het voordeel van mijn trage leestempo is dat ik er máándenlang van kan genieten.
Afgelopen zaterdag las ik het hoofdstuk van de Emmaüs-gangers. Behalve dat ik verbaasd was dat Arie-Jan het over een echtpaar had (ik dacht altijd dat het twee mannen waren), raakte het verhaal me enorm. Wederom de manier hoe Jezus met mensen omgaat. De zorg.
Hij reist urenlang met hen de verkeerde kant op.
Met een donker hart op klaarlichte dag steeds verder van huis. Van de plek waar ze eigenlijk zouden moeten zijn.
Om vervolgens 's nachts met een verlicht hart in het donker terug te reizen naar de plek waar ze moeten zijn: bij de andere leerlingen in Jeruzalem.
De uiterlijke omstandigheden (donker of licht buiten) zegt niets over hoe je je kunt voelen. Je hartsgesteldheid staat los van de omstandigheden. Ondanks donker kan het licht zijn en andersom.

Maar wat me vooral trof was dat Jezus gewoon met je mee gaat, die verkeerde kant op.
Hoe vaak reis ik wel niet van mijn doel af. En Hij reist zonder oordelen mee, en verzorgt me zelfs op maat.
Over die verzorging op maat heb ik vanochtend deze collage gemaakt.
In Psalm 23 staat die verzorging op maat.
De olie waarmee Hij me teder zalft.
De groene weiden, met dat prachtige weidse uitzicht (bovenste plaatje is van de Hemelrijksse Waard bij Oijen).
Een schaap met zorg door Hem gehoed.
Een rijk gedekte tafel. Er is méér dan genoeg. Zelfs te veel voor één beker.
Met zachte tederheid verzorgt Hij me. Voor het oog van de vijanden. Zodat ook zij mogen zien dat ik écht geliefd ben. Hoeveel ik waard ben. En dat zij net zoveel waard zijn. Dat mogen mijn vijanden zien.
Hij verzorgt en zalft mijn zeér diepe wonden... Zelfs al zouden ze nooit genezen. Zijn geduld ze dagelijks te verzorgen raakt nooit op.
Dát is Zijn zorg. Ook, ja zélfs als je uren, dagen, maanden, jarenlang de verkeerde kant op loopt.

No automatic alt text available.

Maar wat is die verkeerde kant?
Zaterdagavond wilde ik plots weer iets begrijpen.
Ik vind het niet gepast hier het hele relaas uit te leggen.
Maar ik wilde weer iets verduidelijkt hebben.
Duidelijk is het nu.
In die zin is er rust over.
Dus ben blij dat ik het gevraagd heb.
Maar omdat hier ook iemand bij betrokken is, waarbij het nogal gevoelig ligt, ben ik in mijn koppie weer lekker geflipt.
De zelfveroordeling kwam weer om de hoek.
Ik had het gevoel dat ik een misdaad gepleegd had, omdat ik verduidelijking heb gevraagd, waarbij iemand betrokken is die dat niet zo leuk vindt.
Heel vaak zijn anderen er bij betrokken.
Nu (weer) deze persoon.
Ik voelde me als de Emmaüs-gangers die de verkeerde kant op liepen.

Maar dat is MIJN oordeel.
Wie zegt dat het de verkeerde kant is?
Dat is mijn gevoel op basis van hoe er in het verleden op zulke acties van mij gereageerd is.
Dat maakt me héél bang en klein...
Misschien was het wel de goede kant.
Is het wel Zijn bedoeling dat het gesprek hierover gevoerd kan en mág worden.
Want dingen die in het donker blijven, zijn nooit goed.

Want dat zou ik willen. Dat er over gepraat kan worden.
Ik ben geen misdadiger als ik om duidelijkheid vraag.
En Godzijdank heb ik die duidelijkheid.
Ik kan dat waar ik mee zat echt loslaten, daardoor.
Helaas niet het gevoel dat ik iets héél fouts heb gedaan.
Maar dat komt omdat ik in het duister tast betreffende de persoon die er bij betrokken is.
En dan ga ik heel veel invullen in mijn koppie.
Misschien wel volledig onterecht.

In iedergeval is het verdriet over de gebrokenheid hiervan er gisteren urenlang uitgestroomd.
Om verzorgd te kunnen worden door degenen die van me houden. Door Degene die van me houdt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten