maandag 18 december 2017

Rood...

Gisteravond hadden we gezellig gegeten. Met het gezin, mijn moeder en vriend van oudste gezellig rond de tafel. 
We zouden die avond naar de kerst-singin gaan te Veenendaal (www.singin.nl). Een (bijna) jaarlijkse traditie. 

Daarna ging het mis. 

Ik begon te gillen... ik was rood... Dat betekent vaak dat ik onbereikbaar ben voor een ieder om me heen. Dus diepe eenzaamheid vanbinnen. Rood zijn voelt als geamputeerd zijn. 

In plaats van daarin gezien te worden en gehoord, is manlief enkel bezig met geluidsoverlast voor de buren. Zijn zorg naar hen is groter dan zijn zorg naar mij. 
Totaal onbegrepen ga ik gillend de straat op. 

 (Niet ons huis)

En mijn man met jongste ook... 

Hij rood. 
Ik rood. 
Los van elkaar. 

Uiteindelijk weet mijn moeder mijn man tot bedaren te brengen. 'Dit is hoe ik ben... daar kalm mee omgaan is de beste remedie'. 

Dat had ik ook al een paar keer op straat gillend telefoberend naar mijn man gecommuniceerd. Dat als hij het loslaat, ik ook weer de kans heb groen te worden. Nu jaagde hij het alleen verder aan met zijn eigen roodheid. 

Gelukkig luisterde hij naar moeders advies. Toen hij rustiger was, kon ik ook weer rustig worden en kwamen we weer bij elkaar. En weer thuis. 
Ik ga aan de tafel zitten en jongste klimt op mijn schoot. Hij wrijft over mijn buik en rug. Die lieverd... intuïtief weet hij wat roodheid is. Uit zijn eigen leven. Intuïtief wist hij het contact met mij te herstellen en mij weer tot verbinden te brengen. Een ongekend diep contact moment met hem dat ik zelden heb. 

Met oudste had ik een avond eerder een verdrietig contact moment. 
Hij dacht een onvoldoende te hebben - wat later niet zo bleek. Een cijfer dat medebepalend is of hij komend studiejaar op stage kan. 
Ik wilde gaan slapen en vroeg hem naar beneden te gaan, ivm geluidsoverlast. 
Maar ik ben daar nogal dwingend in. Dwangneurotisch. Slapen betekent NU slapen. En dan moet de hele wereld wijken. 
Dat hij met die onvoldoende zat, kwam in mijn hoofd niet op. 
Oudste is me toch een partij kwaad geworden. Dat ik totaal geen inlevingsvermogen in hem heb en ik alleen maar geïnteresseerd ben in mijn eigen dwangen en dat alles daarvoor moet wijken, dat ik dan net een 112-sirene lijk, etc. 
Hij heeft gelijk. Dat veranderen is lastig... Dat inlevingsvermogen is gedeeltelijk waar. Mijn moederhart klopt voor hem en het doet me wel degelijk wat hoe hij zich voelt... Daarom doet dat verwijt me nog het meeste pijn. 
Ja, hij reageert ook nog des pubers. Maar toch... het was een verdrietig signaal... 

Maar goed. We zijn gisteravond toch nog naar de singin gegaan. Van mama een groot cadeau gehad. Haar bevestiging dat ze begrijpt hoe het voor me werkt. De rust waarmee ze op roodheid reageert. Het laat begaan. En dan kom ik weer over die roodpiek heen... 

Oh en wat heeft jongste genoten. In zijn eigen wereld zat hij in de auto heen en weer te wiegen van genot. Zijn oogjes straalden, terwijl hij liggend bij papa op schoot genoot van de kerstsfeer in de zaal. 
Ik heb genoten. Want ik word zo groen als Zijn woorden letterlijk over me uitgezongen worden... 
Wij hebben ons kerstfeestje al gehad... 
De verhoudingen zijn hersteld. 

Vandaag al wandelend met oppashond Max mijn stille tijd gehouden en dit lied overdacht en in mijn hart gezongen: 

Lied
Op U, mijn Heiland, blijf ik hopen.
Verlos mij van mijn bange pijn!
Zie, heel mijn hart staat voor u open
en wil, o Heer, uw tempel zijn.
O Gij, wien aard' en hemel zingen,
verkwik mij met uw heil'ge gloed.
Kom met uw zachte glans doordringen,
o zon van liefde, mijn gemoed!
 
Vervul, o Heiland, het verlangen,
waarmee mijn hart uw komst verbeidt!
Ik wil in ootmoed U ontvangen,
mijn ziel en zinnen zijn bereid.
Blijf in uw liefde mij bewaren,
waar om mij heen de wereld woedt.
O, mocht ik uwe troost ervaren:
doe intocht, Heer, in mijn gemoed!
Liedboek voor de Kerken 118

Wat een krachtig lied! In rood ben ik eigenlijk niet in staat om te zingen. Maar de vraag of Hij intocht wil doen in je gemoed... Het is een diepe bede. En al kan ik het zelf niet bidden/zingen als ik rood ben, juist dan is dit het gebed van mijn hart. 
En Hij deed intocht in mijn gemoed. 
Door jongste die contact met me zocht. 
Door de erkenning van mijn eigen moeder. 
Door de prachtige zangavond waar we ondergedompeld waren in Zijn Liefde. 

2 opmerkingen:

  1. Ben blij dat het snel weer groen voor je is geworden. Zwaar joh als al die dingen opspelen en er zijn.

    BeantwoordenVerwijderen