zondag 7 januari 2018

Verwarde ziel

Wie mij een beetje op Twitter volgt, ziet dat ik BLIJF worstelen met oud zeer. Oud verlangen. Oude vragen. Vragen die schreeuwen om gehoord te worden.
Maar ergens tussen april vorig jaar en nu is er kennelijk iets gebeurd dat bij andere partijen heeft doen besluiten om op de oude manier afstand te houden. Wat? Wat ging er mis? Ja, ik ben allerlei zoektochten aangegaan - juist vanuit niet begrijpen waarom die ander aandacht krijgt. Wat maakt dat zij uitzondering zijn op voor mij vage regels. Dat was mijn zoektocht. Een zoektocht die gigantisch mis ging. Omdat alles al dichtgetimmerd was, voor mij als crimineel.
Omdat gesprek niet mogelijk was - over 'waarom? Wat ging er mis? Wat kunnen we doen om het samen op te lossen?' - zijn er alters uit de kast gekomen... Waardoor de crisis nog dieper werd...
Maandenlange pogingen om toch alsjeblieft het gesprek aan te gaan worden weggewimpeld als 'voorzien in autistische behoeften'...
De pastor wordt er bij gehaald om mij te vertellen dat ik los moet laten, omdat ik personen te groot maak. En hoe hard ik ook oprecht mijn best doe los te laten... De vragen blijven in mijn hoofd. 'Waarom? Wat is er gebeurd dat het oude gedrag jegens mij gehanteerd wordt? Hebben zij het wel goed begrepen? Is mijn gedrag niet te groot gemaakt? Kunnen we niet alsjeblieft elkaar recht in de ogen kijken in plaats van elk contact mijden en zelfs via anderen laten mededelen dat ik dit los moet laten...
Ik schreeuw om gehoord te worden, maar ben voor hen een worm gelijk. Mijn schreeuw mag er niet zijn...
Praat met mij!! Dat blijft mijn ziel schreeuwen...
Als ik begrijp wáárom er zó met mij wordt omgegaan, kan ik de vragen loslaten. Ik maak mensen niet te groot, maar de vragen. Zolang de vragen de vragen blijven - omdat er geweigerd wordt het gesprek aan te gaan - blijf ik vanbinnen op drift raken.
Allerlei maatregelen genomen om personen uit mijn leven te bannen. Maar de vragen blijven me als onopgeloste monsters bestoken. Ze prikken en bonken in mijn hoofd...
Dezelfde persoon die zegt dat ik moet loslaten om dat de persoon te veel eer krijgt, doet zelf niet anders dan de persoon adoreren. Elke post en elke tweet wordt geliked, geëerd en van reactie voorzien. Alles wat gezegd wordt, is prachtig. Er wordt enorm opgekeken tegen de oprecht goede gaven van deze persoon (en andersom ook). Door heel veel mensen overigens... Maar als ik adem, dan heet dat te groot maken, etc... Puur vanwege mijn autisme.
Een antwoord op de onopgeloste vragen die bonken in mijn hoofd is mijn autisme. Dat is het punt waarop alles is misgegaan. Maar dat dat als reden wordt gebruikt om met mij het gesprek niet aan te WILLEN gaan...
Praat met mij, schreeuwt mijn ziel.
Mijn ziel is de afgelopen week nauwelijks te temmen... 😢😢😢😢
Wetend dat het bijna vechten is tegen een stuk beton... Zó vasthoudend is men in het absoluut niet willen voorzien in mijn intense roep te willen praten...
Mijn ziel voelt verscheurd en verward...
En dan zing je met de woorden van Psalm 72 mee:

'4.
Hij zal de redder zijn der armen,
hij hoort hun hulpgeschrei.
Hij is met koninklijk erbarmen
hun eenzaamheid nabij.
Hij helpt, met hun bestaan bewogen,
die zijn in vrees verward.
Hun bloed is kostbaar in zijn ogen.
Hij draagt hen in zijn hart.'

Mijn nood gaat Hem niet voorbij.
Met koninklijk erbarmen is Hij erbij.

Het zegt iets over Zijn omgang met mensen. Op een koninklijke manier gaat Hij met je om. Dat zegt iets over het respect dat Hij voor je heeft. Je bloed is Hem zoveel waard, dat Hij je Koninklijk benaderd. Wat een liefde. Wat een zorg. Hij geheel anders. Dát brengt mijn eenzaam schreeuwende ziel tot rust. Stelt me gerust. Of Hij in mijn oor fluistert 'Ik zie je...' De Koning knielt bij mij neer. De omgekeerde wereld. Opgetild, gedragen IN Zijn hart.

Waar mijn schreeuwende ziel zich geen raad weet, omdat het met opzet structureel ongehoord blijft, komt Hij met dit antwoord. Zo blij als een kind!!!

1 opmerking: