zondag 12 november 2017

Mam, je weet niet hóe je overkomt.

Oudste heeft mij (én mijn man) weer een spiegel voorgehouden hoe ik overkom. 
Hoe detailgericht ik ben, voorbeelden met details die er totaal niet toe doen. Lachen terwijl er iets ernstigs gebeurd (denk maar aan het tafeltje bij mijn nicht) of moppen tappen terwijl je een slecht functioneringsgesprek hebt (wat mijn man als masker vaak deed en in het verleden banen verloor). 
Oudste heeft er soms moeite mee om dingen met me te delen, omdat ik dan alleen op de details inga en niet op de emoties. Mám, ik wil gewoon horen dat je van me houdt. Daar bevestig ik hem vaak in, want dat IS ook zo. Túúrlijk houd ik van hem... 
En 9 maanden na dato nog steeds aan het reguleren over de 'nieuwe' tafel. Blijven checken of hij mooi is. Of mijn bril goed is. En dat vind je kind natuurlijk niet 😉. Geen normale vragen, maar vragen over details, details. 
Nee, ik heb niet het zelfinzicht hoe ik overkom. Mijn 'kromme overkomen' op anderen is handicap-gerelateerd. Ik kan dat niet zomaar veranderen. En toch wordt er door een ander op een bepaalde manier op gereageerd. Omdat ze niets snappen van een lach in een ernstige situatie of al die detail-gerichte opmerkingen en vragen. Als ik in een rolstoel zit en ik mis een been, dan hoop je op begrip en acceptatie daarvan. Geen oordeel. En vaak lukt dat. De ander zakt door de knieën en er wordt op gelijk niveau verder gecommuniceerd. De ander duwt de rolstoel. De ander helpt. 
Met mijn autisme-gerelateerde-gedrag is dat lastiger. Omdat het om gedrag gaat dat je laat zien. En gedrag zorgt altijd voor een bepaalde manier van reageren bij de ander. Meestal niet-begrijpend, afwerend, vermijdend. 
Wat ik nodig heb? Begrip en acceptatie. Iemand die door de figuurlijke knieeën zakt en op gelijk niveau communiceert. Niet schrikt van een ongepaste lach of detailgerichte vraag. Die me duwt door me te helpen met lastige sociale situaties. 
In mijn beperkte wereldbeeld, veronderstel ik dat iedereen het wel snapt en niet schrikt van hoe ik overkom. Maar de werkelijke wereld is harder dan me lief is. Dus behoorlijk gedeukt en gebutst door het leven. 
Nee, ik weet soms maar amper hoe ik overkom. In mijn naïviteit denk ik ook dat dat geen enkel bezwaar is. Dat de wereld is als Jezus. Jezus die door de knieeën gaat en aansluit bij hoe ik denk, praat en handel. Aansluiting in mijn leefwereld. Mijn figuurlijke rolstoel duwt en helpt. Zonder oordeel. De realiteit van het leven is dat ik uren op Jezus' schoot uithuil, omdat mensen er NIETS van begrijpen. Van mijn hele denken, praten en handelen niet. Laat staan aansluiten in mijn leefwereld. Het (mij) vermijden is dan het resultaat. Dan hoef je er ook niets mee. Lekker makkelijk. 
Gelukkig heb ik die uithuil-plek. Want als ik die in rood niet kan vinden dan ben ik zelf het doelwit van verdriet dat eigenlijk voor een mens niet te dragen is... Levenslang... 

 

1 opmerking:

  1. Ik zit vaak op gelijke hoogte.. Letterlijk in mijn ♿ of scootmobiel.jouw begrijpen ik moeilijk..maar neem je zoals je bent.Samen zijn met Hem

    BeantwoordenVerwijderen