woensdag 6 december 2017

Het is goed. Of toch niet?

Huilen.
Verdriet.
Om een te zwaar leven.
Om te veel op mijn bord.
Mijn eigen beperking.
Mijn gebroken verleden.
Mijn gebroken heden.
Een kind van eigen vlees en bloed.
Zo beschadigd.
Zo niet-goed.
Ja, Vincent is goed omdat hij Vincent is.
Ik ben goed omdat ik ik ben.
En toch klinkt de zin 'zie het is goed' als een vloek.
Tuurlijk is hij goed.
Gewenst.
Geliefd.
Tuurlijk ben ik goed.
Gewenst.
Geliefd.
Maar je moet iets goed vinden wat ongelooflijk fout is gegaan in de aanleg.
Ik moet denken aan de aangebakken schotel van een FB-vriendin. Fout gegaan in de aanleg.

Tuurlijk is het lekker.
Tuurlijk is het gewenst.
De smaken geliefd.
Maar dan moet je letterlijk door de gebroken laag heen prikken.
Elke dag.
Ik bij mezelf.
Anderen bij mij.
Wij bij ons kind.
Anderen bij ons kind.
Het is moeilijk dagelijks tegen jezelf te moeten zeggen dat je het goede moet zien, omdat die kapotte laag erover heen blijft zitten.
Het goede moeten zien van mezelf. Van ons kind.
Waar het zwartgeblakerde zichtbaar is. Een last voor mezelf. Een last voor anderen. Zoals de geur van aangebrand voedsel alles overheersend is.
En toch dagelijks kiezen voor een leven 'alsof het goed is'.
Het kost mega veel energie.
En tranen.
Want nu zie ik even op de zwarte laag.
Van mij.
Van ons kind.
En dat mag soms ook.
Morgen is het weer goed.




1 opmerking: