vrijdag 12 januari 2018

haten?

Mijn oog viel op Twitter op dit vers uit het Bijbelboek Spreuken.

Ik moest aan mezelf denken... Hoe zit het met mijn gedrag? Ik moet heel eerlijk bekennen - en wie echt met mij bevriend zijn weten dat - dat ik eerder te weinig bij mensen langs ga of ze bel... Ik leef lang in mijn eigen wereld, vóórdat ik eens besluit mijn leven te delen middels het afleggen van een bezoekje of een telefoontje plegen. 

Maar hoe zit dat dan met al die blogs waar ik vertel dat ik als een molensteen om je of iemands nek kan hangen? Ja, dat kan ik ook. Maar dat ben ik als dingen onduidelijk voor me zijn. Onvoorspelbaarheid of onregelmatigheid in reageren. Of helemaal niet meer reageren, waar dat voorheen wel zo was. Dan stuur ik berichtjes: 'heb je dit gezien? Of dat? Waarom reageer je niet? Hoe zit dat?'. Daar waar onduidelijkheden ontstaan, word ik onzeker en ontstaat er paniek. Daarbij werkt het mechanisme fb ook nog tegen. Veel response op een post houdt in dat mensen het in hun tijdlijn gaan zien. Dus ik ben soms echt niet zichtbaar. En dan ga ik twijfelen.. Zag je het echt niet? Of wilde je het niet zien? 
En ook offline vinden deze mechanismen plaats. Voor het fb tijdperk waren mensen ook onduidelijk voor me. En waar onduidelijkheid is, ontstaat het me uit onzekerheid vastklampen. En dan gebeurd wat in die spreuk staat. Mensen gaan je haten. Nou ja... Dat zullen ze niet snel toegeven. Maar ze willen wel graag úit die dwang van die molensteen. Wat bij mij onzekerheid is, en echt niet begrijpen, komt bij een ander over als dwang, geclaim, niet vrij voelen, benauwd voelen. Niet door mij in een keurslijf geperst willen worden. Die negatieve gevoelens nopen tot afstand, waar ze uit liefde het etiket haten niet op willen plakken. 
Maar als je echt de moeite neemt me te kennen, dan blijkt dat het enkel onzekerheid is. Onduidelijkheid. Zó onduidelijk soms, dat ik eigen onderzoeken instelde. Wat weer als dat zelfde geclaim gezien wordt... Doe wat aan de bron: Uitleggen hoe en waarom. Daar houvast in bieden (als dat ontbreekt ontstaat paniek). En je ontmoet een bescheiden persoon. Iemand die - ook uit onzekerheid? - eerder te weinig contact met je heeft dan te veel. Want ben je duidelijk genoeg voor me? Dan valt het met die molenstenen om bekken van anderen reuze mee. 

Hoe ik aan die uitspraak kom van die molensteen? Uit grote onzekerheid, op zoek naar houvast, claimde ik een uitermate vriendelijke psychiater nog wel. Dat houvast zoeken die ik vooral bij vriendelijke en veilige mensen. Hij zei: 'je hangt als een molensteen om mijn nek'. Zoals zo veel uitspraken door mensen gedaan, heeft zich dat vastgezet in mijn koppie. In dit geval positief. Omdat deze psychiater me uitermate geduldig houvast bood. En dan kan ik die teugels waarmee ik me vastklamp ook laten vieren. Maar de uitdrukking is me bijgebleven.   

1 opmerking:

  1. Weet dit Ingeborg....ik lees ze altijd,maar soms lukt het even niet om meteen te doen.Maar begrijp wel steeds meer hoe het werkt in je koppie.Leer er elke keer weer van.Ook voor mijn gezin,en van een ander

    BeantwoordenVerwijderen