zondag 4 maart 2018

Gevangen



Een gevangen hoofd. 
Verlamd. 
Verstard. 
Op zoek.
Gefixeerd. 
Een tekst gehoord. 
Gezien. 
Gelezen. 
Vastpinnen. 
Welke tekst. 
Waar? 
Is het vindbaar? 
Vanochtend vroeg 
Met mijn hoofd 
in die gevangenis geschoten. 
Geen keus. 
Stoppen onmogelijk. 
Alleen nog dat bestaat. 
Groter dan die fixatie is mijn wereld niet. 
Een mist in mijn functioneren. 
Een boek op schoot. 
Maar mijn hoofd gevuld. 
Met dit móeten weten. 
Boek blijft dicht. 
Tanden ongepoetst. 
Lijf onverzorgd. 
Ik zit vast. 
Vast in móeten weten. 
Stop er mee. 
Laat los. 
Het is geen keus. 
Ik zit er in vast. 
Een afschuwelijk hoofd. 
Waarom zo? 
Waarom geen rust totdat... 
Dag verdaan. 
Opstaan en verder gaan. 
Wat zou ik dat graag kunnen. 
Wat zou ik dat mezelf gunnen. 
Komt aan mijn leven zo ooit een eind? 
Bevrijd uit het gevangen zijn? 
Echt vrij. 
Een leven zoals jij? 
En jij? 
En jij? 
Ik zit vast in mijn eigen bestaan. 
Achter obsessies en fixaties aan. 
Dwangmatig tot ik het weet. 
De fixatie houd me in de greep. 
De wurggreep. 
Het gevoel dat ik stik. 
Ik niet ik. 
Overgenomen door een dwangmatige macht. 
Niet mijn wil leeft in mij, 
Maar de wil van de dwang. 
Het houdt me met een wurggreep in bedwang... 
😪😪😪😪


Geen opmerkingen:

Een reactie posten