maandag 1 januari 2018

Mijn nieuwjaarsdroom

Gisteravond blikte ik wat weemoedig terug op 2017, omdat het niet leuk is als er mensen achterblijven. Gelukkig verloor ik ze nog aan het leven. In 2017 niemand aan de dood verloren.
En het is goed zo.
Vreugdevol kijk ik vooruit.
Hij neemt én geeft.
Maar vannacht had ik een droom.

We sliepen in een hotel en hadden álle bedden van dat hotel in één kamer op een lange rij geschoven. Bed aan bed. En daar sliepen we. Wij met ons gezin. De gezinnen van vrienden. Én de mensen met wie het contact de afgelopen 10 jaar verloren is gegaan. Zowel bij mij als bij mijn man. Er was rust. Ontspanning. Humor. Vreugde. Thuis voelen (ik kreeg in mijn droom zelfs porren van mensen naast me, omdat ik snurkte). Het verleden bestond niet meer. Er werd niet meer over gerept. Ik werd wel met hoofdpijn wakker van het zuurstofgebrek met zovelen op een kamer. Hele gezinnen sliepen er. Geen pijn. Geen verdriet. Geen achterdocht, wantrouwen of argwaan. Volkomen veiligheid. En alles wie in de loop der jaren achter gebleven is, er als vanzelfsprekendheid weer bij. Het was goed zo. En het is goed zo. Ik ben blij wakker geworden (behalve de hoofdpijn). Ik zie niet iets voorspellends in deze droom. Maar ik weet dat het op geestelijk nivo zo al vervuld IS.
Fysiek is elkaar loslaten vaak het beste. Dat geldt ook voor al die losgelaten mensen van mijn man. Maar geestelijk blijven ze als blijvende herinnering en deel van je leven met je mee-reizen. Niet als ballast. Maar als een zakdoek in je broekzak. Opgeborgen. Je kunt hem pakken. Bekijken. Uitvouwen. Dankbaar zijn voor de tijd dat je samen was. Maar dan reist hij weer als zakdoek mee in je zak.
Als een wolk van herinneringen rondom je.
In volkomen harmonie in één slaapkamer bijeen.
Ik wens je veel heil en zegen in 2018.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten