donderdag 22 februari 2018

Wat een verbolgenheid

In deze blog schreef ik over mijn gedachten over de oudste zoon in de gelijkenis van de verloren zoon: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/02/hij-werd-woedend-en-wilde-niet-naar.html



Ik schreef er dit 'woord-gedicht' over met de beginletters van 'Oudste zoon' van boven naar beneden:

Onder de indruk van het feest
Uit zijn balans, omdat hij denkt dat het niet voor hem is.
Druk met jaloers zijn.
Steeds bezig met alles willen verdienen.
Tot hij mag ontdekken dat liefde ook onverdiend kan zijn.
En hij het eindelijk kan ontvangen.

Zou het echt ook voor hem zijn?
Ook hij is belangrijk!
Ook hij mag in de armen van de naar buiten lopende vader vallen.
Natuurlijk is hij even geliefd als zijn broertje.

Ik zoom nu even specifiek in op dit stukje:

Image may contain: text

De oudste zoon voelt zich enorm tekort gedaan. Wat een verdriet moet hij voelen! Nooit zo'n feest voor hem! Nooit die like of reactie voor mij.
Wat een verongelijktheid. Slachtoffer van zijn eigen negatieve denken.
Al die dagen dat hij samen met zijn vader doorbracht - thuis en aan het werk - is hij vergeten. Het samen eten. Samen delen.
Hij is het vergeten op het moment dat de muziek begint te klinken.
Al die uren ontmoeting die die ander in mij gestoken heeft, ben ik vergeten zodra ik een like of een reactie bij een ander zie. Een primaire reactie! Zeker als je overgevoelig/autistisch bent, waar ik deze oudste zoon zeker van verdenk.
Ja, hij wordt vergeleken met het 'kerkvolk' dat erg van de regeltjes is en de genade niet kan ontvangen. Maar gewoon puur op hem inzoomend, lijkt zijn heftig emotionele gedrag heel erg op rood worden bij autisme. Hij is er enorm van overprikkeld.

Wat zou hij geantwoord hebben op zijn vader?
Ik denk dit... al stampvoetend:
'Pa, moet ik dan ook eerst weglopen, wil ik uw aandacht krijgen? Zulk onverantwoord gedrag vertonen en dan nog een feestje toe?' Hij kookt van woede en heeft spijt van alle dagen dat hij trouw bij zijn vader gebleven is.

Pa antwoord rustig:
'Ons samenzijn voelde voor mij elke dag als een feest. Het feit dat je zo redeneert bewijst hoe verloren en dood je zélf bent. Des te meer reden om mee te feesten. Want ook jij mag je gevonden weten'. 

En ook ik mag me gevonden weten. Zelfs in mijn vermeende verongelijktheid. Zelfs als ik vergeet wat er aan mij voor goeds gedaan is, als ik de muziek voor anderen hoor klinken. Die muziek is ook voor mij!
Er is mij veel goeds gedaan.
Ik mocht in ontmoetingen - veelal op dinsdag - (we waren dinsdagmensen ;) ) mijn verleden zichtbaar maken.. En er Vaders licht over laten schijnen. Als dat geen feest voor mij was. Een ziel wil niets liever dan bevrijd worden van de ballast van het verleden.
Ik herinner me graag het goede, maar laat het letterlijk roven door het gebroken laatste jaar. Ik had het zó graag positief gehouden.

Ik lees momenteel dit boek:

Mijn Dinsdagen Met Morrie

Ik heb het bijna uit.

'Dit boek is de neerslag van een serie gesprekken die de auteur gevoerd heeft met zijn vroegere leermeester, een Amerikaans hoogleraar sociologie, vlak voor diens levenseinde. Door omstandigheden wordt hun vroegere relatie hernieuwd en ontstaat een situatie waarin de hoogleraar in gesprekken met zijn voormalige student levenslessen overdraagt die hij concretiseert aan de hand van zijn eigen leven(seinde). In die lessen staat centraal de wijze waarop een mens kwaliteit van leven leert, zijn sterfelijkheid positief leert hanteren en een spirituele waardering leert vinden voor de moeiten en genietingen van het leven. Het geheel ademt een algemeen religieuze sfeer van levenswijsheid die universeel zal worden aangevoeld. De levenslessen zijn gegoten in een vorm waarbij gesprekken worden afgewisseld door persoonlijke flash-backs. Zo ontstaat een zeer herkenbaar en toegankelijk geheel, dat de lezer meeneemt.' 
(Een gecopiëerde recensie van Bol.com)

Morrie (de professor) en Mitch ontmoeten elkaar op dinsdagen en noemen zichzelf daardoor 'dinsdagmensen'. Heel veel van die levenslessen herken ik ook wel uit de manier waarop mijn 'Luisteraar op de dinsdagen' in het leven stond. 
Van zulk soort wijze levensvisies kun je nooit genoeg krijgen. 
Dus in Morrie vindt er gewoon een voortzetting plaats van iemand die wijsheid heeft opgedaan in die levenslessen en dat nu ook naar mij overbrengt. Ik smul er van. Omdat het zo het hart raakt. Hoe zeer ik ook vaak in mijn hoofd zit - door mijn autisme: Ik voel wel aan hoe dat leven met je hart werkt. Alsof ik het op zulke momenten mag ervaren. Alsof er glimpen van binnen komen. Van het bezielde leven van deze Morrie. Van de vroegere Luisteraar. Van andere boeken die me de weg wijzen. 
Ik laat me graag onderwijzen door bezielde mensen en schrijvers. Hoe haaks dat ook op mijn autisme lijkt te staan. 
Onze predikant is een bezield mens. Én hij weet hoe het bij autisme werkt. 
Een combinatie die ik door zijn vertrek deze zomer zó ga missen... 
Wij waren maandagmensen. 
Op maandagen spraken we af. 

Me laten onderwijzen door bezielde mensen. Mensen die op dinsdagen naar mijn verleden luisterden. Allemaal feestjes voor mijn ziel. 
Waarom pijn voelen als ik op andere plekken ineens de muziek hoor klinken? 
Gun ik hen ook niet deze feestjes?  
Zeker wel. 
In overvloed zelfs. 

En zulke positieve herinneringen ophalen, de feestjes voor mijn ziel herbeleven, maken me een gelukkig mens. Ik voel telkens dat geluk door mijn aderen stromen als ik in 'mijn dinsdagen met Morrie' lees. Nog maar 15 bladzijden. Dan zijn ook deze dinsdagen een herinnering. Een herinnering die NIET overschaduwd wordt door gebrokenheid die autisme heet. Eenvoudigweg, omdat er geen letterlijk levend schepsel tegenover me zit. En dan kan het ook niet fout gaan in allerlei miscommunicaties. Ik neem alleen zijn lessen tot me. En laat ze inklinken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten