zaterdag 3 maart 2018

Goedgekeurd

Ik ging vandaag met 4 vrouwen uit onze woonplaats naar deze dag: 

  
Ik heb me serieus tot gisteravond laat afgevraagd of het wel wijs was om te gaan. 
Na een emotioneel veel te zware week... 
Maar mijn man heeft me gepushed om te gaan... 
Niet de eerste keer dat hij dat deed. 
Maar nu had hij gelijk. Het was goed voor me. 

Ik was een beetje bang voor het nieuwe. 
Ik ben op EVA dagen geweest, Nederland Zingt, Selah dagen en weekenden, Vaderhart conferentie. 
Maar Vrij Zijn? 
Ik mag Wilkin van de Kamp graag horen en lezen. Met interviews op Groot Nieuws Radio zit ik aan de radio gekluisterd. Een wijze man. Een prettige stem om naar te luisteren. Een liefdevol hart. 
Maar Vrij Zij? 
Ik had er wat zweverige beelden van in mijn hoofd gevormd. 

Zoals zich wel meer in mijn hoofd vormt... 
Zoals denken dat ik geen duidelijkheid had, terwijl die er wel bleek te zijn. Maar waar en hoe ik dat dan kwijt ben geraakt onderweg? Geen idee! En dus dacht ik serieus geen duidelijkheid te hebben. Het enige wat ik kon bedenken was dat ik ondanks het memoriseren van bestaande regels ik toch vragen ben gaan stellen. Dat ik zelf dacht dat ander ook wel eens soepel kon zijn, maar dat die het - volgens afspraak - niet was. En dat er toen weerstand is ontstaan. Weerstand omdat zulke strakke afspraken verdrietig voelden. En vanuit die weerstand ben gaan wroeten wat anderen dan zo speciaal maakt dat daar niet van die regels hoeven te gelden. 
Hoe dan ook. Mijn hoofd vult dan van alles in. 
Fout? Zonde? Nee. Zo werkt mijn autistische hoofd. En ik heb er serieus pijn van gehad. Maar de pijn is/was dan niet zo zeer dat een ander niet duidelijk is/was, maar de pijn van de regels en dat er verschillen zijn. 
En de pijn dat mijn hoofd zo werkt dat het heel veel invult. In mijn beleving is dat dan ook zo! Ik heb andere denkpatronen. Voor anderen onnavolgbaar. 
Maar daar had ik wel pijn van. Want onbedoeld dacht ik dat er geen duidelijkheid was. En dat blijkt en bleek dus wel zo. Héél blij dat ik dát weet en dat geeft ook rust. De pijn om het moeten hebben van zulke regels en dat er dus verschillen zijn, blijft. Maar het is voor mezelf beter. En wroeten om die reden heb ik allang losgelaten. Ook bij andere vrienden overigens, waar ik dat deed. Het geeft ook rust dat die FB ticker niet meer bestaat. Allemaal impulsen om te klikken wat vrienden bij vrienden van hen deden. Het is goed dat die impulsen er niet meer zijn

Toch enigszins bezwaard om bovenstaande (terwijl ik zulke dingen echt niet met opzet doe en ik heb altijd benadrukt dat ik die ander liefheb en daar is niets in veranderd!!!) ging ik dus naar deze dag. 

Wat me op de eerste plaats opviel was dat Vrij Zijn in de kern nauwelijks verschilt van al die Genade-boodschappen bij EVA, Vaderhart.nl, Selah. Dat raakte me ook echt. Je merkt dat er in Nederland echt een beweging van genade gaande is. Plekken en organisaties die je dicht bij het Vaderhart willen brengen. 

Doelbewust deed ik vanochtend deze sjaal aan: 
 
Gekregen bij de Selah vrouwendag 'dansen in de regen'. Het symboliseerde ern lofgewaad. Op heel veel plekken in de bijbel wordt de strijd gevoerd en/of gewonnen door Hem te blijven loven. 
En die keus maakte ik vanochtend ook. 
Mijn hart voelde zich bezwaard om de gevolgen die mijn autistische hoofd op andere levens heeft. Hoe onbedoeld ook. 
Ik koos ervoor om dat vandaag niet de waarheid te laten zijn. 
Om Hem te eren in mijn worsteling met al wat ik meemaak aan pijn. 
(Op deze foto zie je overigens wel hoe moe ik ben van al die pijn...)

Halverwege de dag vroeg iemand me om een pen. Ik wroet in mijn handtas tussen de 30 pennen die er in zitten. En wat graai ik er blindelings uit: een pen van Vaderhart.nl. 

Zo bijzonder hoe dat op één dag dus bij elkaar komt. 

Maar de dag ging dus over hoe God naar je kijkt. Heel veel dingen bekend. Maar juist nu was het goed om dat in te drinken. 
'Ingeborg, je bént geliefd. Hij is blij je te zien. Met een glimlach kijkt Hij naar je. Jij bent door Hem gemaakt, omdat er nog niemand bestond zoals jij'. 

We hebben stilgestaan bij de vrolijke ruil (zoals Luther die noemde): 
Want God nam Christus, die geen zonde gedaan had, en belastte Hem met onze zonden. In ruil daarvoor rekent God de rechtvaardigheid van Christus aan ons toe. 2 Korinthiërs 5:21 (het Boek) 

Eigenlijk was de tekst uit een vrij nieuw lied van Brian Doerksen de samenvatting van de dag: 

If Jesus is the face of God
We have seen the face of love
And looking in the face of love 
We know that God believes in us
If Jesus is the face of God
We have heard forgiveness call
If mercy is the heart of love
We know that God receives us all
#BrianDoerksen

 

 

Mijn hoofd kan wel fout vóelen. Maar ik hoef niet dat boetekleed te blijven dragen. Zoals je in Korinthiers 5:21 kunt lezen, heeft Hij dat van me afgenomen en omgeruild voor het geheiligde leven van Christus zelf. WoW. Wat een Jezus. Wat een velossingsplan om mij bij de Vader te brengen. 
Hij heeft mijn zonden gedragen die ik deed, doe en nog ga doen. Hij weet ervan! En Hij vangt me op als ik struikel. 
God is NIET boos, hoe verwoestend destructief mijn hoofd - vanuit vermeende pijn - soms ook is. 








Geen opmerkingen:

Een reactie posten