donderdag 8 februari 2018

Mijn hartsverlangen

Kort geleden stelde ik op FB deze vraag: 

Durf je dit een ander te vragen? 
Wat zouden je antwoorden zijn als het jou wordt gevraagd? 

"Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. Ik wil weten waar je naar hunkert en of je durft te dromen over de vervulling van je hartsverlangen... 
Ik wil weten of je het wilt riskeren voor gek te staan ter wille van de liefde, ter wille van je droom, ter wille van het avontuur te willen leven... 
Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet getroffen hebt, of het verraad van het leven je opengemaakt heeft of ineengekrompen en gesloten uit angst voor nog meer pijn. Ik wil weten of je met pijn, die van mij of van jezelf, stil kunt blijven zitten zonder op te staan om hem weg te stoppen of af te zwakken of te herstellen... 
Ik wil weten of je iemand anders teleur kunt stellen om trouw te blijven aan jezelf. 
#OriahMountainDreamer "

Ik hoefde geen antwoorden. Wat ik wel hoopte was dat mensen over hun eigen verlangens gingen nadenken. 
En ik ben het zelf ook gaan doen. 

 

Als ik een verlangen heb, dan herken ik die meestal doordat het iets is dat ik dwangmatig najaag. Het móet en zal gebeuren. 
Ik móet die feiten kennen... 
Ik móet dat E achter B- rijbewijs halen. 
Soms ben ik me niet eens bewust van een verlangen, maar ben wel ergens dwangmatig op gericht. Vaak blijkt daar dan toch een verlangen onder te zitten. Het verlangen om gezien te worden, gehoord, begrepen, om te slagen (= niet falen). 
En lukt dat niet, dan dwing ik het af.... 

Maar wat is mijn HARTSverlangen? Ik hoefde niet lang na te denken over deze vraag. Mijn HARTSverlangen staat in deze bijbeltekst: 
Vergeld geen kwaad met kwaad, maar probeer voor alle mensen het goede te doen. Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ Romeinen 12:17-19

(Een soortgelijke tekst uit 1 Petrus 3: 8Tot slot vraag ik u: Wees allen eensgezind, leef met elkaar mee, heb elkaar lief als broeders en zusters, wees barmhartig en bereid de minste te zijn. 9Vergeld geen kwaad met kwaad, en als u wordt uitgescholden, scheld dan niet terug; zegen juist, opdat u ook zelf zegen ontvangt, want daartoe bent u geroepen. 10Immers: ‘Wie het leven liefheeft en gelukkig wil zijn, moet geen laster of leugens over zijn lippen laten komen, 11hij moet het kwaad uit de weg gaan en het goede doen, en voortdurend vrede nastreven. 12Want de Heer verliest de rechtvaardigen niet uit het oog en luistert naar hun gebeden, maar hij keert zich tegen wie kwaad doen.’)

Mijn hartsverlangen is: Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. 

Als er door on-begrijpen geen vrede is – verstoorde verhoudingen – ben ik zelfs bereid ter wille van het hartsverlangen voor gek te staan. Pogingen doen om te praten voor het herstellen van die vrede. Paniek als ik ongehoord blijf (dat gedoe met die alters: zie veel verdriet). 

Het verraad van het leven (verstoorde verhoudingen door misbegrijpen en al wat binnen mijn vermogen ligt om dat te herstellen blijkt te weinig) doet me ineenkrimpen. Het plaatje (met alle mensen in vrede leven) is niet kloppend. Zelfs als maar één van de honderd personen iemand is waar geen vrede mee is, blijf ik strijden tot ook bij die honderdste die vrede er is. Voor zover het in mijn vermogen ligt…

Wat ligt dan wel in mijn vermogen? Zorgen dat ik zoveel mogelijk groen blijf, zodat er door rood geen onvrede hóeft te komen. 
Die weg zorgt voor meer rust dan – doodvermoeiend – blijven strijden. 
Zelfs als dat betekent dat ik een ander teleur moet stellen. Geen felicitaties meer. Geen goede wensen. 
Ik zorg voor mijn eigen groen en dan zijn de relaties ook groener.

Vrede… met alle mensen... Op zich een goed streven… Maar: 

Wanneer is er dan vrede? Wanneer is dat doel bereikt? Als mensen voldoen aan de plaatjes die ik in mijn hoofd heb? 


Wat ik wel weet is dat geen vrede hebben met iemand me echt pijn doet. Diep in het hart raakt. Omdat ik diep van binnen voel dat verstoorde verhoudingen niet is zoals het bedoeld is. Het is niet recht. En in plaats van het recht maken bij Hem te laten, is het voor mij een drijfveer om zelf te strijden voor het verdwijnen van wat krom is. Ervaar ik het als onrecht als blijkt dat het een strijd van één kant is. Dat kennelijk die ander er geen probleem mee heeft om met iemand in onvrede te leven. Ben dan zó dwangmatig gericht op die vrede dat ik zelf recht wil spreken, wreken als het uitblijft. Vanuit de pijn van een niet vervuld hartsverlangen. 


Een niet vervuld hartsverlangen als het gaat om mensen uit mijn verleden waar geen vrede mee was (en geloof me... ik ben echt wel bezig (geweest) met daders te zoeken, trachten familie te achterhalen etc., maar blijf steken en de onvrede blijft in mijn koppie haken..). 

Een niet vervuld hartsverlangen als het gaat om mensen in het nu. Ik ben zelfs bereid voor gek te staan om de vrede terug te winnen. Zo diep zit dat verlangen.  


Ik wens je vrede. Ik wens mezelf vrede. Met mezelf. Met alle mensen. Zo diep zit dat hartsverlangen.. een verlangen uit mijn tenen. 






 


1 opmerking:

  1. Een Vrede die alle verstand te boven gaat...dat wens ik je toe

    BeantwoordenVerwijderen