donderdag 18 januari 2018

Kwaad met kwaad vergelden

Gisteren was het weer erg druk in mijn koppie...
Ik besloot kwaad met kwaad te vergelden...
Iets wat je natuurlijk helemaal niet wilt...
Iets wat IK niet wil.
En toch moest het kennelijk zó ver komen...

Gaandeweg de dag ging ik toch nadenken...
Ik noem het wel kwaad met kwaad vergelden...
Maar wat ik kwaad noem, is dat wel kwaad?
Ik ervoer het altijd als kwaad.
Maar besef dat de ander niets meer en niets minder doet dan gebruik maken van zijn of haar vrijheid.
De ander maakt de keus om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien.
Dat is puur de vrijheid die die ander heeft.
Dat ik die vrijheid niet altijd snap is MIJN probleem.
Dat ik niet snap dat een ander een vrije keus maakt om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien, maar een enkeling wel... dat is wat me altijd verwarde.
Ik wilde dan weten: wie is die ander, waarom die die bijzondere status heeft?
Dat wil(de) ik dan uitzoeken... Want de vraag stellen en daar gewoon simpel een antwoord op krijgen, bleek niet mogelijk... Er werd niet begrepen dat ik zulke dingen wilde snappen...
Waardoor ik nog meer het gevoel kreeg.... Wat voor geheimzinnigs is hier aan???

Maar ik was het wel zat dat al jarenlang de vrije keus gemaakt werd om mij (ons) niet te zien (wat ooit wel zo was, daarom snapte ik het ook nooit) en andersom maar zo trouw zijn (omdat ik het écht meen en het goede voorheb met die ander...).
Ik besprak het met mijn man. Na 6 jaren met grote liefde (op mijn eigen autistische wijze... (wat ook altijd verkeerd begrepen is... :(  ... )) die ander aandacht te hebben geschonken, besloot ik dat nu écht niet meer te doen. Ik hoef niet voor die ander te zorgen. Ik mag voor mezelf zorgen. Ik mag mezelf beschermen tegen de pijn die ik erváár van de vrije keuzes. Dat is MIJN probleem. Dus het is ook mijn verantwoordelijkheid mezelf daar tegen te beschermen. Ik heb eerdere jaren geroepen vanuit die pijn: ik stop ermee met jou te zien. Maar als puntje bij paaltje kwam, kon ik het niet. Ik wilde niet dat die ander MOGELIJKERWIJS dezelfde pijn zou ervaren als ik, als ik de vrije keus zou maken die ander niet te zien. Dan gaat het namelijk een grens over van kwaad met kwaad vergelden.
En ik wilde uit liefde voor die ander ook niet meedoen aan het 'voor wat hoort wat'. Zo van, ik zie jou alleen als ik jij mij ook ziet. Dat was dan wel mijn eerste reactie, als ik die pijn voelde. Maar uiteindelijk wilde ik daar niet aan meedoen. Bovendien .... waar iemand mij kwaad doet (iets doet wat ik erváár als kwaad), wil ik liefde blijven geven. De ander zegenen. Juist en ook op bijzondere dagen. Ik zie je. Ik zegen je. Ik bid voor je. Ik ben in gedachten met je.

En nu besloot ik om door die weerstand heen te gaan en het gewoon zo te doen.
Wat doet het met mij, als ik zélf de vrije keus maak een ander niet te zien?
Mijn man zou me steunen.
Waar hij ook geneigd is voor iedereen om zich heen te zorgen en attent te zijn, zou hij meedoen in het 'niet zien van de ander'. Ook tegen zijn natuur in. Maar als ik zou zien dat hij wel gewoon die ander ziet, zou het voor mij lastiger worden. Dus we gingen samen het avontuur in.
Voor mijn man niet zo heel lastig. Hij legt zulke dingen dan ook weer gemakkelijk naast zich neer.
Ik voelde me een opstandige puber.
Zo van 'lekker puh'.
Deed het schild voor mezelf aan of die ander me niets boeide.
Maar natuurlijk boeit die ander me!
Het effect was dat die ander juist nu de hele dag in mijn gedachten (en daarmee automatisch mijn gebed) was. Dat dan weer wel. Dus ik heb die ander wel wat gegeven.
Want ik kan wel net doen of die ander me niet boeit... Maar dat moet ik eigenlijk doen, omdat die ander totaal niet met mij (n autisme) om kan gaan... Die ander heeft een probleem met MIJ.  Ik heb moeite met die ander, niet om die ander, maar om wat er continu fout gaat, doordat die ander niets van mij snapt...
Maar ondanks dat kan ik die ander niet haten (al roep ik dat in het rood). Ik blijf het hart zien. En dat is goed. Hoeveel kwaad ik ook kon ervaren...
Ik merkte dat het schild dat ik gisteren aandeed totaal niet bij mij paste. Ik was ik niet voor een dag.
Wie ik wel ben? Iemand die betrokken is, op anderen... Betrokkenheid die door mijn autisme nauwelijks overkomt... Zelfgericht lijkt... Zelfs penetrerend lijkt (vanuit het willen snappen van bovenstaande dingen)...

Ik ben op mijn opstandige-puber-dag gisteren ook gaan schrijven voor mezelf.
Ik benoemde mensen en dingen die voor mij een herberg/pleisterplaats waren/zijn in het leven.
Ik kan zo een rijtje dingen (kerk bijvoorbeeld) en mensen benoemen.

Toen dacht ik na voor wie ik een herberg ben. Ik besefte al schrijvend dat ik wel dat verlangen heb dat voor anderen te zijn (en denk het ook te zijn... haha...), maar dat ik het eigenlijk niet ben... Ik ben een vrij ontoegankelijke herberg voor mensen die mij niet begrijpen... Ik loop met héél mijn EIGEN levensverhaal ander herbergen in en uit. Te pas en te onpas en zelfs ongepast. Maar met het uitstorten van overal mijn verhaal (wat natuurlijk vreselijk kwetsbaar is, want dat is helemaal niet de bedoeling om jezelf voor heel de wereld bloot te leggen...), gooi ik mijn deur dicht voor die ander. Dat er ondertussen iemand aan mijn deur staat te kloppen, hoor ik niet, want ik ben vooral uithuizig met mijn eigen verhaal. De waard is de hort op. Kan de deur niet openen. En als ik hem openzet voor een ander, vind ik het nóg lastig om écht met die ander bezig te zijn. Omdat ik gewoon niet weet hóe...
En dát is wat een ander ziet.... Een waard die zijn eigen herberg niet beheert... Dan kan ik wel achter mijn gesloten deuren dénken dat ik betrokken ben op die ander (en dat ben ik in mijn hoofd ook echt), maar de ander kan daar niet doorheen prikken... Die blijft het uiterlijke zien.... Het zelfgerichte... Het penetrerende... Als je daar doorheen zou kunnen prikken, dan ben ik misschien wel veel meer een herberg voor je, dan je ooit gedacht had...
Want ik weet niet hoe ik het anders moet brengen.
Maar mijn hart staat wél open voor een ander.
Je moet het alleen kúnnen zien...
Want als je dat niet wilt, zie je alleen de gebroken kant...



Buiten het gevoel dat ik had een opstandige puber te zijn, voelde ik vooral verdriet...
Dat het nu al zó ver moest komen, dat ik tegen dat hart van mij in na 6 opeenvolgende jaren wel dat hart te volgen, nu de keus móest maken om 'bot' te zijn...
Wáárom die gebrokenheid...
Wáárom van die ander het gevoel dat als ik maar adem dat ik uit ben op privé van die ander en noem maar op...
Wáárom zó de tuin op slot vergrendeld voor mij... Terwijl ik merk dat die tuin voor anderen helemaal niet zo sterk vergrendeld is...
Als zwaar gevoelig mens daarvoor zou ik inderdaad mezelf de identiteit van crimineel aan gaan meten...
Maar dat weiger ik.
Want ik weet dat ik dat niet ben.
Dus vooral verdriet...
Want mijns inziens zou het contact op déze manier nooit zo hebben hoeven zijn, als er gepraat zou zijn, gepraat, gepraat.... Al ben ik autistisch en lijkt alles een autistische behoefte, je kan toch met me práten.... Maar nee... Zelfs daar zitten al jaren lang dikke grendels voor.... Ik weet zeker als op meerdere momenten de communicatie was aangegaan, het zó ver nooit had hoeven komen.
En dat terwijl er sprake is van liefde ondanks alles!!
Dus vooral verdriet.

Maar toen werd het avond.
Ik voelde me de opstandige puber.
Ik heb dat verdriet gevoeld.
Maar toen kwam de rust.
Het was goed zo.
Ik voelde trots.
Trots op mezelf.
Trots dat ik dúrfde kiezen.
Vrij kiezen.
Om de ander wel degelijk te zegenen.
Maar niet te zien.

En ik weet zeker dat die ander het niet als kwaad ervaren heeft. Die is daar vrij van.
Dus het was niet kwaad met kwaad vergelden.
Maar voor mezelf leren hoe het voelt als je zélf vrije keuzes maakt.
Zoals ik de afgelopen jaren mocht leren dat die vrije keuze van een ander óók geen kwaad is, maar dat ik er zelf kwaad van maak door hoe ik iets ervaar.
En heel veel anderen maken ook die vrije keus.
En dat mag allemaal.
Ik maakte de vrije keus (samen met mijn man) om de ander te zegenen, maar niet te zien.
En dat me dat gelukt is, is misschien voor die ander ook wel één van de mooiste cadeaus die die mocht ontvangen.
En ik weet zeker dat die ander geweten moet hebben dat die op een liefdevolle en zegenende manier in MIJN gedachten was.
Want ik ben té autistisch om mensen te vergeten... Ik kan wel doen alsof... Maar dat zal me levenslang niet lukken.
Dat is mijn mooie ik.
En het wordt tijd dat dát meer en meer door mensen gezien wordt. Hoe mooi ik in wezen ben. Niet een potentieel gevaar voor een ander en diens gezin... Maar gewoon IK. Anders dan jij. Maar het is zó verdrietig als mensen zich zó trachten te beschermen tegen dat 'anders dan jij'. Maak kennis met dat andere. Leer dat écht kennen. Een mooie en unieke IK. Die ontdekt heeft dat ze in staat is heerlijk puberaal ook écht vrije keuzes te maken. En het voelt heerlijk om zo voor jezelf te zorgen en niet voor die ander. Nu was ik aan de beurt, nadat voor mijn gevoel (!!!),  die ander met diens vrije keuzes jarenlang over mijn grens is gegaan. Goed met goed vergelden.
Vrije keus met vrije keus.
Elkaar zegenen. Dat weet ik zeker.


1 opmerking:

  1. Een herberg zijn...dat is mooi.Maar je mag zelf kijken wie je binnenlaat.Wie er welkom is op dat moment.Jij bent jij,en mag zo blijven omdat jij Ingeborg bent

    BeantwoordenVerwijderen