zondag 14 januari 2018

xray koffertjes

Vanavond naar www.iambloft.nl geweest. Veel gerust vandaag, anders hield ik het niet vol. De film werd ingestart (https://www.moviemeter.nl/film/38180). En daar zat hij. Die man met het xray (röntgen /botscan) koffertje op zijn schoot. Het was in 2012 dat ik deze film zag. Morgen (15 januari) is het 6 jaar geleden dat ik op een zondagavond dingen uit mijn jeugd vertelt heb. Een datum die ik vervloek nu ik weet wat er allemaal achter aan kwam. Een datum die ik zegen om toch de positieve dingen die er uit voort kwamen. Heling die alleen langs deze weg kon komen. De weg van zichtbaarheid en in het licht komen. Waarvan deze zondagavond de start was. En de continue aanmoediging tot zichtbaarheid in alle nood. En daar waar mijn natuur is: Depressief terugtrekken, is die aansporing zichtbaar te zijn toch blijven haken in mijn koppie.
Recent voorbeeld:

Ik zocht iemand met een aanhanger  om met mij te oefenen. Uiteindelijk iemand gevonden!!! Mensen gaan bellen en mensen hadden wel tips. Dus via via via. Rechtstreeks vragen aan mensen helpt het best. Binnenkort gaan we oefenen. Vlakbij waar ik woon. Dat ik dit doe is uiteindelijk de positieve vrucht van de periode hierboven beschreven. Onder de deken vandaan en zichtbaar zijn. Dat dit een positieve vrucht is van die periode ben ik zeer dankbaar voor. Het kost me alles. Maar als ik het doe en het lukt: Bére trots op mezelf! (En op diegene die me dat in die periode is blijven stimuleren om dingen zó aan te pakken. Dikke pluim. Want jaren later is dit in mijn koppie de drijfveer om het toch telkens weer te proberen. Een trage leerling, maar wat in mijn koppie geplant is, blijft er zitten. Negatief én net als in dit voorbeeld positief).

Maar goed. In dat jaar - 2012 - vierde ik in oktober mijn 45e verjaardag. Een hele andere dan een jaar ervoor. Kilo's lichter door verwerkingen. Maar ook loodzwaar. Minder 'op'/burnout dan het jaar ervoor. Het was een verjaardag die we in gezinskring vierden. We gingen naar de videotheek om een film te huren die we wilden kijken als jongste op bed lag. Ik ben niet zo'n filmkenner. Deze stond voor op een schap. En in een impuls nam ik hem mee. En het verhaal maakte indruk. 6 jaar later hebben we het er in het gezin nog over. Over het eindeloze trieste gesjouw met dat xray-koffertje. Dat bizarre beeld is ons altijd bijgebleven. En het herinnert me aan een dierbaar gezinsmoment (film kijken) dat op deze manier een mooie 45e verjaardag werd.

1 opmerking: