woensdag 8 november 2017

Heb je een keus?

Ik heb ik meerder blogs al uitgelegd dat ik samen met nog twee anderen het account van 'Vrij in Hem/Vinn' beheer. Ik bedenk meestal de quotes (vaak al citaten die ik zelf ooit heb getweet). Ik verzamel ze voor een week en mijn vriendin plaatst ze dan. Over het algemeen reageren we niet op reacties, maar mocht het nodig zijn doet meestal mijn vriendin dat ook. Uitzonderingen daargelaten.
Ik ben me er van bewust dat sommige quotes prikkelend zijn. We willen mensen ook aan het denken zetten. Niet alleen klakkeloos 'Jezus houdt van je, Amen'. Of 'Jezus houdt van je. Type amen als je het daar mee eens bent'.

Een aantal weken terug had ik deze prikkelende quote doorgestuurd:
    Ziek zijn (ook mentaal) is geen keus, maar (er aan) lijden is wel een keus.

    Nou.... het aantal reacties en soorten reacties was niet mis... En begrijpelijk. 'Ik' kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik zeker nog nooit lijden had meegemaakt. En iemand die in de verpleging werkte deed haarfijn uit de doeken hoe groot het lijden is van 'zijn patiënten'. 
    Eens. Lijden is verschrikkelijk. Ik ken het zeker uit ervaring! Lijden = het ziek zijn, is absoluut geen keus! En het is ook niet eerlijk verdeeld. Alleen ziekte en dood voor mensen boven de 90 bijvoorbeeld. Of alleen een psychiatrische aandoening als je mentaal daarvoor sterk genoeg in je schoenen staat. 
    Maar (er aan) lijden is wel een keus. 
    De eerste keer dat mij dat verteld werd, was toen ik studeerde in Tilburg en een verschrikkelijke tijd doormaakte. Ik was in behandeling bij het Riagg van Tilburg. Ik kreeg de mogelijkheid te worden opgenomen op de Viersprong in Halsteren en daar een intensieve behandeling te krijgen. We zijn er wezen kijken. We hebben er gewandeld en hadden er een goed gevoel bij. 
    De psychiater van het Riagg die de papieren in orde moest maken, zei letterlijk tegen me: 'het is je eigen keus of je al dan niet gelukkig/depressief, etc. bent. En dat mag je daar leren'. 
    Ik stuiterde!!!!! Hoe kun je dát nu zeggen... Zie je dan niet hoe ik er aan toe ben? Eigen keus????
    Uiteindelijk is de opname toch niet doorgegaan, omdat ik bang was dat ik met zo'n onderbreking mijn studie nooit meer af zou maken. En dat vond ik ook jammer. Ik maakte een keus. Een keus waarvan ik dacht dat die me gelukkig zou maken. Dat was inderdaad al een keus. 
    Maar dat stuiteren kwam ook in heftige vorm terug in de reacties op deze post. 
    En voor mij is het ook - tot nu - nog steeds een leerproces om te beseffen dat dit dus écht zo is. 
    Lijden/ziekte IS er. 
    De gevolgen daarvan ook: lichamelijke pijn, verlamming, gebreken, algeheel gevoel van onbehagen, psychische pijn, eenzaamheid, onbegrepenheid. 
    Maar zoals ik in dichtvorm in mijn vorige blog zette: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/11/omarm-het-leven.html,, omarm je het of verzet je je ertegen? Welke macht geef je het? Geef je het net als een sigaret het de macht om je te doden, of steek je die sigaret niet aan, zodat het die macht niet heeft? 
    Je kunt verschrikkelijk lijden en je toch letterlijk gedragen weten door Hem (of anderen die je opdragen naar Hem). Diepe eenzaamheid, maar Hij is erbij. 'Kom, zegt Hij, als je je alleen voelt. Kom... ik ken je gevoel... zullen we samen huilen?' Als je daarvoor kiest (wat mij in rood nauwelijks lukt..., maar ook dan wéét ik dat Hij me ziet), dan hoeft het lijden je niet te doden. Heeft het geen macht over je. Geef je het macht, dan ben je verloren. Dat herken ik zelf ook. Dan ga ik mezelf pijn doen en wil ik niet meer leven. Dan sla ik op de vlucht. Dat is bij mij helaas onderdeel van mijn lijden. Maar dan nog: omarm ik dat dit diepe rood onderdeel is van mijn lijden? Het is er. En dat is afschuwelijk. Ik kan en hoef het niet weg te duwen. 
    Als ik deze keuzes maak, geef ik het geen macht. 
    Ik snap het steeds beter. Er naar leven is een tweede.  
    Rouwen is verdriet hebben over iets wat er niet (meer) is. Een stuk (psychische) gezondheid bijvoorbeeld. Zelfbeklag / slachtoffer worden, is als je zegt dat je daardoor niets meer waard bent, het nooit meer goed zal komen, je dit lijden wel verdiend zult hebben, etc. Die grens is heel dun. Maar ervoor kiezen jezelf een schop onder de kont te geven om uit dat gedrag te stappen is ervoor kiezen dat lijden geen macht te geven. 
    Maar toen ik bovenstaande stelling liet plaatsen, stond ik in gedachten in de kamer van die psychiater in Tilburg. 
    Reageer ik zo ook nog als ik bijvoorbeeld ernstige kanker heb en op zijn kop sta van de misselijkheid? Doodziek met de dood letterlijk voor ogen? 
    Als ik de griep heb, merk ik ook dat ik mezelf verzet... Ik ben een slechte zieke... Dan ben ik dusdanig beroerd, dat ik eigenlijk ook rood wordt... Lichamelijk ziek zijn staat bij mij ook niet los van mijn autisme. Ook dan heb ik de keus om me maar aan het verschrikkelijke over te geven. En ook dat is ervoor kiezen dat lijden geen macht over me heeft. 
    Ik wil absoluut niet goedkoop doen over ziekte en lijden. Heb daarvoor zelf al te veel meegemaakt en anderen al te veel zien lijden. Maar, KIES je ervoor om midden in het lijden in te gaan op Zijn uitnodiging? 
    “Kom tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven; neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en je zult rust vinden voor je ziel; want mijn juk is zacht en mijn last is licht.”Mat. 11:28-30  
    Toen ik een klein meisje was en mijn vader al enkele jaren kwijt was, zat ik huilend op mijn slaapkamer te luisteren naar de lp die hem zo dierbaar was en elke zondag door hem voor zijn dochters gedraaid werd: 

    En bij dit lied, biggelden de tranen over mijn wangen. Ik voelde Jezus' uitnodiging in mijn verdriet!!! Het was bij het horen van dit lied telkens weer of ik even door Hem omarmd en getroost werd. Daarmee was het lijden van het gebroken gezin door het veel te jong overlijden van papa niet minder. Maar deze momenten van troost waren me zó kostbaar. Telkens weer zocht ik dit lied op. 
    Screenshot.
Ik denk dat dit een voorbeeld uit mijn eigen leven is hoe je kunt kiézen of je lijden macht geeft, of niet. Het lijden was afschuwelijk. En toch zag ik een groot lichtpunt als ik me als meisje op deze manier liet troosten. Ja. Je hebt een keus. En dat is niet goedkoop.

1 opmerking:

  1. Dank je wel! Nee hoor, helemaal niet goedkoop. Dat je waardig kan lijden heeft alles te maken met de "kostprijs" die ervoor betaald is toch?

    BeantwoordenVerwijderen