zaterdag 20 januari 2018

Niet schuldig, wel verantwoordelijk

Met veel genoegen lees ik momenteel - heerlijk in mijn eigen tempo - weer in een Baantjer boek. Ik heb er al vele versleten. 
Ik geniet van de levensechte verhalen uit een tijd die niet meer de onze is, maar nog net zo actueel. Van schrijfmachines, vaste telefoons, pen en papier. Van de straten van Amsterdam, waar je levensecht doorheen gevoerd wordt. Ik geniet van de diepzinnige (psychologische) waarheden uit de mond van Appie. Een gedegen Urkenaar. 

  

Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk.Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk. 

 

En ook dat trek ik me heel erg zélf aan. Ja, door mijn autistische gedrag doe en zeg ik heel veel dat schade aanricht. Wel verantwoordelijk, maar niet schuldig. 

Maar toen ik twee herinneringen van mezelf las op FB, besefte ik dat anderen naar mij evenzo verantwoordelijk zijn. Niet schuldig. Ze zijn verantwoordelijk voor het onduidelijk zijn naar mij, waar ze weigeren duidelijkheid in te geven. Twee schrijnende herinneringen van 20 januari 2016. Maar de vragen van toen zijn ook de vragen van nu. 

1. 'Hoe kan dit lieve meisje dat toen zoveel onrecht ervoer...
nu helen vanbinnen, als het onrecht doorgaat...
als de wereld waar ze midden in staat...
maar doorgaat...
met onduidelijke signalen uitzenden... 
De enige die redelijk constant is, is mijn lieve Man...
Hij blijft naast me staan...
Is in alles echt...
In ruzie's en in liefde...
Blijft hij dezelfde in wat hij tegen me zegt...
En dit lieve gedicht op deze foto heeft mijn zus gemaakt,
toen ik een jaar of 11 was...
Dat was echt...
Voor dit lieve meisje in mij...
gebroken door zoveel onrecht...' 

 

2. 'Als mensen onduidelijk voor me zijn..
Verwarrende boodschappen brengen...
Waar ze zichzelf niet eens aan houden...
Dan giert het van binnen door mijn lijf...
Hoe zit het dan? Hoe moet het dan? Ik snap het niet! 
En als je de gierende onduidelijkheid eerlijk communiceert...
Dan wordt dat gezien als één grote aandachtsclaim...
Dan gaan er poorten op slot...
Contact onmogelijk gemaakt...
Blokkades of andere begrenzingen... 
Zodat om uitleg vragen niet eens meer mogelijk is...
Het is geen claim om aandacht...
Het is uiting van onmacht...
Omdat jij, onduidelijk mede-schepsel , zo onduidelijk bent voor mij...
Wanneer is daar begrip voor?
Tranen blijven stromen..
Onduidelijkheid doet pijn...
Onbegrip nog meer...
Kon ik maar dood zijn...' 

 

Ik ervaar nu gelukkig niet het rood van toen. Dus ik wil ook niet dood. Dat wil ik alleen in rood. 

Maar een ander heeft naar mij ook verantwoordelijkheid. Richt ook schade aan door door dingen te zeggen... of juist dat na te laten. Door onduidelijk te zijn én de keus maken dat te blijven... Niet bedoeld. En niet voorzien. Maar toch is het zo. 

1 opmerking:

  1. Wel gelezen,maar niet gerageerd.Niet schuldig,dat ben je als je iets expres doet.Dit kun je niet veranderen.

    BeantwoordenVerwijderen