dinsdag 23 januari 2018

Gij zult gelukkig zijn!

Dit boek staat op mijn verlanglijst. 


 

Ik heb ondertussen van dezelfde schrijver wel een kleurboek. 

 

Getriggerd door de B.Loft-bijeenkomst (www.iambloft.nl) van vorige week, ben ik in mijn koppie wel bezig met de vraag 'wat is geluk voor mij'?  
Ik vond de definitie die ds. Wim de Groot gaf wel mooi. 
Namelijk: We zijn begonnen in het paradijs. Gods Nieuwe wereld is een stad (in Bijbelse termen 'het nieuwe Jeruzalem'). 
En ergens in die tussentijd leven wij. Balancerend op Gods lijn tussen paradijs en stad. Af en toe het geluk grijpend, maar het dan toch weer kwijt zijn. Maar wanneer heb je het gevoel dat je het geluk te pakken hebt? Als je al iets hebt mogen ervaren van de volmaaktheid die ons te wachten staat. Als je mocht proeven van Gods Nieuwe wereld. Van het beste dat nog komt. Als je daar een glimp van op mocht vangen. Dat zijn de momenten van intens geluk. Voor mij: als ik groen ben. Als het me lukt liefde van mijn man te ontvangen. Als ik even niet die levenslange interne innerlijke gierende onrust ervaar. Als ik me veilig genoeg voel om volledig - zonder schild - mezelf te zijn. Geaccepteerd. Opgenomen. Deel van een gemeenschap. 
Allemaal glimpen. 

Ik moest er ook aan denken, toen ik deze bladzijde uit Jan Jans en de kinderen las. 
 

Hier zie je ook allemaal glimpen van de komende Stad: opgaan in de muziek, geluk vinden in een lekker zakje friet, de geurende en kleurende bloemen. 
Of... het geluk najagen, maar het nergens vinden. Geen zicht op die stad hebben. 
Heb je eenmaal ontdekt dat er heel veel momenten in je leven kunnen zijn dat je wél een glimp van die stad opvangt - ondanks het duister waar je misschien in verkeert - , dan heb je echt heimwee naar dat gevoel. 

Je vangt een glimp van die stad op, als je wordt als een kind. Simpelweg kunt ontvangen. Overgeven aan het moment. 
Vandaar mijn keuze voor dat kleurboek. Om allemaal glimpjes van die Stad te mogen ervaren, ook door het kleuren. 

Ik krijg een inkijkje van Gods Nieuwe wereld als ik de woorden van Psalm 68 in De Nieuwe Psalmberijming (DNP) zing: 

 

Veel fantasie hoef ik er niet voor te hebben. Ik ben het grootste deel van mijn jeugd groot geworden met een moeder die weduwe was en ikzelf half-wees. 
Kwam Hij letterlijk in ons gezin om te zorgen? Om te koken en om de was te doen? Stofzuigen en ons naar school brengen. Nee. Dat niet. Maar ondanks het duister, mochten we veel glimpjes opvangen. De vakanties. Dagjes uit. Mijn moeder die zich voor 200% inzette voor het gebroken gezin. Vrienden van mama (en papa... van hen als echtpaar, toen papa nog leefde), die ons vervoerden naar vakantie-adressen, die dingen ophingen (doodsbang was ik voor het helse boor-geluid), die met mij alle liedjes kwamen zingen na een kamp (reguleren), die aandacht gaven. Allemaal waren ze als die Vader die teder voor ons zorgden. En ja: er waren ook vrienden die het contact verbraken. Nu mama alleen was, werd ze gezien als een bedreiging voor de mannen. Zo werkt dat helaas... Maar desondanks heel veel glimpen/ doorkijkjes naar Gods Nieuwe wereld. 
Ik kon het toen moeilijk als geluk ervaren. 
Maar deze woorden brengen me terug naar hoe Hij toch echt voor ons zorgde. Dat maakt me NU gelukkig. Zo'n grote Vader. WoW. Warm vanbinnen. 
Datzelfde gevoel heb ik als ik me verlaten voel en zwak en Hij zich persoonlijk - één op één - aan me openbaart. In dromen. Rechtstreeks in mijn gevoel, verstand, gedachten. Onmiskenbaar Hij. Ik herken mijn Herder aan Zijn stem. 
Dat zijn glimpen van die Stad. 
Dat is geluk voor mij. 
Balancerend op Gods lijn tussen Paradijs en Stad. 
Vaak zoekend en tastend. 
Maar zielsgelukkig als ik even vind. 

Zoals vandaag. Toen ik weer heerlijk had gekleurd. Een intensief werkje. Moe en voldaan was ik. 
Vol-daan. Te-vreden. Geluk. 

 

1 opmerking:

  1. Heerlijk Ingeborg...gelukkige momenten,zijn knipogen van God.Dan kun je weer verder.Liefs

    BeantwoordenVerwijderen