zondag 25 februari 2018

Grenzen....???

Op deze zonnige zondagochtend giert mijn hoofd weer naar het niet gehoord willen worden... zeer vasthoudend... waarbij de vraag is, wie er hier nu autistisch is... 

Mijn hoofd is weer terug bij het startpunt waar het misging... 
De stompzinnige fout gemaakt om een week na een dierbare lunch vragen te stellen over een lezing... in de verwachting dat dat wel kon... 
Foute stompzinnige verwachting... hoe kon ik zo dom zijn???? ... nee hoe konden WE zo dom zijn dat we bij de lunch ons niet uitgesproken hebben wat te verwachten... 

Kortom: mijn verwachting was verkeerd... kreeg er dus geen antwoorden op... ga dan in paniek die ontstaat bellen... fout fout fout. 
Dan had je in die tijd nog zo'n FB ticker (godzijdank bestaat dat kreng niet meer), waarbij je ongevraagd en ongewild de gangen van je vrienden na kon gaan. Stond gewoon rechts boven in je FB scherm bij de desktop versie van FB. 
Daar zag ik dus vrolijk voorbij komen waar degene waar ik mee geluncht had en nadien geen antwoorden op vragen kreeg, allemaal op likete of reageerde. Als het openbare Posts van hun vrienden waren zag je dat. Al was ik niet met diegene bevriend... een vriend van mij reageerde erop. Zo reageerde deze persoon om de haverklap op een B.W. Wie is toch die B.W. dat die wel aandacht kreeg? En nog vaak ook...  Ik snapte er niets van... Wie is de echtgenoot daarvan... Hup... profiel aanklikken... Hey... diens profielfoto's waren ook al geliked door... Zijn het irl vrienden, of naaste familie? Als dat zo is, dan snap ik het!!!!! Dan heb ik rust... De relatie met degene waar ik mee geluncht had, bleek zó teer dat ik het daar dus niet meer aan durfde vragen... als ik al geen antwoord kreeg op vragen over een lezing... (als anderen vragen hebben over een lezing, is men benieuwd naar diens vragen... keurig met kleurtjes in een boek geplakt... heb ik vragen, dan heten het autistische behoeften... Ik zie het verschil niet... en als je het onderscheid puur maakt op een handicap die een vragensteller heeft, vind ik dat veel weg hebben van discriminatie). Dus maakte ik de stompzinnige fout proberen de vraag te stellen via een account dat ik met 2 anderen beheer en via een alter. Antwoord op de vraag heb ik nooit gekregen. Hoeft ook allang niet meer. Dat ik bij een geheimzinnige zeer naaste (in wat voor opzicht dan ook) was uitgekomen bleek wel uit het feit dat het binnen een seconde verteld was aan degene waar ik mee geluncht had. Terwijl ik alleen NIEUWSGIERIG was wat voor mensen dat waren die dan wel die aandacht kregen... Als ik snap in wat voor relatie ze staan, begrijp ik het. Dan is het niet meer dan logisch. Tuurlijk schenk je aandacht aan broers, zussen, neven, nichten. 
Meer hoefde ik niet te weten... enkel dit... 
Maar er zijn zeer grote conclusies aan getrokken. Het schijnt relationele gevolgen te hebben. 
En misschien vertel ik het wel helemaal fout, maar als ik de beide waarheden naast elkaar wil leggen, omdat er zo'n groot drama van geworden is, dan blijft het ijzig stil... 
Is het echt zo grensoverschrijdend wat ik deed? Ik heb niets gedaan! Niets met gegevens gedaan. Niets persoonlijk aan mensen aangedaan. Weet niet waar ze wonen. Enkel dit verhaal. 
'Je zit diep in mijn netwerk... penetreren... '... woorden die naar mijn hoofd geslingerd zijn en als ern zwaard mijn hart gebroken hebben... Evenals het gehoord hebben dat er relationele schade zou zijn... Meer dan zoets vaags hoor ik niet... Ik vind het VRESELIJK als dat zo is, en als je bovenstaande leest, staat dat toch totaal niet in verhouding tot wat ik gedaan heb? 

Het blijft rondjes draaien in mijn hoofd... 

Waar ik geen kwaad in zie, voelt voor de ander als heel kwaad... 
Waar ik geen grensoverschrijding in zie, voelt voor de ander als diep penetreren... 
Grensconflicten waar je over moet praten. 
Zeker voor iemand die autistisch is. 
Want wat begrijp ik nu van grenzen die niet uitgelegd worden of zijn? 
Dat valt samen met dat bespreken van verwachtingen wat we nagelaten hebben... 

Voor de ander voelt dit als diep penetreren. 
Of laten wij zo gemakkelijk over ónze grenzen gaan? 
Of hebben we nauwelijks grenzen... 
Ik/wij zien er weinig kwaad in als mensen met zulke vragen als bovenstaande bij ons uit konen. Zeker als ze uit leggen waarom. 
Als iemand daar nu rust mee heeft... prima! 
Ben ik dan zo grenzeloos? 
Laat ik dan over me heen lopen? 
Laat ik dan mijn tuin plat walsen? 
Nee. Mensen kunnen altijd gegronde redenen hebben voor de meest gekke vragen. 
Misschien ben ik/zijn wij wel te naïef in de ogen van degenen die menen hun tuin te moeten beschermen tegen met name autisten. 

En mensen komen bij ons ook weleens met gekke vragen. Waarvan je denkt... waar maakt die zich druk om??? 
Ik luister. Mijn man luistert. We lopen een stukje met hen op. En thats it. 

Want even overviel het me vanochtend, toen de plaat in de repeatstand kwam. 
Als een ander dit als grensoverschrijdingen ziet, en wij niet, zijn onze grenzen dan te dun? 

 

Vallen onze piketpaaltje bijna om? Of hebben we die helemaal niet? 
Ik denk dat we een andere levenshouding hebben, bedenk ik me nu al schrijvend. 
We hebben wel paaltjes, maar gaan daar soepel mee om. 
Net als mijn man op zijn werk bij sociale zaken. Formeel moet hij een vreemde storting van 30,80 euro natrekken. Volgens de regels van de wet. Hij doet zijn handen voor zijn ogen... Wat zijn nu 3 tientjes. En hij gunt het die mensen... Om vervolgens op zijn flikker te krijgen van zijn baas. 

Wij gaan per definitie uit van het goede van de mens... 
In mij wordt kennelijk toch iets bedreigends gezien... concluderend uit de angst dat ik foute dingen doe... En dat in hun ogen ook gedaan heb... 
Eigenlijk bewijst dat hoe slecht ze me kennen... 

Het is wel zo dat zulke dinge me zóveel verdriet doen dat vanuit die pijn slechts naar boven kan komen... zó extreem is die pijn. 

Zo schrijf ik een keurig, respectvolle mail. Met heel respectvol het verzoek om er over te praten. Totaal geen haat. Geen boosheid. Enkel liefde naar de ander. Met de vraag of men dan op zijn minst wil laten weten of men op dit respectvolle verzoek in wil gaan. 
Maar de ander meent dat zwijgen duidelijkheid is. 
zeer vasthoudend in consequent NIETS laten horen... 
waarbij de vraag is, wie er hier nu autistisch is... 
de ander denkt door consequent daarin te zijn, dat dat duidelijkheid geven aan een autist is. 
De enige duidelijkheid is met elkaar praten over die verschillend beleefde waarheden. 
Ik heb al 5000x gezegd dat het me spijt... (al is er meer kwaad gedaan in de ogen van de ander dan in de ogen van mij... maar het spijt me als die ander dat zo ervaart. Spijt van mijn daden die verkeerd vielen...). Het is overigens niet de eerste keer dat ik spijt heb... 

 

Het is vaker door grote onduidelijkheden mis gegaan. Dit was al in 2012. December 2012.  Met dat verschil, dat er over gepraat kon worden en er van beide kanten een verse start kon zijn. 

Als ik ergens een grens voel is het wel de respectloosheid om mijn respectvolle en zeer integere vraag stilzwijgend aan de kant te schuiven... 

Het is dat ik er in het voorbijgaan naar vroeg, en een 'nee' kreeg. 
Anders zou ik echt zo in de goedheid van de ander geloven dat zwijgen ook een 'ja' zou kunnen zijn. 
Dat de ander in ziet, dat praten toch echt wel goed is. 
Want zelfs dat blijf ik doen..l in de goedheid van die ander geloven...

'Gebruik ik mijn tijd ten dienste van mezelf, of ten dienste van een ander?' Woorden die ik ooit eens hoorde uit de mond van die ander. Als het om autisten gaat, wordt er nog geen seconde tijd aan gespendeerd. Dan blijven de kaken stijf op elkaar. De mails onbeantwoord. De ogen afgewend. De binnenkomende telefoontjes weggedrukt. 
En toch blijf ik geloven dat de ander tot andere inzichten komt... 
Omdat ik niet kán geloven dat het tegenovergestelde waar is. Zo zit ik helemaal niet in elkaar!!! En mijn man ook niet!!! 

Ik heb de stellige overtuiging dat persoon mij als een verziekt mens ziet, dat persoon wil controleren/manipuleren en als dat niet bij persoon lukt, ik het bij mensen uit de omgeving van die persoon probeer. Om onwaarheden te verspreiden. Een wig te drijven tussen persoon en anderen. 
Een stalkende narcist. Zulke zieke mensen kun je het beste consequent negeren, er geen aandacht aan besteden en net doen of je toenaderingspogingen niet hoort en ziet. Als ik zo zou zijn, zou ik het begrijpen. 
Ik twijfel zelfs of ik zo'n soort verziekt mens ben, gezien de gekozen aanpak van persoon... Zelfs dat etiket vestigt zich al in mijn hoofd... 'ben ik dat dan echt... ken ik mezelf dan zó slecht...?' 
Ik kijk in de spiegel. Ik zie met tranen gevulde ogen. Dat ik in mijn eigen ogen kijk, is op zich al een wonder. Ik zie gebroken ogen. Ogen die vol zijn van liefde. Voor mezelf én voor de andere persoon... 
Die met zwijgen en niet willen praten écht meer kwaads doet dan goed... 
Ik blijf hopen dat dát inzicht komt. 
En dat deze ogen de anderen kunnen ZIEN en vice versa. En we niets anders kunnen zeggen als: 'ik zie Jezus in jou!' 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten