zaterdag 18 november 2017

Mijn hoofd

Gisteravond waren we met ons gezin en vriend van oudste naar Glow in Eindhoven gegaan. Mèn wat een drukte. Ik was voortdurend bezig te checken of we nog met zijn vijven bij elkaar waren, tot grote ergernis van de twee grote jongens. Oudste benoemde mijn gedrag érg autististisch, met mijn voortdurende onrustige gescan met hoofd en ogen. Okay...

Maar dit alles was het wel waard. Het was prachtig. 

 

Maar we kwamen ook hier langs: 



Ik had meteen zoiets van hey, dit is precies visueel hoe mijn hoofd er vanbinnen uitziet. Niet alleen in stress, zoals vriend van oudste dat in de video benoemd. Maar eigenlijk permanent. 

Ik plaatste dat op FB. Om ook voor anderen visueel te laten zien hoe het werkt in mijn hoofd. 
Eigenlijk ter kennisgeving. Niet om bevestiging te krijgen hoe vreselijk het is. Want die reacties kwamen wel. Lief bedoeld. Bedoeld als 'ik zie je'. 
Maar, naar ik aanneem hebben zij een hoofd dat anders werkt. Je gaat altijd uit van je eigen referentiekader. Je eigen beleving. Ik ben geboren met hersenen die zo werken. En het is zo vreselijk als je het zelf maakt. Als je met één been geboren wordt, lijkt dat voor iemand met twee benen héél vreselijk. Maar diegene met één been weet niet beter. Heeft geleerd te leven met het lichaam dat hem of haar zo eigen is. Je denkt er niet eens bij na. Ik denk ook niet na over de blauwe ogen waarmee ik geboren ben. Pas als ik ga letten op al die bruine ogen, en dat de mijne toch écht een andere kleur hebben en ik zelfs ga denken dat mensen met bruine ogen meer geluk hebben in het leven, pas dan ga ik me ongelukkig voelen met mijn mooie blauwe ogen. Het ontstaat als je gaat oordelen en vergelijken. 

Maar hoe werkt mijn hoofd dan? Ik ben een zogenoemde associatieve beelddenker. Daarvan zijn er velen. Het is niet specifiek eigen aan autisme, hoewel deze manier van denken wel veel voorkomt bij mensen met autisme. Maar net zo goed bij mensen zonder autisme. Het is niet een eigenschap op grond waarvan de diagnose gesteld wordt. 
Als associatieve beelddenker, denk je associatief én veelal fotografisch. In levendige beelden. 

Dat associatieve denken kun je vergelijken met het surven op internet. 
Je gaat zoeken in google naar een rode regenjas. Vervolgens kun je klikken op jassen met en zonder capuchon. Vervolgens ga je alle voor- en nadelen van capuchons lezen. Je bezoekt tussendoor een site met reviews over de winkel die je op het oog hebt om vervolgens te belanden op een metereologische site waar precies uitgelegd wordt hoe groot de kans op regen in Nederland nou eigenlijk is. 
Een beetje van de hak op de tak. Uit het ene volgt automatisch het andere. Dat laatje wordt opengetrokken door iets wat je zag, las, voelde, rook of hoorde.

Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk:  
Omdat het gisteravond laat geworden was en het voor mijn koppie erg druk was, gunde mijn man me rust en bracht ontbijt op bed en de krant. 
Om 8.00u begin ik in die krant. Ergens halverwege het eerste katern kom ik dit artikel tegen: 

 

Om dat ik zelf ook op honden pas (vrijwillig), sprak me dat aan. Vervolgens pakte ik mijn mobiel om genoemde site helemaal uit te spitten. En voor ik het weet is het 10.00u en ben ik nog steeds op pagina 13 van die krant... 
Wat gebeurde er? Ik las iets over een site en vervolgens spring ik ook van het ene naar het andere. Dat gaat zó razendsnel in mijn hoofd, dat ik het niet eens doorheb. 

Ik ben ook altijd 20 stappen verder dan een ander. Ik heb bijvoorbeeld een gesprek over de toekomstige woonsituatie van jongste. Ik spring dan van dat gesprek naar dingen regelen over 5 jaar, zie ons zelf in beelden al aan de tafel zitten van zijn toekomstige woonplek, heb al razendsnel geanalyseerd wat de financiële hobbels zijn en ben vervolgens het overzicht kwijt... Heb dan al zoveel stappen in mijn hoofd 'gezien' (die vaak berusten op reële scenario's van nú, dus scenario's die écht zo kunnen gebeuren), dat het te groot voor me wordt. Dan heb ik echt iemand nodig me te helpen stap voor stap de dingen aan te pakken. 

Het kan ook terug naar het verleden. Ik zie bijvoorbeeld iets op FB dat haakt aan een oud onrecht en ik zit zo weer in de beelden en gebeurtenissen van toen. Ook dat gaat razendsnel. Met de bijbehorende gevoelens van pijn erbij. Ook daarbij roept de ene gedachte de andere op, pak ik tussendoor nog een zijweg, waar ik eigenlijk helemaal niet wil komen en flits ik van beeld naar beeld. 

Ik weet niet beter dan dat mijn hoofd zo werkt. En ik geloof graag dat als je hoofd niet zo werkt dat minder vermoeiend is. Mensen bij wie het niet zo werkt, kunnen soms ook NIETS denken. In mijn hoofd wordt altijd gedacht. Door letterlijk alles wat ik met mijn zintuigen waarneem. Wat ik hoor, zie, ruik, voel, proef, geeft direct een nieuw inzicht, nieuwe ideeën of associaties. Alleen als ik slaap (mét de Mirtazapine (zie: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/11/geluk-zit-in-een-potje.html )), staat mijn hoofd op uit. 

In dit artikel kun je meer lezen over dat associatieve beelddenken: http://numentum.be/hyperlinken/
Maar ik wilde het in deze blog vooral persoonlijk houden. 

Kortom, vreselijk? Ik denk dat alles afhangt van de mate waarin je accepteert dat je bent zóals je bent. De Schepper maakt geen vergissingen. Hij heeft mij precies goed gemaakt. En hoe meer ik vecht tegen wat - voor mijn gevóel niet goed is (omdat ik ook mérk dat ik niet begrepen wordt of mensen letterlijk de keus maken met mij anders om te gaan dan met anderen) - hoe meer ik pijn zal ervaren (en vanuit die pijn bijna sadistisch word naar mijn omgeving... zóveel pijn is er in mijn leven opgestapeld, dat ik nauwelijks nog tools bezit er 'gezond' mee om te gaan... zóveel onmacht... ). Maar als ik tevreden ben met mezelf. Met mijn hoofd kan leven, zoals mijn blauwe ogen. Iets wat mij uniek maakt, zoals ik ben. Mij de unieke mens maakt, die ik ben. Als ik dáár blij mee ben en dus niet vecht, vergelijk en oordeel, dan is er niets vreselijks aan. Dan ben ik gewoon ik. En jij jij. Ieder met onze uniek geschapen hersenen. Naast elkaar. Met elkaar. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten