woensdag 3 januari 2018

Observatie

Oudste zat aan tafel een analyse te geven van een gesprek met mij en een autistische vriendin die op bezoek was.
Hij heeft er een goed ontwikkeld oog voor. Zijn leven bestaat overal uit autisten om hem heen: Thuis, bij scouting, op zijn ICT-opleiding. Hij herkent elke autist én hun gedrag.
Hij vond het gesprek van mij en mijn vriendin wat weghebben van een werkoverleg: Wederzijds details uitwisselen. Lachen wat geen lachen is. Tja... Zo inlevend als hij het vertelt, zie ik het ook helemaal voor me. Vanaf een afstandje bekeken ook wel grappig. Tegelijk verdrietig, omdat ik niet weet hoe het anders zou moeten... Hoewel ik daar wel naar verlang. Desondanks vond ik het fijn vriendin weer te zien. Al was het in de vorm van een werkoverleg...


Nog een observatie: wij kunnen geen nee zeggen... zijn te sociaal... te veel bezig met ánderen te plezieren. 
Vriend van oudste wilde mee-eten, terwijl het eigenlijk niet uitkwam en we te weinig hadden. Om vriend oprecht een plezier te doen tóch ja gezegd... niet luisterend naar eigen grenzen (die er letterlijk waren door tekort aan eten). Wij willen maar eindeloos onze tafel delen... Het tekort loste zich op, doordat vriend eten van zijn moeder meekreeg. Maar in plaats van dat geschenk aan te nemen, gaan wij nog vragen wat we daarvoor moeten betalen... Terwijl het een gift was... Oudste vind ons sociaal zwaar gestoord in dat opzicht... en wij denken enkel goed te doen... Tja...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten