maandag 20 november 2017

Onrecht en donker

Ik snap zoveel dingen niet. En ga dat dan als onrecht ervaren. Terwijl het misschien helemaal geen onrecht is. 
Er zijn mensen waar ik om uitleg kan/durf te vragen en dat gelukkig ook geven - die tijd ook voor me nemen (zelfs al is het de tiende keer) - én er zijn mensen bij wie ik dat niet kan doen, omdat ik weet of vermoed dat ze dat niet willen en zullen doen. 
Dat zijn de lastigste mensen. Ik zie online vanalles gebeuren. Zie bijvoorbeeld dat ze consequent vaak op bepaalde personen reageren, berichten leuk vinden waarin ze getagd zijn, of berichten die een verslag geven van een paar mooie dagen. 

Bij de mensen bij wie ik om uitleg kãn en dúrf te vragen, krijg ik uitleg waarom ze bepaalde mensen vaker 'zien' dan mij. Omdat het een zus is, een nicht, een vriendin, een andere (intieme) relatie. Het gaat er niet om om zelf gezien te worden, maar begrijpen waarom het zo werkt. 
Waarom als ik die personen tag, daar niet op gereageerd werd, en bij veel anderen wel. Waarom een verslag van een paar mooie dagen van de ene leuk gevonden wordt en van mij als 'leegloopbericht' gezien wordt. 
Het voelt als onrecht, als ik niet de kans krijg het middels uitleg te kunnen begrijpen. Terwijl het misschien helemaal geen onrecht is... 

En omdat ik het er niet (meer) over kan hebben, gaat het in het donker woekeren. Ik wil wraak nemen op de 'onrechtplegers', zo diep zit de pijn. Ik wil het recht in eigen hand nemen in plaats van her aan Hem over laten. Ik houd de keel van een ander dicht. Zonder dat de ander het weet, want er wordt in het donker vanalles uitgezocht en uitgedacht. Want aan het licht brengen dat ik die ander écht niet kan volgen en of zij/hij wil vertellen wat haar/zijn motieven zijn, dat gaat nu juist niet meer. Dus dan gaat het het donker in. 

Omdat het dan vóelt of een ander (structureel) onrecht pleegt, loop ik ook constant te worstelen met vergeving. Die anderen voelen als dader. Terwijl als ik weet hoe of wat, het waarschijnlijk geen daders zijn. Is het alleen iets dat in mijn hoofd is gaan woekeren. Maar het is wel reëel in mijn hoofd. 

Zo reëel dat het ern groot deel van mijn associatieve gedachtenprocessen in beslag neemt. 

Er vindt voortdurend een gevecht in mijn hoofd plaats tussen krachten die trekken. Daders die moeten boeten en daders die ik moet vergeven. 
Want stel dat het écht daders zijn? Waarom vertrouw ik er dan niet op dat wat mensen doen (of laten) bij Hem nooit zonder gevolgen zal blijven? Ook die daders zijn Zijn geliefde kinderen, waarvan het verkeerde er afgehouwen wordt en het mooie overblijft. Net als in een goud-smeltkroes. Gezuiverd komen ze er dooorheen. Hij zuivert. Dat hoef ik niet te doen. 
Zie ook mijn blog over zaaien en oogsten: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/11/zaaien-en-oogsten.html

Het ene moment ben ik in het duister maar zelf op zoek hoe het zit of aan het bedenken hoe ik die daders eens pijn kan laten voelen, het volgende moment hoor ik op de radio weer wijze worden over vergeving. 'Niet vergeven is als een beker gif drinken en de ander dood wensen'. Ja, zover kan het gaan in het donker. Dus zolang het voor mij daders zijn, móet ik ze vergeven. 

Kerkdiensten zijn voor mij ook therapeutisch. 

Ik schreef gisteren dit over de kerkdienst: 

Zo zit je geboeid te luisteren naar een preek over dit boek van @stefanpaas en zo moet de ambulance in de @Paaskerk_Oss komen vanwege onwelwording van mijn moeder. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar en is er tijdens de dienst adequate hulp verleend. Het Avondmaal gemist, maar dankbaar voor de gemeenschap om ons heen. #Schrik #Verwerken

 

Het was echt een goede preek. Met mijn moeder gaat het gelukkig weer goed, dus ik houd de preek als herinnering. 

Zoals gebruikelijk begint de dienst met een kyrië. Voor de nood van de wereld. Behalve goede voeding, had ik vóór de dienst ook negatieve voeding tot me genomen. Ik zag weer dingen die ik niet snapte en zinde in het donker weer op wraak. 
De woorden van het kyriëgebed waren dat zoveel beelden en indrukken van 'de wereld' nog aan je kleven. Aan mij kleefde ook wat die ochtend. De worsteling met wat in mijn ogen onrecht is. Het antwoord kwam in dat gebed uit mijn eigen associatief-werkende hoofd: 'mógen mensen me onrecht aan doen?' Mijn waarde daalt niet. En gistermiddag las ik in een artikel: 'er zijn nu eenmaal mensen die je onrecht aandoen. Daar moet je mee leren leven. Loslaten dus.' Mógen mensen mij onrecht aandoen - als het al onrecht is? Waarom vecht ik zo??? 
Waarom wil ik met een stok slaan, die uiteindelijk mezelf te gronde zal richten... ??? Ik wil dat helemaal niet!!! 
Kennelijk heb ik zoveel pijn en onrecht in mijn leven doorgemaakt dat ik onrecht van nu absoluut niet meer gezond kan hendelen... 

Salomo - een koning van Israel en een denker - zei: Ook onder het lachen kan je hart pijn doen en na de vreugde blijft het verdriet dan over. Een goed mens plukt de vruchten van zijn daden, maar een slecht mens niet minder. Spreuken 14:13-14  

Als de daders echt daders zijn, zullen ook zij de vruchten ervan plukken. Die vruchten hoef ik niet zelf in de boom te hangen. Waarom kan me dit niet gewoon tot troost zijn??? 

Tot dat ik in de kerk al bladerend in het liedboek dit lees: 

 

Ja, ik ben bedroefd, maar de Geest is ook mijn liefdevolle trooster. Ik nodig Hem met macht uit in al die donkere hoeken. Dat ik alsjeblieft verblijd mag worden met Zijn stralend licht. 

Nee, ik snap heel veel niet. En al die worstelingen in mijn hoofd met mijn gecreëerde daders, zouden niet hoeven als ik het in het licht zou mogen/kunnen bespreken. Als ik mag vragen, hoe zít dat dan bij jou. Hoe werkt dat dat jij in situaties omtrent mij anders of niet reageert dan bij vergelijkbare situaties van anderen? Uitleg helpt me zó om niet in die duistere kerkers te hoeven vertoeven - met alle ongezonde gevolgen vandien. 

Maar het is zoals het is. En moet ik leven met wat ik denk dat onrecht is. En moet ik dagelijks de keus maken om te vergeven. Kom maar met dat onrecht (wat misschien niet eens onrecht is... maar wat ik er door gebrek aan kennis in het duister van ga maken). Kom maar. Ik ben er geen haar minder om. Geef ik het de macht het me te doden (en wil ik gaan vergelden) of kies ik voor leven. Mijn leven. Wat ik zo gezond mogelijk inricht, waardoor het best een mooi leven is. Kleuren. Oppas-honden. Bij hen is dat hele snappen niet aan de orde. 

Doordat ik zoveel niet snap in het leven, dagelijks een zwaar leven. Dagelijks deze strijd voeren is zeer uitputtend. 
Maar de dagen dat ik kies voor leven zijn vrij, licht. Onrecht? Boeien. Ik leef. Maar moet voortdurend terug naar die keuze als ik het duister weer in dreig te glijden.




1 opmerking:

  1. Lieve Ingeborg...je mag vragen hoe of wat,maar jij veranderd er niet door.Probeer in Zijn Liefde te leven en te zeggen...Laat los.. Ik geef om je wie je bent..niet hoe je doet

    BeantwoordenVerwijderen