dinsdag 16 januari 2018

Loslaten, reguleren, en meer

Heb ik ergens een onbevredigend gevoel over... : ik kan het niet loslaten.

Heb ik ergens een bevredigend gevoel over... Geef me wat reguleringstijd... Op een gegeven moment is het na verwerken weggevloeid.

Gisteren had ik na mijn aanhangerrijles een bevredigend gevoel. Het ging voor het eerst wat beter.
Dat reguleer ik. In dit geval via een post op fb. En het is goed zo. Rust.

Vandaag een uurtje geoefend met bekende.
In mijn eigen auto en zijn aanhanger erachter.
En ik vond het moeizaam gaan...
Alsof ik de slag weer kwijt was...

En dan voel ik me nadien weer zó onrustig.... De neiging om zo weer in duistere depressie weg te kruipen...

Loslaten, betekent tijdelijk het houvast verliezen. Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.

Hier zit een diepe kern van waarheid in...
Als ik het niet loslaat dan raak ik helemaal gefixeerd op dat ene uurtje waarin het minder ging. Dan bijt ik me er in vast en blijft het dagen haken. Sommige anderen dingen zelfs maanden of jaren. Helemaal vastgebeten in dat ene negatieve woord of die ene negatieve ervaring.

Is er een man over boord?
Nee.
Wat ik nu weet is dat de vordering nog zo kwetsbaar was.
Het is een les om juist dán los te laten en toch weer positief uit te zien naar mijn aanhangwagenrijles van a.s. maandag.
Of misschien in het weekend nog maar eens met de vouwwagen de weg op.
Want echt loslaten kan ik niet...

Maar een onbevredigend gevoel vóelt alsof ik over de reling van een boot hang, mijn keel op borsthoogte wordt dichtgedrukt (benauwd dus) en ik in doodsangsten uitschreeuw: 'Hélp, ik verdrink!'



Geen opmerkingen:

Een reactie posten