zaterdag 9 december 2017

Twee artikelen die bleven haken

Gisteravond in bad las ik in de EVA een kwetsbaar artikel over kinderloosheid. 

 

Poeh... 
Mooi, open, kwetsbaar. 

Maar er kwamen ook eigen gevoelens boven. 
Wij zijn in 1997 getrouwd. 
Vervolgens bleef het door ons verlangde kind ook uit. 
Het was najaar 1998 dat we in de spreekkamer van de geanacoloog belandden. 
Mijn eisprong was heel onregelmatig. Dat was de reden van het uitblijven van een zwangerschap. 
In november 1998, bleek ik geheel onverwachts toch zwanger. 
Na een zwangerschap met veel ziek zijn en ziekenhuisopname is op 15-8-1999 onze oudste geboren. 

Na een klein jaartje 'gingen we voor de tweede'. 
Maar ook nu het herkenbare proces van elke maand tussen hoop en vrees leven. 
We kwamen weer in de spreekkamer van de gynaecoloog. 
Om mijn eisprong wat te reguleren moest ik Clomid gaan gebruiken. 
Dat brengt kunstmatig de ovulatie op gang en dat weet je dat het in die dagen raak kan zijn. 
Ik ben driemaal (drie maanden/cycli) geweest voor een injectie met Clomid. 
De derde maand was het raak. 
Moederdag 2002 wist ik dat ik zwanger was. 
Feest! 

Maar nu, 15 jaar later, ben ik veel onderzoeken over Clomid gaan lezen. In de bijsluiter staat ook: 'een verhoogde kans op neuraalbuisdefecten'. Er is een duidelijk aanwijsbaar verband tussen het gebruik van Clomid en het krijgen van een kind met autisme. Zeker als het genetisch die kwetsbaarheid al heeft. 

Poeh... waarom toen niet bij stil gestaan, op gewezen of wat dan ook? 
De drang om perse een kind te willen... en als het er eenmaal is, daar perse een broertje of zusje voor te willen... 

Als ik het geweten had, hadden we dat diepe verlangen dan los kunnen laten? 
Je kunt nooit aantonen dat het gebruik van Clomid meegespeeld heeft in hoe jongste nu is. 
Maar ik denk mede. 
En dat doet me verdriet. 
Dat dat egoïstische verlangen om oudste een broertje of zusje te schenken uitgelopen is op een drama. 
Wel een broertje. 
Maar toch. 
Toen oudste een jaar of zes was en jongste drie zei oudste zo aandoenlijk: 'ik wil ook een broertje dat praat - net als de kinderen in mijn klas'. Mijn hart brak. 

Was ons verlangen echt dit waard? 
We zijn er niet voor gewaarschuwd. 
Zelf zo blind voor het verlangen en al zo klinisch bezig dat we ook geen moment bedacht hebben om het tevoren uit te zoeken. Blind vertrouwen op de gynaecoloog die ons dit voorschreef. 
Wist hij het? Ik denk het ook niet. 
En er zijn zoveel dingen die volgens de bijsluiter een verhoogde kans hebben... 
Maar hoe groot is de kans dat het jou treft? 

Het artikel trof me. 
Er werd geschreven over niet aan rouwen toekomen, omdat je in die medische molen zit. 
En dat herkende ik. 
Wij gingen ook door. 
Omdat je nog niet wilt dat het op dat punt stopt. 
Maar was het dit waard? 

De kans is groot, dat - samen met de kwetsbaarheid in de genen - de Clomid het laatste zetje tot het autisme gegeven heeft. 
We konden het niet weten. 
Geen schuld. 
Wel de permanente vraag waarom verlangen naar nieuw leven zó groot is, dat je dingen doet waarvan je de consequenties niet kunt overzien. 
Het is de blindheid waar je op dat moment in zit... 

We kunnen de tijd niet terugdraaien. 
We moeten leven met wat is. 
En dat is pittig. 
En tegelijkertijd houden we veel van jongste. 
Je had hem zo anders gegund dan dit... 

En al deze gevoelens dreven boven bij het lezen van dit artikel. 

Het tweede dat bleef haken was wat ik vandaag las: 

Ik moest denken aan mijn moeder die in 1970 op haar 40e geheel onverwachts mijn vader verloor. 
Praten over de dood was not-done in die tijd. 
Dus praten hierover al helemaal. 
Het gekke is dat ik het mezelf wel - zelfs nu nog wel eens - afvroeg. 'Mam... heb je nooit verlangens?'. Ik heb er nooit met haar over durven praten. Maar wat ik observeerde is dat wat in het artikel staat. Dat met de intrede van de dood ook haar lichaam op slot is gegaan. Nooit heeft ze één woord over háár sexuele gevoelens gesproken. Ook passend bij de tijdgeest. Wel gaf ze ons braaf uit boekjes voorlichting. 
Omdat ik pas twee was toen papa stierf ook nooit het vóórbeeld van 'houden-van' gezien. Mijn moeder kon aan ons niet laten zien hoeveel ze van onze vader hield. Alleen in woorden. Die gebruikte ze wel. Want mede door haar woorden heb ik een beeld van mijn vader gevormd alsware het een man zonder smet of gebrek. Een ideaalplaatje. En dat ideaalplaatjes-mens ging ik missen in mijn leven. Ik miste EEN iedeale vader. Niet meer MIJN (imperfecte) vader. Omdat ik hem nauwelijks gekend heb... Behalve dat ideaalplaatjes-mens, wist ik niet wat ik moest missen. 
Maar miste mama nog meer? Het lezen van dit artikel maakt deze vragen wakker. 
Misschien toch eens respectvol vragen aan mama - nu ze geestelijk steeds verder achteruit gaat... 

Ik realiseer me ook dat ik mama weinig aanraak. En zij mij. Daar zit een blokkade!!! Zowel bij haar als bij mij. En tot de dag van vandaag is het me niet gelukt door één of beide blokkades heen te breken... 
En ook daarvoor wordt de tijd steeds korter... Ik had me er eigenlijk al bij neer gelegd. 
Maar feit is wel dat ze sinds de dood van papa nauwelijks nog aangeraakt is. 
Dat is verdrietig. 

Huidhonger... wat een krachtig woord... ik heb permanente huidhonger. Omdat het ook een manier voor mij is waarop ik liefde wel kan ervaren. Maar ik moet de regie hebben! Ineens vastgepakt worden en zoenen op mijn wang gedrukt krijgen... dat overvalt me teveel. En je hebt altijd mensen die dat zo doen. 
Bovendien vind ik aanraking ontvangen en aanraking geven met mijn autisme een lastig iets. Zie deze blog over knuffelen (waarin ik ook twee oude blogs over aanraking aanhaal: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/12/knuffelen.html). Ik heb net als iedereen het verlangen aangeraakt te woorden en misschien nog wel anders, omdat het ook een communicatie-functie voor me heeft. De diepe druk voelen. Dat wakkert bij mij aanwezigheid. Allemaal daarin terug te lezen, als je dat wilt. Als autist komt elke prikkel anders binnen. Aanraking kan je ook overprikkelen, waardoor je het veel afhoudt. Maar de honger blijft! Kans op uitdroging zelfs! Net als bij mijn moeder misschien? Maar gestild kan het nooit worden. Omdat het - zeker bij autisme - nooit genoeg is! 
Huidhonger... 
Laten we zuinig zijn op elkaar. 
Elkaars honger niet misbruiken. Maar wel beseffen dat het er is. 
Ik denk dat die erkenning al veel honger stilt. 
Eens kijken of ik het bij mijn moeder ter sprake durf te brengen...



1 opmerking:

  1. Moet het nog lezen...al wel gebladerd... Huidhonger...ik merk dat ik er meer behoefte aan heb,maar voorzichtig met anderen zijn

    BeantwoordenVerwijderen