donderdag 25 januari 2018

Bloembollen.

De plaats waar ik woon was van oudsher een katholiek bolwerk. Met daar tussen de PKN-kerk (vroeger hervormd en gereformeerde kerk in onze plaats), waar ik letterlijk groot geworden ben. Ik ben er gedoopt, getrouwd, de kinderen gedoopt.
Behalve de katholieken en in toenemende mate moslims, zijn er al jaren evangelische kerken. Een Parouschia gemeente en een levend evangelie gemeente. Kleine gemeenschappen. Als kind kreeg ik niet zoveel van ze mee. Er was wel altijd contact tussen protestanten en katholieken. En later ook tussen protestanten en moslims. Maar tussen de protestanten en evangelischen ter plaatse wil het nooit zo boteren. Er wordt te weinig moeite gedaan de andere gemeenschap te leren kennen. De ene vanuit een angst dat de ander te extreem is en teveel predikt 'de ware kerk' te zijn en de ander vanuit een angst dat de protestanten het wel erg losjes nemen met dat Christelijke geloof. En ja...angst laat weinig ruimte voor liefde. Beide kanten uit.

Het was voor mij een verademing toen ik in Tilburg ging studeren en een aantal evangelische studie-genoten leerde kennen. Via hen meermalen een dienst in een (grotere ) evangelische gemeente bijgewoond. En ik kwam er achter dat er behalve de vorm aan de inhoud weinig verschild.
En de doop dan? Nou... Ik heb me er toen wel in verdiept. En het is ook een vorm. Een vorm die er voor mij helemaal niet toe doet. Ik voel me meer thuis bij onze protestantse vorm (en we hebben ook de keus gemaakt onze kinderen in die traditie te laten dopen), maar snap ook zeker de argumenten voor die andere vorm. Dat was voor mij de basis niet.

Zie ook deze blog over de doop van onze jongste: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/04/palm-pasen-hosanna.html en deze wat mijn diepere motieven waren voor deze vorm: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/04/stille-week-maandag.html.

Later in mijn leven - toen ik in mijn eigen woonplaats werkte - ontmoette ik op het werk ook christenen die hier in onze woonplaats uit de evangelische kerk kwamen. Tot op de dag van vandaag heb ik een goed contact met best wat mensen persoonlijk uit deze kring. Ook een vriendin van me. Ik kwam ermee in contact omdat ik op een EVA-weekend was en ik daar contact legde met een vrouw uit Veenendaal. Zij kende haar, omdat mijn vriendin in Veenendaal kerkte. Zo ben ik op haar pad gekomen. Maar ook evangelisch. Zij het niet meer in onze woonplaats. Met mensen individueel heb ik prima contacten! Ik heb ook echt in Oss wel diensten bezocht. En op zich spreken die diensten me ook erg aan. Als ik dan weer in onze kerk kom, mis is de Geestkracht. Voelt het soms wat saai en doods. Maar dat kan net zo goed mijn eigen stemming zijn op dat moment. En onder de huidige dominee (die helaas gaat vertrekken) heb ik dat doodse gevoel absoluut niet. Maar zeker na mijn studententijd noem ik mezelf een evangelische protestant. De vorm van protestantse kerkdiensten past het beste bij me. Maar daar mogen best eens wat evangelische liedjes of wat persoonlijker gebed in geweven worden. Niet dat vaste stramien van enkel dat ene liedboek en de rest is.... angst... onbekend... onbemind.

Ik zie het zo: God heeft vele filialen. En Hij heeft ons allemaal uniek gemaakt. Uiteindelijk kies je toch wat bij je persoonlijkheid past. En dat is voor mij 'evangelische protestant' zijn in mijn eigen vertrouwde Paaskerk. En af en toe een singin (www.singin.nl) bezoeken of een B.Loft, (www.iambloft.nl) zodat mijn andere behoeften ook gevoed worden.

Ik had het er vorige week met onze predikant nog over. Die snapt ook die angst niet zo. Zijn terechte opmerking: 'wat is je geloof waard, als je je laat overrulen/ overmeesteren door een andere geloofsgroepering? Het zegt dan ook wat over de stevigheid van je éigen geloof. Als dat goed zit, hóef je helemaal niet bang te zijn! Dan kun je individuele contacten aangaan (net als ik), zonder de angst te hebben 'bekeerd' te worden. Als je zo weggeblazen wordt, zegt dat wat over het fundament van je eigen geloof''. Ik zit in die zin aardig op één lijn met onze predikant.

Ik moet ook denken aan dit lied van Martin Brand over de verschillende geloven:


Maar na deze lange inleiding neem ik jullie mee naar de jaren '80. Toen had je in onze woonplaats ook nog een apostolische gemeenschap. Ik zat op de MAVO en woonde met mijn moeder thuis. Deze mensen kwamen twee aan twee langs de deuren. Nergens werden ze binnen gelaten. Bij mijn moeder wel. Zij wilde het gesprek met ze aangaan. En ook haar fundament was goed. Want ze was in staat te verbinden (vanuit die verbinding hebben we ook een dienst van hen bezocht), maar ze hield voet bij stuk dat ze thuis was én bleef in haar eigen gemeenschap.
Maar het leverde wel hilarische geloofsgesprekken op. Ik zat er meestal bij en nam alles tot me.

Ze kwamen heel vaak met deze Bijbeltekst uit Johannes 14:
2In het huis mijns Vaders zijn vele woningen – anders zou Ik het u gezegd hebben – want Ik ga heen om u plaats te bereiden; 3en wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom Ik weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij zijn moogt, waar Ik ben. 

Of uit de Bijbel in Gewone Taal:
2In het huis van mijn Vader is plaats voor veel mensen. Daar mag je op vertrouwen. Want ik heb gezegd dat ik wegga om voor jullie een plaats klaar te maken.
3En als ik voor jullie een plaats klaargemaakt heb, kom ik terug. Dan neem ik jullie mee, en dan zullen jullie bij mij zijn. 

Ik wist als puber totáál niet wat ik me bij deze teksten voor moest stellen... Ik vond het zó abstract... Wat moet ik met die vele woningen? Wat wordt daarmee bedoeld??? Ik had eigenlijk constant het plaatje van een flatgebouw bij ons om de hoek in mijn hoofd. 


En ik dacht alleen maar: 'hoe passen in vredesnaam alle mensen in zo'n flat? Mensen die vóór me leefden, ik en mijn tijdgenoten en mensen die ná mij komen...'. Ik kwam er niet over nagedacht. Volgens mij hadden die apostolische broeders (het waren enkel mannen die twee aan twee langs de deuren gestuurd werden... een hoofd (iemand die het woord voert) en een knecht (zo noemden mama en ik het...)) wel een oplossing hiervoor: alleen degenen die toetraden tot hun geloofsgemeenschap zouden toegang hebben tot die vele woningen... 
Zij hoorden er in elk geval bij! Wij (nog) niet. Zij hielden jaarlijkse bijeenkomsten in Malta. Waar ze met apostolische geloofsgenoten wereldwijd bij elkaar kwamen. Trots lieten ze er een serie foto's van aan mama zien. Het was rond de leeftijd dat mijn moeder net een leesbril had. Ze kreeg de foto van zo'n massa apostolischen voor haar neus. Had haar leesbril niet op en vroeg: 'zijn het bloembollen?' Zij dacht namelijk een bloembollenveld te zien, in plaats van een mensenmassa. :) 


Ze lagen in een deuk van de lach. 
Sindsdien zijn ze ook nooit meer terug geweest. 
Want ons bekeren was niet gelukt. 
Maar er is altijd liefde geweest. 
Nooit bot van de deur gestuurd. 
En al is het geheugen van mijn moeder zwaar op zijn retour. Begin over 'de bloembollen' en ze weet waarover het gaat. 

En het beeld van dat flatgebouw heeft mij nooit meer losgelaten. 
Ik zette er vandaag deze woorden over op papier: 

Wát Jezus gereedmaakt is voor mij (en veel anderen met mij) wel erg abstract. Het is in mijn beleving een flatgebouw met VELE woningen. Hoeveel wel niet? Miljarden mensen die vóór mij leefden, mét mij leven en die ná mij komen. Onvoorstelbaar hoe dát er uit moet zien. Hoe is het mogelijk? Of hebben we geen aards lichaam meer, maar zijn we allen 'zwevende geesten' die nauwelijks plaats innemen?'. Of is er toch een schifting? Apostoslischen wel en anderen niet. Of alleen mensen van de Paaskerk en verder niemand. Of juist die ene Katholieke kerk? 
In genoemde tekst staat niets over schifting. Enkel de belofte dat Hij terugkomt als mijn paleisje klaar is. Of mijn kamer in het flatgebouw. Ik weet niet wat Hij bouwt. Maar kennelijk vindt Hij mij (en jou) belangrijk genoeg óm te bouwen. Om vooral heel lang te bouwen. Want Zijn schepselen behoeven maatwerk. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten