dinsdag 5 december 2017

When you look back everything is different


Isn't it funny how day by day nothing changes, but when you look back everything is different. (C.S. Lewis)

Ik zag dit tijdschrift met deze quote er op vanmiddag in de supermarkt. 
En ik vroeg mezelf af: wat zie ik als ik omkijk? Alleen maar pijn? Of verandering? Groei? Stilstand? 
Durf ik wel om te kijken? Of kijk ik teveel om en blijf ik er als een autist in hangen? Haal ik alleen maar oude koeien uit de sloot? 

Feit is - als ik omkijk - ik een leven met onevenredig veel pijn zie. Dat is verdrietig. 
En ja. Ook groei. 
Wat is de groei? 
Dat ik mijn dingen, gevoelens, dagen in kleuren kan duiden. 
Ik vind het altijd zo lastig te zeggen hoe ik me voel. Ga dat altijd relateren aan een eerder tijdspunt. Maar vind het lastig te zeggen hoe ik me dan nú voel. 
Sinds het gebruik van de kleuren (rood/oranje/groen), kan ik beter duiden wat ik voel. En kan ik beter mijn leven zó aanpassen dat ik van rood naar oranje kom. Van oranje naar groen. Of die kleuren zelfs voorkomen. 

Voorbeeld van groei: 
Ik luister al 9 jaar bijna onafgebroken naar Groot Nieuws Radio. 
Vanmorgen deed ik de radio uit, omdat ik hoorde dat er iets kwam dat me zeker zou triggeren. 
Uit een soort verzet dat ik niet kan accepteren dat het zó gebroken is, zou ik een paar jaar geleden zijn gaan luisteren om knalrood te worden. 
Nu gaf ik dat verzet op. Ja. Het is verdrietig dat het zo moet, maar het is nu eenmaal zo gebroken dat de radio uit moet. Laat ik mezelf geen pijn gaan doen - en vandaaruit mogelijkerwijs anderen weer pijn gaan doen. De radio ging uit en ik heb genoten van een boek en een kleurplaat. Heerlijk groen. 
Trots dat ik er zo (volwassen!) mee om kan gaan. 
Ja, dat is groei. 

Sowieso best een groene week. 
Ondanks een verdrietige mail vorige week (wat me op die dag behoorlijk rood maakte. Maar Godzijdank bracht God mensen op mijn pad, waar ik erover kon huilen en praten). 
Het doet me alleen maar meer beseffen hoe zeer er sprake is van onbegrip en langs elkaar heen communiceren. En als bij een ander de wil er niet is daar verandering in te brengen (omdat die blijft hangen in eigen overtuigingen en daar ook nog bevestiging in zoekt en krijgt... wat los staat van houden-van overigens), dan houdt het op. Ik heb zelf nu ook een punt bereikt dat het ophoudt. Dwars tegen mijn eigen natuur in. En ook dat staat los van houden-van. Want juist omdat er houden-van is, heb ik zo lang gepoogd verandering te bewerkstelligen. Mijn liefde niet verstaan (omdat die zich soms vermomt in leugen en haat... uit nood...). Nu denk ik: prima zo. Je weet niet wat je mist en wat je afwijst. Maar ik heb allang anderen genodigd voor aan mijn feesttafel. Mensen die mijn vreemde liefde kunnen en willen ontvangen. Mensen die mijn vreemde liefde niet voortdurend verkeerd uitleggen. 
En deze beslissing maakt groen. De deur gesloten. 

LEEF, VOOR ZOVER HET IN UW MACHT LIGT, MET ALLE MENSEN IN VREDE, ROMEINEN 12: 18

Wat mij betreft leef ik in vrede met die ander. Maar of die ander in vrede met mij wil leven, ligt niet in mijn macht. En dat moet ik ook niet meer dwangmatig proberen. Het is de verantwoordelijkheid van die ander of die dat ook doet en wil. En verder laat ik het los. 

Is dat groei? Ja. 

 



 

1 opmerking: