zaterdag 23 december 2017

Bakkie troost

Nee, thee is geen bakkie troost...
Ik ben nu ook niet te troosten...
Vanochtend half ziek met mama wezen kennismaken bij dagbesteding.
Na afloop zat mijn hoofd vol. Vol slijm. En vol informatie. Bij wegrijden van de oprit komt de achterkant van mijn auto tegen de deur en spiegel van de auto van de eigenaresse. De oprit te krap. Mijn moeder die kletst. En mijn hoofd al thuis in bed. Diepe schaamte. Willen verzwijgen. Pas daarna haar opbellen... Want ja, ze had het gezien. Wat een kluns. Veroorzaak nooit schade!!! Schaam me zooooo!!! De tranen blijven over mijn wangen biggelen... Durf haar niet recht aan te kijken... Baggetaliseer het dan uit schaamte weg. Bang om een kluns gevonden te worden? Weet niet wat voor houding ik aan moet nemen, dus terwijl ik uit diepe nood het vanbinnen uitschreeuw, ga ik naar haar lachen... En doen alsof het meevalt... Dag no claim... Dag geld... Dag bang ego van mezelf... We kunnen het geld niet missen!!!! Durf haar nooit meer aan te kijken!!! Zo bang!! Zo bang!!! Help!!! IK BEN EEN TRUT!!!!

1 opmerking: