zaterdag 24 maart 2018

Een verdrietige verwerkingsdroom





Ik heb hierboven getracht een tafel te tekenen (of eigenlijk zijn het een heleboel tafels aan elkaar geschoven, wat samen één lange tafel maakt... Let ook vooral op de bijgeschreven legenda. Zo was het dus echt in mijn droom). 
We waren daar met een grote groep bijeen, opgedeeld in subgroepjes waarmee we verschillende (samenwerkings-)opdrachten moesten uitvoeren. 
Na een thee-/plaspauze kom ik terug en zie ik dat mijn kruk bezet is. 

Ik loop de rest van de tafels langs op zoek naar een alternatieve plek. 
Maar de groepen lijken alweer gevormd en ik zou dan helemaal achteraan alleen aan een tafel komen. 
Wat nu? 
Ik begon het overzicht in mijn hoofd steeds meer te verliezen en durfde niet op mensen af te stappen om te overleggen of hun groepje nog open voor me was. Dat vergt nogal wat sociale vaardigheden en bovendien was ik in zulke vragen al vaak teleurgesteld. Werd het als inmenging gezien, penetreren, Zij waren toch al reeds een gevormde groep? En dan vraag ik nog om een plek. Of ik een bord voor mijn kop had en niet had gemerkt dat daar geen plek voor me was... 
Met lood in mijn schoenen stap ik op de organisatie af. Ik ga iets doen wat ik eigenlijk ook afgeleerd had te doen. Hulp vragen aan mensen die gezien hun plek in de organisatie die hulp zouden moeten kunnen bieden. Maar de spanning is al zover opgelopen dat ik dat huilend doe. Ik zeg dat mijn plek na de pauze ingenomen is en dat ik het even niet meer weet. Kennelijk wordt mijn vraag en huilen opgevat als gedram en dwingen. 'Oh... mevrouw wil haar zinnetje hebben. Wat wilt u dan dat ik doe? Op x afstappen en hem van de kruk jagen? Heeft hij ook niet het recht daar te zitten?'. Ik stamel dat het geen dwingen is, maar onduidelijkheid voor me. 'Onduidelijkheid? Onduidelijkheid? Zo te horen is het zeer duidelijk voor u! U wilt terug op de plek waar meneer x nu zit!'. Ik tracht tevergeefs bovenstaand verhaal uit te leggen... Dat de onduidelijkheid hem zit in niet te weten hoe ik mensen aan moet spreken om bij hun groepjes te mogen en het beeld dat ik al voor me zag dat ik uiteindelijk in mijn eentje aan die lege tafel zou komen. Een beeld wat veel de werkelijkheid in mijn leven was. Uiteindelijk overal buiten... Op school. Op dansles (zie één ban mijn eerste blogs uit 2013: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/09/dansles-en-sporten.html). Maar het werd niet opgepikt dat ik dat met onduidelijkheid bedoelde. Ze weigerden mij mijn zinnetje te geven (want dat denken mensen bij mij altijd... dat ik mijn zinnetje wil... want door verkeerde woordkeuzes en mijn manier van vragen stellen/huilen denken mensen dat altijd...) en daar stond ik weer... 

Eigenlijk gedurende mijn leven - om bovenstaand scenario - allang afgeleerd om vragen te stellen... 
Op het werk was er dan bijvoorbeeld een vergadering. Maar omdat ik geen informatie kan filteren, kwam alles bij me binnen als even belangrijk, werd het chaos in mijn hoofd en wist ik niet meer te reproduceren wat nu de werkopdracht was. Als ik het ging vragen was er grote verbazing. Ik had het toch net gehoord? Het werd als dom afgeschilderd. Bang om te falen, ging ik - zonder nog enige hulp te vragen - dingen uren, dagen, maandenlang in mijn eentje uitzoeken. Met als gevolg dat ik uiteindelijk toch faalde. Omdat ik de deadline niet haalde. Toch het verkeerde was gaan doen. Of wel het goede, maar op de verkeerde manier. 

Op school dezelfde scenario's. 

Allemaal dingen waaruit denk ik ook dat zelfstandig me urenlang in iets vastbijten, het zelf maar uitzoeken - zelfs over grenzen heen - hoe dingen zitten of werken, uit voortgekomen is. Als vragen te dom, te autistisch, te raar en te vreemd zijn (iniedergeval voortkomend uit een hoofd dat héél anders met informatie omgaat dan de 'gewone' mens) om beantwoord te worden, dan krijg je dat zelf-uitzoek gedrag... met alle gevolgen van dien. Relationele schade of falen in taken. Het is een noodgedwongen ontwikkelde zelfstandigheid. Een overlevingsmechanisme ingezet om mijn eigen boontjes wel te doppen als ik net als in mijn droom afgeserveerd ben als dwingeland. Nieuwsgierige. Penetreerder. 

Vragen stellen.... wat is het verband tussen persoon x en y? Orde in mijn hoofd! Geen antwoord. Penetreren. Trachten er zelf achter te komen via andere toegangen. 
Waarom komen zulke knullige, onbelangrijke vragen dan in je op, zal de reactie van de onschuldige lezer zijn? Omdat mijn hoofd orde in dingen wil hebben, dingen wil begrijpen. Omdat menselijke relaties voor mij chaos is. Ja... maar hoe komt het dan dat je dezelfde vraag niet aan Jan, Piet en Klaas stelt en alleen bij Katrijn? Nou... ga maar terug naar mijn droom... Eigenlijk durf ik aan niemand (meer) vragen te stellen... Zoek ik al heel veel dingen zelf uit. Uiteindelijk besluit ik toch naar iemand te gaan waarvan ik denk dat die te vertrouwen is. 
Maar net als in mijn droom... Mijn intenties worden totáál verkeerd geïnterpreteerd en uitgelegd... 

Vragen stellen... 
Ik schreef er deze ontroerende brief aan Nikodemus over: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/05/briefwisseling-met-nikodemus.html
En ik kreeg een ontroerend antwoord terug. 

Maar door mijn andere informatieverwerking altijd al de verkeerd geformuleerde vragen aan verkeerde mensen gesteld. 
Anders overkomend dan bedoeld. 
Mijn plek toch vaak alleen aan die tafel. 
Ijverig in mijn eentje werkend. 
Voor anderen geen last meer. 
Totdat blijkt dat ik geheel onwetend niet het goede deed. 
Of het zelfs helemaal niet nodig bleek dat ik dat deed. 
En ik er zelf weer voor afgestraft wordt. 
Een slechte beoordeling. 
Een relatie kapot. 
Een aankoop gedaan die financieel grote gevolgen heeft 
(omdat ik dacht dat dat een hulpmiddel voor me was in het vinden van antwoorden).

Voorbeelden uit mijn hele leven te over. 
De droom zet mijn realiteit schrijnend neer. 
Een signaal voor mezelf. 
Een signaal voor jullie, omdat ik bij het ontwaken het op mijn hart had dit door te geven.

De moeite met vragen stellen was groot.
En blijft groot.
Want zo positief zijn mijn ervaringen niet in alle keren dat ik de zeer grote moed bij elkaar geraapt had om het toch te doen... Waar iemand anders er zo een vraag uitflap, heb ik dat al 300x in mijn hoofd geoefend en alle mogelijke (worst case) scnario's doorlopen.
Het kost me 300% energie (tegen 100% van een normaal mens) en het levert me alleen verlies op.
Dus ga ik door in het in mijn uppie vastbijten in vanalles en nog wat.

Op mijn werk moest er dan data voor een bepaalde datum geleverd zijn... Maar de programma's ervoor maken... duurde ontzettend lang, omdat ik alles in mijn uppie zat uit te zoeken... Niet goed een beeld had wélke data ze dan nodig hadden en op welke manier dat aangeleverd moest worden... (doordat ik die informatie gemist had, door andere informatie verwerking in mijn koppie... Dan kreeg ik te horen 'het stond toch al in die en die mail van die datum'. Maar doordat ik gaandeweg het overzicht kwijt geraakt ben, er nog zoveel andere informatie tegelijkertijd te verwerken was en het niet herhaald was (en ik daar niet om vroeg of als ik er om vroeg dat niet voorzien werd), was ik het echt kwijt. Geen onwil, maar onvermogen.
Het doet me ook sterk denken aan de regels die ik afgelopen jaar 'kwijt' was. In mijn hoofd waren ze ook echt 'kwijt'. En omdat een ander dit écht niet kan volgen, wordt daar - ook bij herhaaldelijk vragen - niet in voorzien.
Maar op mijn werk zat ik dan uren over te werken om toch maar wat in elkaar te flansen, waarvan ik dacht dat het dat dan moest zijn...
Uiteindelijk bleek het toch het verkeerde. De verkeerde grafieken. Of wel de goede grafiek, maar de verkeerde data gebruikt daarvoor. Dan kun je wel goed programmeren - technisch -, maar als je niet het góede programmeert, ben je nog verder van huis.

Ik moet denken aan dit plaatje dat ik deze week op FB deelde:

Image may contain: text

En daar loopt het bijna altijd stuk....

De vragen onbeantwoord.
Of uit grote nood maar niet meer gesteld.
Ik ga maar zelf op zoek.
Maar de antwoorden blijven verborgen.
Daarover ook dit treffende gedicht van iemand met autisme op FB:


VERSTOPTE ANTWOORDEN

Verstopte antwoorden.
Ze zijn weer is zoek.
Nergens te vinden.
Niet in woorden of in een boek.


Verstopte antwoorden.
Dat geeft onduidelijkheid.
Wanneer weet ik het antwoord?
Wanneer is er zekerheid?

Verstopte antwoorden.
Mijn hoofd draaide daarom door.
Wie,wat,waar,waarom...
Ik wil duidelijkheid hoor.

Verstopte antwoorden.
Het is een hel.
En dan is het weer zo...
En zit ik niet lekker in mijn vel.

Verstopte antwoorden.
Een speld in een hooiberg.
Wanneer vind ik die spelt?
Want dit voelt zo erg.

Verstopte antwoorden.
Vele zullen het niet snappen.
Maar met mijn autisme en zoveel onduidelijkheid.
Wou ik dat ik niet steeds naar duidelijkheid hoefde te happen.

Steff@nie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten