donderdag 30 november 2017

Ergens bij horen

Al vanaf mijn kindertijd doe ik mijn gierende best om alsjeblieft ergens bij te mogen horen!!!!!!!

Maar wat ik ook deed, of wat ik ook zei, ik hoorde nergens bij!!!!

Ik wilde uiteindelijk bij het leven van de leraren horen.

Zocht in telefoonboeken hun adressen.

Kende al hun verjaardagen en die van gezinsleden. 

Fietste langs huizen van ze. 

Want ik zocht iets om bij te horen... 

Sociale verbanden niet snappend, ging ik zelf naar ze op zoek. 

Ook hunkerend naar een gezin met een papa. 

Wil jij mijn papa zijn?

En jij?  

En jij? 

Groepen kinderen, waar ik geen hout van begreep. Als ik net als zij iets paars aan deed was het niet goed, het gele niet. Niets. 
Me dus aanpassen aan de groep, waar ik bij wilde horen, hielp niet.

Dan maar bij het leven van de leraren willen horen. 

Ik fietste naar Wijchen. 

Ik fietste naar Grave.

Ik zocht alles uit...

Zocht???? 

Datzelfde gedrag, diezelfde dwang en drang heb ik nog steeds.... 

Mijn man heeft me nogmaals uitgelegd dat dat op anderen overkomt als gebemoei en dat dat terreinen zijn waar ik niet hoor. 

Maar de drang te sterk. 

De diepgeworrtelde drang om alsjeblieft ergens bij te mogen horen. 

Want vanaf de kindertijd is de reactie van mensen dat te gaan begrenzen .

Dat af te houden. 

Want het gaat zelfs over grenzen. 

De drang om ergens bij te horen eindigt 45 jaar lang in uiteindelijk nergens bij horen...

En hoe graag ik dingen ook los wil laten en uit zelfbescherming alles verbreken...

Het lukt me niet.

Dat is de handicap in mijn kop.

Afgelopen zondag met mijn man samen veel dingen op onzichtbaar gezet, zodat ik dingen van mensen die nu LIJDEN onder die afschuwelijke dwang van me (en dat ik via via en via alters verbanden probeer te achterhalen.... wat ook weer relationele dingen kapot maakt, wat helemaal mijn bedoeling niet is!!!!)...  gewoon niet meer zie....

Want het - terechte - begrensd worden doet me pijn...
Ja, natuurlijk doet dat pijn!!!!!!! 
Giga veel pijn....

Want alles is een gevolg van mijn klote gedrag....

Ik verklooot alles. 

Waardoor relaties niet helen, maar verwoesten.

Ik verwijt dan mensen dat ze me als een beest zien, terwijl ze van me houden.

Maar uiteindleijk zie ik mezelf als een beest....

Autisme is de afgrijselijke handicap dat je nooit de verbinding met mensen krijgt die je al levenslang zoekt en dat over grenzen heen zelfs afdwingt. 

Ja. Ik ben een beest.
Ik haat mezelf.
Ik haat mezelf.

Ik haat mezelf.
Ik haat mezelf.

Ik haat mezelf.

Ik haaat mezelf.

Dat ik mesnen pijn ga doen, omdat ze niet voorzien in mijn dwang bij hen en hun netwerk te horen is over the limit. 

Terecht dat ik met mijn man alles uitgezet heb.
Maar nog terechter dat dat andersom gedaan wordt.

Maar dit is een herhalend patroon gedurende mijn hele leven.
Dit maakt mijn schreeuw om alsjeblieft bij groepen mensen te mogen horen nog sterker ern harder. 
Tot dat de pijn daarvan weer niet te dragen is en ik opnieuw over grenzen ga.

HELLPPPPPPPPP!!!!!!!!
IK TREK DIT NIET MEER!!!!!
WIL DOOD!!!!!

Nog iets: 
In 2011 kwam ik via social media met steeds meer mensen in Hardinxveld in contact. 
Ik zag dat het een erg trouwe club mensen was. Erg trouw in naar elkaar omzien en op elkaar reageren.
Meer dan in de omgeving waar ik woon. 
Dat was ook een club waar ik bij wilde horen!!! Met als gevolg dat de meeste volgers op twitter en vrienden op FB uit Hardinxveld komen... Mijlenver van ons vandaan... 
Wederom de drang om alsjeblieft ergens bij te mogen horen....

Dit is de laatste blog-zin. 

Ik kan niet meer leven.
Ik wil niet meer leven. 
Vaarwel.

Afbeeldingsresultaat voor ergens bij horen 

3 opmerkingen:

  1. Ook..Ingeburgerd..ik stuurde dit voor ik je Blog las..Dat gaf PAPA ME

    BeantwoordenVerwijderen
  2. God hoort je luide schreeuw en zegt: je hoort al ergens bij, namelijk bij Mij!
    Al begrijp ik dat je dat soms even niet voelt...

    BeantwoordenVerwijderen