vrijdag 9 maart 2018

Ieder zijn ding

Geen leuke dagen gehad deze week.
Des te meer heb ik het nodig prikkelarm op mezelf te zijn.

Oudste maakte gisteravond een mooie opmerking. Ik keek boven in bed tv (de slaapkamer is een plek waar ik veel vertoef, omdat me dat goed doet). Mijn man keek precies hetzelfde programma ('het is hier autistisch') beneden in de kamer. Oudste vroeg: ‘waarom kijken jullie niet sámen beneden?’. Hij weet al jaren dat het zo is... Kent me door en door... Treft me aan in rood of anderszins. Maar hij wilde me confronteren/prikkelen/aan het nadenken zetten met deze vraag.


De vraag was even confronterend als berustend. Berustend, omdat ik het wel weet, maar het zo goed voelt. Confronterend, omdat het natuurlijk een spiegel is dat het zo eigenlijk niet hoort te zijn. (Net als het aparte slapen waar deze blog over ging: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/08/samen.html). Maar ja… Moet je altijd leven zoals het hoort? Ik heb geleerd dat steeds minder te doen en mijn eigen behoeften te volgen. En mijn eigen behoefte is in een rustige omgeving, zélfs zonder prikkels van mijn man naar zo’n tv-programma te kijken. Maar wat zijn de behoeften van mijn man eigenlijk hierin? Gek eigenlijk dat ik dat niet weet. Ook weer confronterend. Als we elkaar zo dadelijk aan de eettafel weer treffen, dan toch maar eens navragen wat zijn behoeften hierin zijn. De vraag is of ik daarin wil of kan voorzien. Maar dat is pas een volgende stap om over na te denken. Stap één is vragen. Ik weet wel dat de mega-hoeveelheid ruimte die ik krijg om zoveel mijn eigen leven te kunnen leven ook een ware vorm van pure liefde is.
Benieuwd wat mans antwoord was op deze vraag? Hij weet ook al niet beter dan dat de situatie zo is. Mijn groen gaat hem boven wat anders willen. Hij vindt het prima zo. Zijn behoefte is een groene vrouw te hebben.

1 opmerking: