donderdag 14 december 2017

Dankbaar?

Zoals velen van jullie weten, kopieer ik veel gedrag. Doe ik wat hoort. Zegt A dat het zus moet en B dat het zo moet, dan probeer ik me aan beiden aan te passen, brengt het me in verwarring, etc. Want wat is nu het gedrag dat 'hoort'?
Best lastig, ingewikkeld, moeilijk. En je ziet het niet aan me, als je me ziet/spreekt op een dag.
Maar volcontinu maakt mijn hoofd in een flits keuzes hoe me te gedragen. En daarbij kijk ik zelfs vaak al 20 stappen verder dan menig ander. Ik schakel wat dat betreft heel snel (tussen alle als-dan-scenario's ).

Dat is vermoeiend. Maar zolang ik het gevoel heb dat het 'aanpassingsgedrag' op dat moment het juiste is, niet.

Eén van de aanpassingsgedragingen: dankbaar zijn met wat je hebt.
Want als je vooral klaagt over wat je niet hebt, dan wordt je gezien als negatief, als een zeur.
En dankbaar zijn heeft een bewezen psychologisch effect. Je gaat je er echt beter door voelen.
Count your blessings one by one.
Count your blessings, nog your worries.

No automatic alt text available.No automatic alt text available.

We hebben bijvoorbeeld komende kerstvakantie jongste weer anderhalve week thuis.
Dat is geen keus van ons.
Dat is omdat er niet meer dan die halve week opvang is.
En na anderhalve week vrij zijn voor mijn man, vanwege jongste, moet ook hij dan weer gaan werken. Dus tijd met elkaar zónder jongste gaat ook in rook op. Want na anderhalve week 'thuis werken' wordt hij weer op zijn werk verwacht. Want ook dat gaat door...
En al valt het gedrag van jongste mee. Voor mij valt het nooit mee. Simpel weg om dat ik uit mijn eigen ritme/doen ben en me dat per definitie al rood maakt. En wat is meevallen? Ik denk als een vreemde zou invliegen in ons gezin, die weer gillend weg zou lopen. Want pas dan weet je wat het écht inhoudt, zelfs als het meevalt.
De druk rondom deze weken kun je lezen in deze fb-post: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1617683591610539&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater.

Maar toch verspreid ik overal dat ik/we dankbaar zijn dát hij die halve week uit logeren gaat. Blij zijn met wat je hebt. Het als een cadeautje zien. Er zijn landen waar deze zorg er niet eens is. Blij zijn dat hij hier geboren is. En dankbaar zijn dat hij niet twee weken thuis is. En in de zomervakantie geen 6 weken thuis is, maar slechts 3. Want hij heeft dan 3 (werk!)weken opvang. Verspreid over de vakantie.

Dit vorige week ook ter sprake gebracht in het gesprek met de WLZ-consulente en de korte aanwezigheid van de consulente van 'Dit Koningskind' (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/12/zoveel-en-zo-complex.html).

Ze vonden het verdrietig dat ik zo dacht. Net als zoveel andere ouders in het zelfde schuitje.
Je bent dankbaar voor wat je hebt. En dat is ook echt zo. Maar je communiceert dat ook zo naar buiten, omdat mensen dat graag willen horen. Geklaag is men snel beu (de vraag is of het geklaag is, of gezond realisme - waar de ánder geen raad mee weet en het dan negatief uitlegt).

Jongste heeft een WLZ-indicatie voor 365 (366 in schrikkeljaren) etmalen zorg per jaar.
En dát kan gewoon niet geboden worden, terwijl dat wel zou moeten.
Niet omdat wij niet willen. Want we trekken overal aan de bel en zijn bijna 'bel-trek-moe', maar het IS er niet. De ene plek kan niet voldoende veiligheid bieden voor de complexe problematiek van jongste, op de andere plek zijn de budgetten op en moet hij zijn 'logeerbed' delen met 2 andere cliënten (en proberen zij een zo eerlijk mogelijke verdeling te maken van dat bed).
Er zou zorg thuis moeten zijn, maar dat budget is al op aan 'zorg in de klas' (zo heet dat officieel).

Dat hij die indicatie heeft, zegt genoeg over zijn problematiek (in combinatie met die van mij).
En dan kan je overal bezwaar gaan maken, demonstreren, protesteren.
Maar daar is de energie niet meer voor aanwezig. Dat zou dan ook nog boven op al het complexe komen. Dus dat laat je schieten of je laat het over aan de meest mondige en krachtige ouders, die je ook af en toe op tv ziet verschijnen met hun verhaal.

Is het geklaag? Is het dat we niet dankbaar zijn?
Ja, ik vertoon graag dankbaar gedrag, ook omdat ik denk dat het 'zo hoort'.
Maar ik zou graag degenen die van menig zijn dat we klagen willen uitnodigen om hier minimaal een week alles over te nemen. En dan vooral wat mijn man doet. Maar ook wat ik doe (heel veel administratief en uitzoek-werk achter de schermen.... het eerste contact- en aanspreekpunt voor al die instanties waar jongste verblijft en/of waar gesprekken mee gevoerd worden ... de planning van alle roosters waar jongste mee te maken heeft (school, logeren Cello, NSO Cello, logeren de Winkelsteegh). Het op elkaar afstemmen. Bedelmails/ telefoontjes (liever per mail voor mij) of hij alsjeblieft in die week mag komen logeren, omdat we dan zelf ook een weekje rust hebben  (en het qua planning van man en oudste eigenlijk alleen in die week uit zou komen).
Mijn man die meer het fysieke zorgen doet. Nabijheid bieden. Activiteiten samen doen. Wassen, douchen, verschonen, kleden. Ik die zorg dat alle was die hij met zich meebrengt, dagelijks schoon in de kasten komt. Dat zijn logeertas om het weekend klaar staat en nadien weer uitgepakt wordt. De 'leuke' activiteiten op zijn school waar mijn man vaak akte de precance geeft en de ouderavonden waar ik verschijn (is onze verdeling onderling).

Ja, we zijn dankbaar voor wat we hebben.
Maar we verdienen zoveel meer.
Dankbaar zijn voor het krijgen van een kwart van wat je nodig hebt en volgens de wet 'recht op hebt'.
Dat is inderdaad schrijnend verdrietig.
Maar je schuift je grenzen steeds verder op.
Dus samen met vele ouders in het zelfde schuitje, zijn we dankbaar voor al die druppeltjes zorg.
Beter een druppeltje dan niets, zo is de redenatie. Zover is die grens opgeschoven. Omdat je weet hebt dat het ook niets had kunnen zijn.

2 opmerkingen:

  1. Dankbaar...met zoveel zorg...lijkt me zo moeilijk

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Veel respect voor jullie, de komende weken heel veel kracht toegebeden.

    BeantwoordenVerwijderen