woensdag 28 februari 2018

Help!!!! Loslaten is het onmogelijke eisen!!!!! Me steeds verder in de wanhoop drijven, in plaats van er uit...

Hij ziet zijn kind.
Hij ziet mij.
Hij ziet mijn verdriet.
Mijn onmacht.
Mijn hopen.
Mijn mezelf laten afwijzen.
Mijn oprechte bedoelingen...
Mijn niet los kunnen laten...
Juist omdat ik anderen lief heb...
En het voor mij niet kán bestaan,
Dat ik de ander zóveel pijn heb gedaan
dat contact onmogelijk blijkt...
Hij ziet mijn verdriet...
Hij wil me helpen.
Maar kan dat ook niet.
Hij wil voor me opkomen.
Omdat het hem raakt.
Het raakt hem, omdat het mij zo raakt.
Hij weet als één van de weinigen dat loslaten voor mij onmogelijk is als dingen niet goed afgesloten zijn.
Hij kent als geen ander mijn pijn. 

Ziet nou verder niemand dat loslaten niet bestaat?
Dat loslaten een nep iets is?
Een half jaar kleuren.
Contact vermijden.
Want ik mag niet zien dat een ander wel normaal benaderd wordt.
Dus moet ik kleuren.
Maar na 9 maanden kleuren hield mijn hoofd dat niet meer vol.
Op een respectvolle manier contact zoeken, was wat ik deed.
Ton schrok ervan.
'Waarom wil en zoek je zoveel leed?'
Dat vroeg hij aan mij.
Omdat hij op zijn klompen aanvoelde dat mijn respectvolle verzoek respectloos genegeerd zou worden.
En toch steunt hij me dan.
Omdat hij ziet wat het met me doet.
Hij kent als geen ander mijn hoofd.
Dat het pas rust vind als er respectvol naar me geluisterd is.
Als ik gehoord ben.
Ik ben vandaag gaan bellen.
Omdat er contact moest en zou komen.
Ton was er al bang voor. Zei vanmorgen toen hij wegging: 'niet doen hé'. 
Maar hij voelde al hoe zeer mijn hoofd steeds verder begon te koken.
Dus ik bel hem op zijn werk om het te vertellen dat waar hij bang voor was gebeurde. 

Hij snapt als geen ander dat die dwang opspeelt, juist als ik niet gehoord wordt.
Als iemand het weet, is hij het wel. 
Hoe vaak is hij er niet het 'slachtoffer' van geweest als hij me - zonder opzet (dat is het verschil!!!) - niet hoorde?
Hij is niet boos.
Alleen verdrietig.
Hij heeft gehuild.
Met mij.
Dat het zóver moet komen,
dat ik er dwangmatig van wordt...
Is dat echt wat de ander wil?
Mij op dit punt drijven...
Kennelijk...
Want kennelijk is er na april vorig jaar zóveel gebeurd dat de ander de keus gemaakt heeft er niet over te willen praten...
Precies de reden dat het in september gierend mis ging met al die alters... 

Waarom die anderen wel en ik niet.
Dat is wat ik via alters wilde weten.
Ik kende diegene echt niet!!!!!!!!!
'je zit diep in mijn netwerk... penetreren... je kent die wel'.
Nee, nee, nee, nee.
Nee nee nee, was exact het antwoord op mijn respectvolle verzoek.
Hoe mis moet het nog gaan???

Wat kan een mens zich diep onbegrepen voelen...
Ook door al die mensen die maar denken dat ik het 'even' los kan laten...
In de handen van God praten.
En het daar niet meer uit terug eisen.
Wat weten ze van mijn hoofd?
Al die maanden dat ik het in Zijn handen leg, krijg ik letterlijk het beeld van een huilende Jezus die naast me zit.
En zo is Ton ook.
Hij gaat ook naast me zitten.
Is de enige die niet roept 'laat los'.
Hij wenst het me wel toe.
Maar heeft weet van de onmogelijkheid. 

Zeggen dat ik het moet loslaten is het onmogelijke eisen.
Dat is letterlijk tegen iemand zeggen dat je één been weg moet denken.
Een been dat zwaar ontstoken is.
Leg dat been maar bij Jezus en ga voortaan maar hinkelen.
Neem dat been maar niet terug.
Ga maar kleuren, zodra je toch weer aan dat tweede been denkt.
Maar de ontsteking blijft.
Die zit vanbinnen. 
De pijn vlamt op. 
En je denkt er weer aan. 

Jezus zegt niet: loop maar op één been.
Die laat me lopen met beide benen.
Zowel het zieke als het gezonde been.
In mijn hoofd bestaat de tool loslaten niet.
Tenzij hetgeen ik vasthield ook ten volle tot zijn recht mag komen.
Het niet meer weggedacht hoeft te worden.
Maar het er mag zijn.
Als er ruimte voor is gemaakt.
En dat is wat Ton voortdurend doet.
In het mij steunen.
Hij geeft het de ruimte.
En dat is wat ik ook van die ander verlang.
Geef het de ruimte!
Laat het er zijn!
Laat mijn verhaal er zijn!
Accepteer dat ik het niet kan loslaten als iets niet uitgesproken is!
Ton kent dat van mij.
Dat ik helemaal gierend gek wordt, als er iets hangt tussen hem en mij.
In plaats van mijn gedwang dan te negeren in de hoop dat het over gaat - wat nooit zo is, het maakt het dan alleen maar gekker... - geeft hij ruimte om te luisteren naar wat er hangt.
Soms hing het alleen in mijn hoofd.
En niet in het zijne.
Maar eenmaal uitgesproken naar elkaar is dat ontstoken been geheeld.
En hoef ik niet meer mijn best te doen dat been te negeren.
Want er vlamt niets meer vanbinnen.
Er is geen pijn meer die me voortdurend aan de ontsteking herinnert. 
Ik kan ongehinderd op twee benen lopen. 
Bij de ander vandaan. 
Of naar de ander toe. 
Net wat de ander wil. 

Ton zou ook deze ontsteking weg willen nemen... 
Maar dat lukt hem niet. 
Al zijn pogen uit liefde voor mij ten spijt. 
Ton zou ook deze ontsteking weg willen nemen. 
Maar dat lukt hem niet. 
Het enige wat hij kan doen is mij ECHT zien in mijn verdriet. 
En dat doet hij. 
En erkennen dat loslaten voor mij het onmogelijke eisen is. 
Echt waar. 
En dat doet hij. 
En samen onophoudelijk bidden... al is het loodzwaar... dat de ander dit ook ECHT leert zien. 
En huis en hart openzet 
Om te luisteren naar wat hangt. 
Soms alleen in mijn hoofd. 
En niet in dat van de ander.
Maar eenmaal uitgesproken naar elkaar is dat ontstoken been geheeld.
En hoef ik niet meer mijn best te doen dat been te negeren.
Want er vlamt niets meer vanbinnen.
Er is geen pijn meer die me voortdurend aan de ontsteking herinnert.
Ik kan ongehinderd op twee benen lopen.
Bij de ander vandaan.
Of naar de ander toe.
Net wat de ander wil. 

Jezus ziet me echt.
Hij bidt met ons mee.
Ik loop dagelijks zoals op deze foto op Jezus toe.
Met vreugde begroeten we elkaar.
'Ben je daar weer?'
'Zeker weer met dat te zware verdriet?
Dat iemand je niet ECHT ziet?
Dat gewoon niet KAN.
Zoals ik niet loslaten kan. '

Hij veroordeelt me niet. .
Hij lacht.
Ik lach.
Voel de vreugde van gezien zijn.
Gezien door Jezus.
Gezien door Ton.
Een high five en ik vertrek.
Er rolt een traan over Jezus' wangen.
Ton zit huilend met me aan de telefoon.
We weten dat de ander het niet KAN.
We weten dat mijn hoofd het loslaten niet KAN.
Wat moeten we dan?
Anders dan samen bidden, samen huilen?
Samen zoeken naar het plan van onze Heer?
Samen zingen en getuigen.
Dat Hij nooit loslaten zal.
Om mij vast te houden in mijn 'niet los kunnen laten...'. 

De ander eist het onmogelijke van me door te denken dat ik het wel los kan laten als die mijn toenemende gedwang maar negeert... 
Want dat doen mensen die niet ECHT zien...
Die denken dat het dan wel verdwijnt...
In ieder geval laten ze het bij mij.
Dat ik wil dwingen is mijn probleem, niet het hunne... 
Dat dwingen is een SYMPTOOM van het negeren van de ontsteking. 
Niet de ontsteking zelf. 

Dat dwingen is een SYMPTOOM omdat er juist maar geen duidelijkheid komt. 
Ja, duidelijkheid in het geen contact willen. 
Maar duidelijkheid over de waarheid van de ander naast die van mij? 
Het uitblijven daarvan doet de stress dusdanig toenemen dat ook de dwang toeneemt. 
Juist bij verhoging van stress neemt de dwang toe. 
En bij het structureel niet gehoord willen worden, neemt die stress toe, wat de dwang weer doet toenemen, wat de ander weer doet besluiten niet op de dwang in te willen gaan, wat de stress weer verder opvoert, wat de dwang nog erger maakt. 
Een cirkel die je enkel doorbreekt door de stress te laten verlagen. 
Door te horen en ECHT te zien. 
Ik dwing niet om het dwingen en een ander willens en wetens te manipuleren en dat hij naar mijn pijpen moet en zal dansen. Want ik snap ook nog wel dat een ander dat niet wil. 
Op mijn commando naar mijn pijpen dansen. 
Ik dwing omdat mijn stressniveau steeds verder opgevoerd wordt, juist omdat een ander denkt dat het beter is niet op dwang in te gaan. Maar die cirkel kan het beste voorkomen worden. 
En dat is wat Ton doet als hij naar me luistert. 
En eenmaal samen in die cirkel beland, daar zo snel mogelijk trachten uit te komen. 
Door ruimte te bieden voor mijn verhaal. 

Maar nu zit ik met een ander in die cirkel. 
En die weet niet hoe dat mechanisme werkt. 
Denkt dat wat je geen aandacht geeft, niet groeit. 

De dwang is een overlevingsmechanisme die ik inzet omdat ik de complexiteit van communicatie niet snap. Het systeem van dat een ander geen contact wil. 
Het is een noodzakelijke strategie tegen de zeer verhoogde stress, omdat ik NIETS snap van het maar niet gehoord kunnen en willen worden. 
En die stress neemt toe naarmate dat niet horen in stand blijft, juist door die dwang. 

Ik heb gehuild, met Ton aan de telefoon. 
Ik heb gehuild, bij Jezus op schoot. 
Omdat van mijn hoofd het onmogelijke geëist wordt. 
En pas als je dat leert snappen, snap je ook dat het geen kwestie is van wel of niet toegeven aan dwang. 
Dan snap je dat het ECHT zien is. 
En verdwijnt de dwang. Omdat dan eindelijk de stress kan afvloeien. 
De pus er uit. 
Het been weer bruikbaar. 
Mijn hoofd weer op rust. 

We blijven bidden. 
Want door de explosieve toename van die stress, raak ik zwaar overbelast. 
We blijven bidden voor geopende ogen hiervoor. 
We blijven bidden. 



1 opmerking: