donderdag 21 december 2017

Onder spanning

Autisme is een constant stresslevel tussen 80 en 120.
Tachtig bij groen.
Honderdtwintig bij rood.
Normale mensen hebben een stresslevel tussen de nul en vijftig.
Bij mij is er constant spanning.
En wordt er getrokken aan aan het touw dat mijn lichaam heet.
Mijn ademhaling omhoog.
Mijn hartslag omhoog.
Mijn bloeddruk omhoog (denk ik).
Mijn stemhoogte en tempo van praten omhoog.
Mijn spierspanning omhoog, waardoor ik ongecontroleerd ga trillen.
Mijn hersenactiviteit omhoog zodat ik onder stroom sta. Een schok. Totale gekte.
Voortdurend is mijn lijf in de stress-stand. Hoe gezond is dat?
Hier kun je lezen wat voortdurende stress met een lijf doet:
https://www.optimalegezondheid.com/stresshormonen-wat-zijn-de-effecten/



Hoe zit dat toch met dat voortdurend rood worden? Men vergelijkt het soms met de echtelijke ruzie's die zij vaak hebben. Iedereen heeft wel eens ruzie. Ja, door mijn blinde paniek ontstáát ruzie, als daar niet juist op gereageerd wordt. En die ruzie drijft als een vliegwiel de paniek alleen maar verder aan.
Dat kan zó heftig zijn/worden dat het psychotisch wordt.

Voorbeelden: Ik heb plannetjes, gewoontes, structuren, strategieën, vastgezette ideeën in mijn hoofd. Andere mensen ook. En zo lang je samenleeft met anderen, komen die samen.
Mijn idee dat oudste op mijn eerste 112-gil moet luisteren en mans idee dat die gil een overlast voor de buren is. En mijn ideeën laten zich lastig vermengen, omvormen, samenwerken met die van anderen. Mijn ego vertrouwt zichzelf niet, dus is het voortdurend de touwtjes strak in handen te houden om niet te breken. Mijn idee wat aanpassen aan het idee van een ander betekent dat gelijk mijn hele structuur over hoop ligt.

Afgelopen dinsdag was ik met mijn moeder naar de dokter geweest. De oppashond zat even alleen. Toen ik thuis kwam, wad oudste al vertrokken. De sleutel zat aan de binnenkant van de voordeur, waardoor de deur niet open kon. (achteraf bleek het wel te kunnen, maar ik was er motorisch te onhandig voor). Achterom gaan was een oplossing, maar ik had alleen de achterdeursleutel bij me... In de veronderstelling dat mama die had, reed ik - inmiddels rood - naar haar huis. Na lang zoeken géén sleutel. Ik was volledig door het lint. Behalve dat er een hond alleen in huis zat, zag ik mijn hele strak geplande structuurtje (met strak bedoel ik dat het in mijn hoofd alleen op die manier kan en geen andere..) in elkaar vallen. TWEE uur lang mijn man trachten te bellen - die in overleg zat en zijn telefoon op stil had staan. Uiteindelijk oudste na flinke felle discussies en blinde paniek naar huis gedirigeerd. Hij zat in een projectgroepje in Geldrop en moest nog ruim een uur reizen... En daarna ook weer terug, omdat zijn aanwezigheid weet verlangd werd... Eenmaal in mijn huis (mét hond... Het was inmiddels één uur), kon ik niet meer rustig worden. Het lukte me niet te ontprikkelen.. Mijn man kwam eerder naar huis... Mijn zus nog gillend gebeld (die dat gedrag kent van vroeger en daar heel begripvol mee omgaat).
Pffff...
Na een goede nachtrust en héél veel rust, was ik gisteren groener en had ik zelfs een goede aanhang-rijles.

Vannacht/vandaag weer mis.
Onze oudste is een nachtmens. Zit dan nog te skypen. Maar het stoort mij in mijn nachtrust. Dus als ik wil gaan slapen, moet hij naar beneden. Maar vaak blijft hij boven met de belofte dat hij stil is. Maar dan word ik na verloop van tijd toch weer wakker van een te hard skype-gesprek. In een reflex komt er van mij een 112 gil richting zijn kamer. Het moet wel zo hard, want hij zit met een koptelefoon op. Erheen lopen, betekent niet meer in kunnen slapen. Dan ben ik té wakker. Maar op die gil reageert mijn man weer panisch. Want de buren kunnen last hebben! Bam! Nachtelijke ontploffingen, deurensmijterijen en me totaal onbegrepen en diep eenzaam voelen...

Vandaag: Mijn laptop staat op zolder. Moet wel met jongste... Om daar goede wifi te hebben, moet ik een wifi versterker aanhebben. Maar dat het wifi signaal van de slaapkamer van oudste weg... Ik heb in mijn hoofd dat ik van 15.00 tot 16.00 mijn mails check, belangrijke administratie doe op internet, etc. Uitgerekend dan krijg ik een gil van beneden dat oudste met dingen van school bezig is en de wifiversterker uit moet. Het is zijn planning tegen mijn planning. En wijken, schuiven, samen tot een oplossing komen, bestaat in mijn hoofd niet. Helemaal in paniek als ik niet zelf de touwtjes van mijn eigen structuren mag vasthouden. Volslagen doorgedraaid reageer ik op de situatie. Totdat hij toegeeft en ik mijn eigen structuurtje kan afwerken... Is dit onwil? Nee... Is dit lastig voor mezelf? Ja. Is dit lastig voor anderen? Ja. En omdat het zo lastig voor anderen is, wordt mijn schreeuw niet meer gehoord. Wordt mijn schreeuw begrensd. Buitengesloten. Waardoor ik nog harder moet schreeuwen. Wanneer wordt nou eens echt erkend hoe groot de nood is, als ik al zover ben dat ik zo moet schreeuwen en al als lastig gezien wordt? Zo'n angstig ego... Dusdanig dat ik alleen maar bezig ben met al die eigen touwtjes overeind te houden (wat er uitziet als zelfgerichtheid). Voor mij is het overleven. Om met zo'n autistische ziel overeind te blijven. Zelf opgebouwde structuurtjes zijn mijn fundament geworden, die mijn autistische ziel moeten stutten. En zo leven we van rood naar rood. Omdat er voortdurend een aanslag op mijn fundamenten gepleegd wordt. Totdat mijn hart zó overbelast is hiervan dat het 'ho stop' is. Kan ik flexibeler zijn met de aanleg van mijn fundamenten? Een beetje schikken naar andermans fundament? Ik wou dat het kon... Maar juist dat is wat door mijn autisme maar niet lukt. Geen schuld. Wel heeeel naar...

1 opmerking:

  1. Meid toch..je weet het wel,en niet kunnen.Zo moeilijk.Gelukkig kom je weer terug bij elkaar

    BeantwoordenVerwijderen