woensdag 28 februari 2018

Rapport

Het staat al jaren in jongstes rapportje. Leerroute 1. Dat betekent het laagste van het laagste. Het doel is ook allang niet meer om hem nog van alles te leren. Maar vooral om hem een leefbaar leven te geven. En dan is ontwikkelen niet meer een doel, maar een vrucht. Dat dat op school goed lukt, blijkt uit bovenstaande positieve zinnen.

Wij zijn diep dankbaar voor die positiviteit. Het is in het verleden wel anders geweest. Dat we zoveel negatieve verhalen over hem te horen kregen dat ik serieus ging denken dat ik een monster op de wereld heb gezet.

Hij is geen monster. Hij is zoals hij is en wij genieten ervan als anderen hem ook zo leren kennen. Dat dat zo is, blijkt uit bovenstaand mooie rapportje.

Ik zelf laat me wel weer pijn doen. Mijn hartzeer over die ene onopgeloste zaak is zó groot, dat ik het maar niet los kan laten. De ander weet dat hij me pijn doet met weigeren er over te praten. En toch kiest hij ervoor. Ik zorg slecht voor mezelf door me aan zo'n duivel voor mij bloot te stellen. Hij IS geen duivel. Verre van. En mijn diepe wens onopgeloste zaken uit te praten is zó vasthoudend sterk, omdat het me echt pijn doet dat ik kennelijk iets verschrikkelijke gedaan heb, waardoor ik zó vasthoudend geweerd wordt. Wat een verdriet... Ben ik dan echt een monster? Een monster voor die ander. Wat heb ik gedaan dat het zó erg is... Ik wil zeggen dat het me spijt. Zelfs met derden. Maar ik stort daarmee alleen een bak ellende over me uit. Om dat die ander nog vasthoudender is dan ik in het niet willen. WAT HEB IK GEDAAN DAT HET ZÓ ERG IS.. ????

Geen opmerkingen:

Een reactie posten