zondag 18 februari 2018

Hoe ver liefde gaat...

De jongens (oudste en vriend) willen zó graag naar B.Loft. Hoewel het dit keer beter was van niet, deed ik het terwille van de jongens.

Iemand blokkeert... Om mij. Ik blokkeer... Om de ander. Een uur lang naar een groen kruis gekeken. Tussen hoop en vrees. De vrees dat de blokkade zó groot is dat de deur dicht blijft. De hoop dat Hij door die blokkade heen kan breken. Helaas blijkt de vrees bewaarheid. Dat respecteer ik. Het is verdrietig dat ik de oorzaak van die blokkade ben. Dat er kennelijk zóveel gepasseerd is.

Mijn man zit naast me terwijl ik deze blog schrijf. Hij leefde tevoren al in die hoop. In zijn hoofd komt niet op dat deze vrees echt waarheid zou worden. Waarom niet? Omdat hij zowel mij als de ander zo gunnen dat ik niet meer apatisch naar ern kruis hoef te kijken en die ander niet meer letterlijk blokkeert en afweert.
Hij kan alleen maar in het goede geloven.
Hij zou ons beiden zó graag willen helpen om tot elkaar te komen...
Vanuit het geloof in het goede en zich niet vóór kunnen stellen dat deuren écht dichtblijven. Dat het groene kruis inktzwart wordt, is geen scenario voor hem. Maar tegelijkertijd voelt én ziet hij het ontwijkgedrag. Van de ander. En dat maakt dat we beiden in diep verdriet, zonder woorden bij elkaar zitten... Hoe is dit in vredesnaam mogelijk... Het blijkt mogelijk. Hij vraagt zich hardop af wat hij hier nog in kan doen. Uit liefde voor mij en de ander zou hij tot het uiterste willen gaan.

Hoe is het mogelijk dat het zó mis ging na ern dierbare lunch dat weer een beginpunt leek. Dat duidt op heel veel onuitgesproken dingen. Alsjeblieft God: Ik bid dat zijn ziel verandert. Dat hij op zijn knieën gaat en dat Hij hem de kracht geeft de blokkade te overwinnen. Zodat Hij kan helen. Want het kan Hem héél veel schelen. En ik bid elke nacht voor hem. Omdat ik het zó verdrietig vind, voor hem, dat hij zo geblokkeerd is... Door mij... Hopelijk val ik ooit in slaap...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten